Ο κόσμος πάντα βάδιζε σ’ ένα τεντωμένο σκοινί. Εύθραυστες οι ισορροπίες, που στο πρώτο φύσημα ανατρέπουν δεδομένα, κανονικότητες, εφησυχασμούς. Είχαμε, αλήθεια, ξεχάσει πως υπήρχε κι ο πόλεμος, μιας και διανύουμε το μακρύτερο χρονικό διάστημα με ειρήνη. Ξεχάσαμε όμως πως η ιστορία της ανθρωπότητας είναι η ιστορία του πολέμου, ο ανταγωνισμός και η πάλη του ισχυρού κατά του αδύναμου. Και πάλι αποδεικνύεται πως είμαστε αρπακτικοί, άπληστοι και φιλέριδες, επειδή έχουμε στο αίμα μας κατάλοιπα χιλιετιών ολόκληρων, από την εποχή κατά την οποία οι πρόγονοί μας ήταν αναγκασμένοι να κυνηγήσουν, να παλέψουν και να σκοτώσουν για να επιζήσουν. Η ειρήνη ως εκ τούτου δε μεταβιβάζεται κληρονομικά και είναι ανάγκη να την κατακτήσει η κάθε γενιά εξ αρχής. Εγκλωβισμένοι πολιτισμικά στο παρελθόν, αναγκασμένοι όμως να διαμορφώσουμε το ειρηνικό μέλλον μας. Η απάθεια κι ο εφησυχασμός δεν προοιωνίζουν ευτυχία, παρά παρακμή, σήψη και τέλος εξαφάνιση.

Και τώρα εμείς θεατές ενός πολέμου μ’ αθέατους πολεμιστές, θεατές ενός εξ αποστάσεως πολέμου, ενός ανελέητου σφυροκοπήματος με σφαίρες θανάτου, με πτώματα που το καθ’ ένα έχει την ιστορία του. Ενός πολέμου που μοιάζει με ψεύτικο, μ’ αληθινά όμως δράματα. Πόλεμο σε απευθείας μετάδοση. Για πρώτη φορά τόση εξοικείωση με τον θάνατο, τόσο ασυγκίνητοι στα χαλάσματα των όπλων.

Είχαμε μέχρι τώρα να διαχειριστούμε τη φτώχεια μας, την ανασφάλειά μας, μάς προέκυψε κι ο αλληλοφαγωμός. Κει που πιστέψαμε πως ημερέψαμε, πλησιάσαμε, αλληλοκατανοήσαμε, νιώσαμε ο ένας τον πόνο του άλλου, τώρα προσθέτουμε ακόμη περισσότερο πόνο και δυστυχία. Μέσα σε λίγες μόνο ημέρες άλλαξε η ζωή μας. Μικροί και μεγάλοι, ανήμποροι κι αθώοι, αδιακρίτως πληρώνουν το κόστος του παραλογισμού.

Είμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή. Ξεριζωμός ανθρώπων, καραβάνια απελπισμένων, το βιος τους σε μια πλαστική σακούλα, το μέλλον τους στο έλεος των όποιων ορέξεων των αδίσταχτων και των βολεμένων.

Η ζωή μας ξαναντύνεται τον ανταγωνισμό της πάλης. Σφαίρες επιρροής επαναχαράσσονται, ξεπερασμένες ιδεολογίες επανέρχονται, τσάροι και σουλτάνοι ανασταίνονται. Ο τρόμος γυροφέρνει πάνω απ’ τα κεφάλια μας, πεινασμένο θηρίο που ψάχνει για πτώματα. Δημοκράτες γρηγορείτε να χτίσουμε το τείχος της ελευθερίας, των αξιών και της ειρήνης. Χάσαμε τον άνθρωπο κι οι ανθρωπιστικές αξίες δεν έχουν αναμεταξύ μας «τόπο ν’ αμυνθούν». Θεοποιήσαμε τις μηχανές, υποτιμήσαμε τον άνθρωπο και υποθηκεύσαμε τη ζωή μας. Εμείς, ας «ευξόμεθα υπέρ ειρήνης», ας αναζητάμε την ειρήνη, μιας και οι ηγέτες του κόσμου δεν ομιλούν όσο πρέπει γι’ αυτή.

Ακολουθήστε το radiothiva.gr στο facebook για να είστε πάντα ενημερωμένοι