Μπορεί ν’ ακούγεται υπερβολικό, αλλά έτσι είναι. Μ’ ανυπομονησία περιμέναμε τη γιορτή των τριών Σέρβων αγίων για να ξανανταμώσουμε στο φιλόξενο παραδεισένιο κήπο του φίλου μας Κώστα. Είναι από τη μια η θρησκευτικότητα που αναζητάει να καλύψει κάποιο κενό της ψυχής μας, κι από την άλλη η φουντωμένη επιθυμία της επικοινωνίας με φίλους, που τα τελευταία χρόνια λόγω του φόβου της πανδημίας ‘’μονάζουν στην ερημιά του σπιτιού τους’’. Η μέρα πρόβαλε σαν να ήταν διαλεγμένη, μιας κι όλες τις προηγούμενες η ζέστη ήταν βασανιστική κι ανυπόφορη.

Ο παπα - Δημήτρης επιβλητικός δέσποζε στην πύλη του ναϊδρίου. Γλυκόφωνος, που στις σιωπές τον ακολουθούσαν τα πουλιά και στο δοξαστικό με το τσιριμαχητό τους αγωνίζονταν να τον ξεπεράσουν. Ένα διάφανο συννεφάκι, όμοιο με θεϊκό χαμόγελο, διακριτικά κοντοστάθηκε πάνω απ’ τα κεφάλια μας κι όπως ήρθε έτσι κι αθόρυβα διαλύθηκε. Η μυσταγωγία διάχυτη, η ιεροπρέπεια της περίστασης πλανιέται παντού.

Μεταλάβαμε επισφραγίζοντας την κοινή αγάπη και αποδοχή, την πεποίθηση και επίκληση της βοήθειας των Αγίων. Η ορθοδοξία, βλέπετε, είναι ο κοινός παρονομαστής μας σ’ ολόκληρα τα Βαλκάνια, απομεινάρια του μεγάλου βυζαντινού πολιτισμού, σπαράγματα του ελληνισμού, της παλιάς μας αίγλης και δόξας. Τα γιομάτα καλούδια τραπέζια κάτω απ’ τα σκιερά πεύκα μας καλούσαν. Ψυχή και σώμα διεκδικούν από κοινού την απόλαυση, το χόρτασμα. Ο οίνος γελαστός συνοδός π’ αποδιώχνει τις σκοτούρες.

Ο παπα - Δημήτρης με το φίλο μας Κώστα δίνουν το σύνθημα με σηκωμένα τα ποτήρια. Χαρούμενα πρόσωπα, ατέλειωτες κουβέντες. Η θυμοσοφία του παπά μας, η φιλοσοφική διάθεση του Βαγγέλη, ο ορθολογισμός του στρατηγού μας, η ευτυχισμένη όψη του Κώστα, που περιφέρεται ανάμεσά μας κι εν είδη αντίδωρου προσφέρει κάτι απ’ την καρδιά του. ?λλωστε όλη τούτη η ικεσία, η πολύχρωμη πινελιά ζωής, το γιορτάσι, η ανάπαυλα στην καθημερινότητα που μας προσφέρεται γενναιόδωρα είναι κατόρθωμα του Κώστα. Ο ήλιος για πότε ανέβηκε στο θρόνο του στα μεσούρανα δεν το καταλάβαμε. Οι ηλιαχτίδες ξεφεύγοντας απ’ τα φυλλώματα των δέντρων μετατρέπονται τώρα σε φλογερές λόγχες που μας απειλούν. Τα πουλιά αποσύρθηκαν, ώρα ν’ αποχωρίσουμε κι εμείς μετρώντας τις ημέρες της επόμενης γιορτής. Σ’ ευχαριστούμε, φίλε Κώστα.