Όταν εμείς φεύγαμε, ερχότανε αυτός. Η νύχτα του άρεσε. "Εγώ, δεν ανοίγω τα μαγαζιά", μας έλεγε, και χαριεντιζόμενος συμπλήρωνε: "εγώ, μόνο, τα …κλείνω". Πάντα στην πένα, ατσαλάκωτος και κουστουμάτος, φρεσκοξυρισμένος και μοσχομυριστός. Σένιος, ήταν στ’ αλήθεια κι ομορφόπαιδο, μ’ ένσημα στα σαλόνια και ορίντζιναλ πασαπόρτι. Μας χαιρέταγε με μια κίνηση του κορμιού σαν υπόκλιση και κατευθυνόταν στη μπάρα. Οι καρέκλες λες κι είχανε καρφιά τις απέφευγε. Ήθελε να μας βλέπει απ’ τα ψηλά. Αμίλητος, έδειχνε αδιάφορος κι απόμακρος. Η γκαρσόνα πριν ακόμα καθίσει, με τον πρέποντα σεβασμό, του πρόσφερνε το ποτό του, το black Jack. Παλιός εργοστασιάρχης, ντε, κόσμο και κοσμάκη είχε χορτάσει. Αλίμονο, αν έκανε το λάθος και τον σερβίριζε ξηρούς καρπούς, που μόνο οι κατσίκες, έλεγε, τρώνε.

Φωλιάζαμε χρόνια στο γνωστό caffe, και χωρίς απουσίες. Με τον καιρό όλοι γίναμε μια παρέα φίλων. Οι αποστάσεις πέσανε, ο κ. Νίκος έγινε Νίκος. Μ’ επιζητούσε, αλλά κι εγώ επεδίωκα τη συντροφιά του. Ένα απόγευμα μου ζήτησε να συναντηθούμε πιο νωρίς για να μου δείξει κάτι. Δεν ρώτησα περισσότερα. Πράγματι, ήρθε κρατώντας ένα μεγάλο φάκελο. Τον άνοιξε με περίσσεια ευλάβεια. Τι ήταν; Φωτογραφίες και επιστολές. Τεκμήρια με ονόματα αγάπης, φράσεις αιώνιας υπακοής, καλοκαίρια που σβήσανε, χρόνια που ξεθυμάνανε ελπίδες. Κείνο το απόγευμα με μύησε στης ψυχής του τα άγια των αγίων. Σ’ ό,τι αγάπησε, ό,τι τον αγάπησε, ό,τι τον συγκίνησε. Ήταν σαν να μου άνοιγε την πόρτα για να μπω στην κιβωτό της μνήμης του, να γίνω πάροικος στο δικό του κόσμο. Ξεφύλλισα τις φωτογραφίες σα να ξεφυλλίζω τα φυλλοκάρδια του, διάβασα τις επιστολές, σα να διάβαζα σελίδες απ’ τη ζωή του. Κείνο το απόγευμα μου αποκαλύφθηκε ο φίλος μου. Ίσως να είχε ανάγκη να ξαναπεριπλανηθεί στ’ απύθμενα μυστικά της ζωής του, στις κρυφές πτυχές του κόσμου του. Κατάλαβα πολλά, δικαιολόγησα άλλα τόσα. Θα μπορούσα να τον ονομάσω Ζορμπά, να τον πω έκπτωτο πρίγκιπα, ευγενή εραστή, αγιάτρευτο ονειροπόλο. Κι αυτός να μου απαντήσει με τη γνωστή θυμοσοφία του: "ό,τι πληρώνει το κορμί, τα φταίει το κεφάλι". Καλό ταξίδι, φίλε Νίκο.

Αθαν. Γ. Καραπέτσας