Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία σόκαρε ολόκληρη την Δύση, αποδεικνύοντας πως η ηγεσία της Δύσης είναι κατώτατη των περιστάσεων. Παρά το γεγονός πως η Ρωσία έχει ξεκαθαρίσει εδώ και πολλά χρόνια την θέση της όσο αφορά την Ουκρανία, τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισαν να αγνοήσουν τις προειδοποιήσεις, θεωρώντας, κυρίως οι ΗΠΑ, πως δύναται να κάνουν, ουσιαστικά, ό,τι θέλουν, δίχως να λαμβάνουν υπόψη τις υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις.

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η ηγεσία της Ρωσίας ζήτησε μια σειρά από εγγυήσεις αναφορικά με την μη επέκταση του ΝΑΤΟ, με τον Πούτιν σήμερα να υποστηρίζει πως οι ΗΠΑ είχαν δώσει μια τέτοια υπόσχεση, ενώ το ΝΑΤΟ απαντά αρνητικά προς αυτό. Όπως και να έχει, το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε ξανά και ξανά, προσαρτόντας στα μέλη του πρώην χώρες της ΕΕΣΔ ή και δορυφόρους που άνηκαν στο Σιδηρούν Παραπέτασμα.

Χαρακτηριστικά:

1999: Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία

2004: Εσθονία, Λάτβια, Λιθουανία, Σλοβακία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Σλοβενία

Η Πολωνία, η Εσθονία, η Λάτβια και η Λιθουανία συνορεύουν με την Ρωσία, όμως η σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, το 2008, ήταν αυτή που προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις από τη πλευρά των Ρώσων, καθώς το ΝΑΤΟ καλωσόρισε τις βλέψεις τόσο της Γεωργίας όσο και της Ουκρανίας για μελλοντική είσοδο στην συμμαχία, και συμφώνησε πως στο μέλλον θα ενταχθούν, σύμφωνα με την απόφαση που δημοσιεύτηκε στις 3 Απριλίου 2008, καθώς η Ουκρανία βρίσκεται στην «κοιλιά» της Ρωσίας, ενώ η Γεωργία αποτελεί επίσης ένα σημείο ιδιαίτερης σημασίας.

Τον ίδιο χρόνο, το 2008, σημειώθηκε ο πόλεμος ανάμεσα στη Ρωσία και την Γεωργία, ως απότοκο των φιλοδοξιών της δεύτερης να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, αποδεικνύοντας ξεκάθαρα πως η Ρωσία είναι πρόθυμη να λάβει ακόμη και επιθετικά μέτρα για να διασφαλίσει τα γεωστρατηγικά της συμφέροντα.

Λίγα χρόνια αργότερα όμως, το 2014, η φιλο-ρωσική κυβέρνηση της Ουκρανίας κατέρρευσε, ξεκίνησε ένας εμφύλιος πόλεμος στις ανατολικής περιοχές της χώρας, ενώ η Ρωσία εισέβαλε και κατέλαβε την Κριμαία, στην οποία βρίσκεται η μείζονος σημασίας ναυτική βάση στη Σεβαστούπολη, την οποία δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσουν να βρεθεί στα χέρια της νέας κυβέρνησης, η οποία ήταν φιλική πως το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Ξανά η Ρωσία απέδειξε πως είναι διατεθειμένη να επέμβει στρατιωτικά για να εξασφαλίσει τα συμφέροντα της στη περιοχή.  

Σύμφωνα με τον καθηγητή πολιτικής επιστήμης, John Mearsheimer, η Ουκρανία αποτελεί μια περιοχή ύψιστης σημασίας για τους Ρώσους, και είναι πρόθυμοι να υποφέρουν όποιες κυρώσεις θέσει η Δύση, ώστε να την διατηρήσουν υπό την επιρροή τους. Την ίδια στιγμή δεν ισχύει το ίδιο είτε για το ΝΑΤΟ, είτε για τις ΗΠΑ, που ηγεμονεύουν την συμμαχία. Επομένως βλέπουμε πως υπάρχει μια τεράστια διαφόρα ανάμεσα στα δύο «στρατόπεδα», από την μια η Ρωσία βλέπει την Ουκρανία, και την επέκταση του ΝΑΤΟ, ως υπαρξιακή κρίση, ενώ για την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, η Ουκρανία έχει ελάχιστη σημασία, λαμβάνοντας υπόψη πως στο παρελθόν ήταν μια ουδέτερη περιοχή.

