Οι διαδηλώσεις πολιτών σε πολλαπλές πόλεις της Κούβας κέντρισαν το ενδιαφέρον τόσο των διεθνών ΜΜΕ όσο και των πολιτικών, πολλές φορές για διαφορετικούς λόγους. Ο τρόπος που αναλύονται οι διαδηλώσεις αυτές βασίζεται, ως επί το πλείστων, στο ιδεολογικό υπόβαθρο του αναλυτή.

Οι εκ της αριστεράς υποστηρίζουν με φρενίτιδα είτε πως επρόκειτο για διαδηλώσεις που υποκινούνται από τις ΗΠΑ, είτε πως οι διαδηλωτές έχουν παραπλανηθεί και δεν γνωρίζουν την αλήθεια, για την ίδια τους την χώρα.

Οι εκ της δεξιάς υποστηρίζουν πως ο ακρογωνιαίος λίθος των διαδηλώσεων έγκειται στον κομμουνισμό, στον αυταρχισμό της κυβέρνησης, στην διαφθορά και στην κακοδιαχείρηση της οικονομίας.

Ανάλογα την ιδεολογική, ή και κομματική, χροιά του καθενός, αλλάζει και η στάση του σε αυτά τα ζητήματα. Οι αριστεροί χαρακτηρίζουν τους διαδηλωτές στις καπιταλιστικές χώρες ως καταπιεσμένους, ως θύματα του συστήματος, που διεκδικούν ένα καλύτερο μέλλον. Σε περίπτωση όμως που οι διαδηλωτές βρίσκονται σε κομμουνιστική χώρα μεταμορφώνονται σε υποχείρια των Αμερικανών, προβοκάτορες, αντι-επαναστάτες. Η αστυνομική βία και καταστολή μεταμορφώνονται, διά ιδεολογικής μαγείας, σε υπεράσπιση του κοινού καλού. Το ίδιο συμβαίνει βέβαια και με τους δεξιούς, οι οποίοι καταδικάζουν έντονα τις παραβάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Κούβα, ενώ την ίδια στιγμή αδιαφορούν για τις παραβάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Κίνα, στη Σαουδική Αραβία, ή και στις ίδιες τους τις χώρες.

Ο Πρόεδρος της Κούβας παραδέχτηκε πως υπάρχουν έντονα προβλήματα στη χώρα, με παρατεταμένες διακοπές ρεύματος, ελλείψεις σε τρόφιμα και φάρμακα, αναφέροντας πως μέσα από την παύση του εμπορικού εμπάργκο των ΗΠΑ, θα δοθεί λύση στα προβλήματα αυτά.

 Ίσως τα προβλήματα αυτά να λύνονταν εάν η Κούβα εγκατέλειπε τον κομμουνισμό και αποδεχόταν την ελευθερία και την οικονομική ευμάρεια, όπως έκανα τόσες άλλες χώρες στο τέλος του 20ου αιώνα.