Προ κορωνοϊού, υπήρχε, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες, έντονη συζήτηση αναφορικά με τα κλειστά ή τα ανοιχτά σύνορα. Στην Ελλάδα η συζήτηση αυτή ήρθε στο προσκήνιο όταν η Τουρκία άνοιξε τα σύνορα της προς την Ευρώπη, με την Ελλάδα να σταματάει δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες/μετανάστες στον Έβρο. 

Οι υποστηριχτές των ανοιχτών συνόρων επισήμαιναν με φρενίτιδα πως τα κλειστά σύνορα είναι «ρατσιστικά» ή «φασιστικά», με πολλούς να διαδηλώνουν, κυρίως στη Γερμανία, πως ο «φασισμός δεν θα περάσει». Βέβαια κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πως συνδέεται η αυτοδιάθεση ενός κράτους, και το δικαίωμα του να δέχεται ή να απορρίπτει την είσοδο μέσα στην επικράτεια του, με την φασιστική ιδεολογία. Χώρες όπως η Γερμανία, που θεωρούσαν τα κλειστά σύνορα ως ύβρη απέναντι στην αλληλεγγύη και την ανεκτικότητα τους, πλέον κλείνουν τα σύνορα τους. Υπήρχαν άτομα τα οποία ακόμη και στο πρόσωπο της πανδημίας, ζητούσαν το άνοιγμα των συνόρων, στον βωμό κάποιας ιδεολογικής αγνότητας. Βέβαια είναι ιδιαίτερα δύσκολο για αυτούς που υποστήριζαν πως το κλείσιμο των συνόρων αποτελούσε φασιστική πολιτική, να ενστερνιστούν ή να υποστηρίξουν το κλείσιμο των συνόρων, με απόρροια την ιδιαίτερα τραγελαφική κατάσταση όπου παρά την διάδοση του κορωνοϊού, ορισμένοι υποστήριζαν ακόμη το άνοιγμα των συνόρων και ανεξέλεγκτη εισροή προσφύγων και μεταναστών στην Ευρώπη.

Βέβαια χώρες όπως η Ρωσία, η οποία δεινοπαθεί από έλλειψη δημοκρατίας, που έκλεισαν αμέσως τα σύνορα τους με τη Κίνα και όλες τις χώρες που παρουσίαζαν κρούσματα του ιού, αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε πολύ καλύτερη κατάσταση από ότι όλες οι άλλες χώρες. Μέσα σε λίγους μήνες, τα κλειστά σύνορα, στα μάτια ορισμένων, έγιναν από «φασιστικά», σε αναγκαία. Ο κόσμος, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είναι όπως θα θέλαμε και οφείλουν, τουλάχιστον οι κυβερνήσεις, να δρουν ρεαλιστικά, για το να καλό των πολιτών που εκπροσωπούν.