Δίνεται διαρκώς η εντύπωση, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες δυτικές χώρες, πως ανεξάρτητα από το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία, ο ρόλος της κυβέρνησης στη ζωή μας διαρκώς αυξάνεται. Νέα επιδόματα, μια ατελείωτη γραφειοκρατία, παρεμβάσεις σε κάθε πτυχή της ζωής μας, τόσο της κοινωνικής όσο και της ιδιωτικής, δημιουργούν έναν κυβερνητικό πατερναλισμό που επιδιώκει να «αγκαλιάσει» όλους τους πολίτες, να τους παρέχει παιδεία, υγεία, ασφάλεια και οικονομική ευμάρεια, αρκεί να παραδώσουν την ελευθερία τους.

Αναρωτιέται κανείς πολλές φορές ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια συντηρητική και μια φιλελεύθερη κυβέρνηση, στην αριστερά και την δεξιά, πέραν της κλίμακας στη φορολογία, εφόσον σπάνια πλέον οι συντηρητικές κυβερνήσεις υιοθετούν την ελεύθερη αγορά, ή μειώνουν τον ρόλο του κράτους στη ζωή μας.

Ο ρεπουμπλικάνος Barry Goldwater, στην περίφημη ομιλία του το 1964, είχε σκιαγραφήσει ένα συντηρητικό όραμα το οποίο φαντάζει ξένο και πρωτοπόρο στην εποχή μας. «Γνωρίζω πως ο δρόμος για την ελευθερία είναι μακρύς και με προκλήσεις, και γνωρίζω επίσης πως κάποιοι άνθρωποι ίσως απομακρυνθούν από αυτόν, πως μερικοί άνθρωποι αντιστέκονται στις προκλήσεις, αποδεχόμενοι την ψευδή ασφάλεια του κυβερνητικού πατερναλισμού. [...] Βλέπουμε στην ιερότητα της ιδιωτικής περιουσίας την μόνη ανθεκτική βάση για συνταγματική κυβέρνηση σε μια ελεύθερη κοινωνία. [...] Εμείς οι ρεπουμπλικάνοι επιδιώκουμε μια κυβέρνηση ακολουθεί τις έμφυτες ευθύνες της, για διατήρηση ενός σταθερού νομισματικού και οικονομικού κλίματος, ενθαρρύνοντας μια ελεύθερη και ανταγωνιστική οικονομία, [...] δεν θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή κανενός για αυτόν, επιδιώκουμε μονάχα να εξασφαλίσουμε τα δικαιώματά του.»

Ένα όραμα για μια περιορισμένη κυβέρνηση η οποία θα προστατεύει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών, για ένα κράτος στο οποίο οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να επιδιώξουν το δικό τους πετρωμένο, δίχως τη διαρκή και αναποτελεσματική παρέμβαση της κυβέρνησης.