Στο παρελθόν υπήρξαν και κοινές στρατιωτικές δράσεις του ΝΑΤΟ στη Ουκρανία, κάτι που υποδεικνύει την ολοένα και πιο στενή σχέση ανάμεσα στους Ουκρανούς και την Δύση. Όμως αν ακούσει κανείς τους περισσότερους πολιτικούς ή τους δημοσιογράφους στα ΜΜΕ, παρουσιάζεται μια κατάσταση όπου η αντίδραση της Ρωσίας ήταν παράλογη. Πολλοί αναφέρουν πως η Ουκρανία είναι μια ελεύθερη χώρα, η οποία μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, αποδεικνύοντας πως ζούμε σε μια εποχή όπου η realpolitik έχει πεθάνει στη Δύση.

Πως αντέδρασαν οι ΗΠΑ όταν, το 1962, η ΕΕΣΔ ήθελε να τοποθετήσει πυρηνικά όπλα στη Κούβα; Το αποδέχτηκε, καθώς η Κούβα ήταν μια ελεύθερη χώρα; Φυσικά και όχι, αντιθέτως αντέδρασε άμεσα και απαίτησε να σταματήσουν αυτές οι δράσεις, απειλώντας ακόμη και με πυρηνικό πόλεμο. Όμως σήμερα θεωρούμε πως το ΝΑΤΟ μπορεί να επεκτείνεται, να περικυκλώνει τη Ρωσία, και στο τέλος της ημέρας δεν θα υπάρξει καμία αντίδραση.

Όσο περισσότερο αναλύει κανείς την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, τόσο περισσότερο παράλογη αποδεικνύεται. Η σημασία του ΝΑΤΟ μειώνεται καθημερινά, για τις ΗΠΑ, όμως θεωρούμε σοφή κίνηση να ανταγωνιζόμαστε τη Ρωσία και να έρχομαστε σε σύγκρουση με τα συμφέροντά τους, για μια χώρα που ούτε είναι στο ΝΑΤΟ, ούτε είναι ύψιστης σημασίας για τη Δύση. Τι θα γίνει όταν οι ΗΠΑ, είτε το θέλουν είτε όχι, αναγκαστούν να στρέψουν την πλήρη προσοχή τους στην Ασία, όπου η Κίνα αναμένεται να αποδειχθεί ένας πολύ μεγαλύτερος ανταγωνιστής στα συμφέροντά τους, από ότι η Ρωσία; Θα βρεθούμε εν μια νυκτί αντιμέτωποι με μια εχθρική Ρωσία, την οποία θα έχουν στρέψει πλήρως στην «αγκαλία» του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, λόγω της αλαζονείας που χαρακτηρίζει την ηγεσία της Δύσης, δίχως την προστασία των ΗΠΑ.

Η μοναδική λύση στην σημερινή κατάσταση είναι το realpolitik. Δεν έχει καμία σημασία αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με τις εγχώριες πολιτικές της Ρωσίας, αν συμπαθούμε ή αντιπαθούμε τον Πούτιν, το μόνο που έχει σημασία είναι η ψυχρή πραγματικότητα. Η Δύση βρίσκεται σε έναν νέο ψυχρό πόλεμο, όχι με τους Ρώσους αλλά με την Κίνα, μια Κίνα που ασκεί σε όλες τις χώρες της Δύσης και σε όλες τις πολυεθνικές, μια Κίνα που μέρα με την μέρα γίνεται όλο και πιο ισχυρή. Αν η Δύση επιδιώκει να διατηρήσει την ηγεμονία της, οικονομικά και πολιτικά, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται είναι μια εχθρική Ρωσία, μια Ρωσία που αναπτύσσει όλο και πιο στενές σχέσεις με την Κίνα.  

Η σημερινή κρίση και ο πόλεμος που βλέπουμε, αποτελεί ένα ξεκάθαρο παράδειγμα της αποτυχίας των πολιτικών που υλοποιεί η Δύση. 

Ακολουθήστε το radiothiva.gr στο facebook για να είστε πάντα ενημερωμένοι