Το μάζεψε, καθώς φαίνεται, ο χειμώνας φέτος όλο το κρύο κατά τα Χριστούγεννα. Με παγωνιά ξυπνούν οι μέρες, με ψοφόκρυο βασιλεύουν. Το κρύο ταιριάζει πλιότερο μ’ αυτά, μιας και ‘’χιόνια στο καμπαναριό’’ ψάλλουν και τα παιδιά. Κοντά τους ξεγελιούνται κι οι μεγάλοι. Η γέννηση του Χριστού αναμένεται. Παντού φώτα, μουσικές, γιορτινοί δρόμοι, στολισμένες βιτρίνες που γνέφουν στους περαστικούς, προσμονή, όνειρα, ελπίδες. Κόσμος πάει κι έρχεται, χαρμόσυνη ατμόσφαιρα, βουή ντυμένη με χαμόγελα, λες και ξαφνικά οι σκοτούρες απέδρασαν, τα βάσανα εκλείψανε. Σ’ αυτή τη συνθήκη αναρωτιέμαι: ποιος ο κανόνας, ποια η εξαίρεση; Θα μου πείτε, κι ο κυρ Κώστας, ο ταλαιπωρημένος γείτονάς μας, πού ανήκει; Μέρες που’ ναι κι αυτός κάνει πως χαμογελάει, αλλά μέσα του η ψυχή του κλαίει. Κείνο το μαράζι της κυράς έβαλε σε σκέψεις το γιατρό και τάραξε την ήρεμη ζωή τους. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες στόλιζαν το δεντράκι, μοσχομύριζαν οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα, είχαν παραγγείλει στο χασάπη το κρεατάκι, που θα συνόδευε ένα ποτήρι κρασί, έτσι, για το καλό. Φέτος καμιά διάθεση, ούτε για τα τυπικά. Η αναμονή μέρα με τη μέρα της εξέτασης δεν τους αφήνει περιθώρια. Γίνονται και θαύματα, γίνονται και θαύματα επαναλαμβάνει και σταυροκοπιέται ο κυρ Κώστας. Προσπαθεί να την παρηγορήσει, κι αυτή προσπαθεί να κρύψει τα δάκρυά της. Μια ζωή μαζί στα καλά και στα άσχημα, στις χαρές και τις λύπες. Πονάει αυτή, πονάει κι αυτός, άρρωστη αυτή, άρρωστοι όλοι. Στις γιορτές πολλαπλασιάζεται ο πόνος, βαραίνει η στενοχώρια.

Τα Χριστούγεννα πέρασαν, έτσι που πέρασαν. Η καθημερινότητα υπαγορεύει και πάλι το ρυθμό της. Αμίλητοι αναμετρούν τα περασμένα κι αποφεύγουν τα μελλούμενα. Το παρατεταμένο κουδούνισμα του τηλεφώνου έσπασε τη ησυχία. Ποιος; Η κυρία… Ναι. Όλα καλά. Τίποτε άλλο. Απλά, κοφτά, σίγουρα. Όλα καλά; Χριστέ μου! Σιωπή και πάλι, τούτη τη φορά από ευτυχία. Σήμερα είναι τα Χριστούγεννα τα δικά μας. Σήμερα γεννήθηκε και στο φτωχικό μας ο δικός μας Χριστός. Μια λάμψη φώτισε τη συννεφιασμένη ματιά του κυρ Κώστα. Μια υποψία γέλιου σχηματίστηκε στα χείλη του. Μια φλόγα θέρμανε τα σωθικά του. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο ξαναγέννημα της ελπίδας. Γίνονται και θαύματα. Ζητάτε και θα σας δοθεί, γράφει η Βίβλος. Η φάτνη της καρδιάς μας χωράει την ελπίδα. Ας ψάξουμε για τ’ αστέρι μας. Σε κάποιο μέρος του ουρανού υπάρχει έτοιμο να μας οδηγήσει. Καλά Χριστούγεννα.