Στην Ελλάδα υπάρχει, όπως γίνεται και στις ΗΠΑ και στο Η.Β. αλλά και σε μυριάδες άλλες χώρες, η στρεβλή άποψη πως κάποιες δουλειές «δεν κάνουν» για τους Έλληνες. Σε μια συζήτηση με νέα άτομα, θα ανακαλύψει κανείς λίαν συντόμως πως υιοθετούμε, ως λαός, μια υπεροπτική τάση απέναντι σε χειρωνακτικές δουλειές, με πολλούς να προτιμούν να παραμένουν στην ανεργία, ή την αεργία, παρά να εργαστούν σε οικοδομές, ή σε χωράφια, με αποτέλεσμα αυτές τις θέσεις εργασίας να τις καλύπτουν, αναγκαστικά, νόμιμοι ή παράνομοι μετανάστες.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το γεγονός πως σε προσωπικές μου συζητήσεις με άτομα που έχουν μεταναστεύσει από την Ελλάδα στο εξωτερικό, αναφέρουν πως υπάρχει και εκεί η ίδια κατάσταση. Οι μετανάστες βρίσκουν αμέσως δουλειά, καθώς ένα τεράστιο ποσοστό του γηγενή πληθυσμού αρνείται να δουλέψει σε πολλούς τομείς της οικονομίας, είτε λόγω της δυσκολίας μιας δουλειάς, καθώς είναι πολύ πιο απαιτητικό να δουλεύει κανείς στα χωράφια σε σύγκριση με μια δουλειά γραφείου, είτε λόγω του μισθού, παρά το γεγονός πως στις περισσότερες περιπτώσεις ο μισθός σε μια χειρωνακτική δουλειά, σε ένα εργοστάσιο, σε ένα χωράφι, σε μια οικοδομή, είτε είναι ίσος είτε και ανώτερος από τον βασικό μισθό.

Βέβαια λαμβάνοντας κανείς υπόψη του τα τεράστια ποσοστά ανεργίας, κυρίως στους νέους, που υπάρχουν στη χώρα μας, δημιουργούνται ερωτήματα γύρω από την χρήση αλλοδαπών, νόμιμων ή παράνομων μεταναστών, για την κάλυψη αυτών των θέσεων εργασίας, καθώς είναι κρυφό μυστικό πως βασιζόμαστε, ως χώρα, σε αλλοδαπούς ώστε να καλύψουμε πολλές τέτοιες χειρωνακτικές θέσεις. Δεν θα ήταν καλύτερο, τόσο για την οικονομία της χώρας όσο και για την κοινωνική συνοχή, να καλύπτουν, όσο δύναται, τις θέσεις αυτές Έλληνες πολίτες, οι οποίοι διαφορετικά μένουν άνεργοι, με αποτέλεσμα να μην προσφέρουν τίποτα στην οικονομία, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις βασίζονται σε επιδόματα ανεργίας, με αποτέλεσμα να ζημιώνεται το Δημόσιο, και εκ τούτου ο φορολογούμενος.

Η πρώτη αντίδραση πολλών θα ήταν πως οι Έλληνες, όπως γίνεται και στην Αγγλία και στις ΗΠΑ, θα ζητήσουν πιο υψηλούς μισθούς από ότι οι μετανάστες, οι οποίοι χρησιμοποιούν τις χαμηλές απολαβές στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης για την πρόσληψής τους, και επομένως ο εργοδότης θα αναγκαστεί ή να έχει λιγότερα κέρδη, καθώς εν μια νυκτί θα αυξηθούν τα έξοδά του, είτε να αυξήσει το κόστος στα προϊόντα του, κάτι το οποίο θα επηρεάσει το ευρύτερο καταναλωτικό κοινό. Σε μια πρώτη ματιά αντιλαμβανόμαστε πως ο εκάστοτε καταναλωτής επιθυμεί να πληρώνει όσο πιο φθηνά γίνεται για τα προϊόντα που αγοράζει, ενώ ο κάθε εργοδότης επιδιώκει να μεγιστοποιεί τα κέρδη του και να μειώνει τα έξοδά του. Όμως αξίζει να έχουμε υπόψη μας, πάντα, πως ένα μεγάλο ποσοστό των αλλοδαπών που εργάζονται στη χώρα μας, δεν ξοδεύουν τις απολαβές τους, τους μισθούς, εξ ολοκλήρου στην Ελληνική οικονομία, αντιθέτως, στέλνουν στην πατρίδα τους, είτε αυτή είναι η Αλβανία, η Ρουμανία, το Πακιστάν, ή η Ινδία, ένα σημαντικό ποσοστό των απολαβών τους ώστε να στηρίξουν τις οικογένειές τους.

Ergo, γίνεται κατανοητό πως αν τις θέσεις αυτές τις καλύψουν, στο ποσοστό που γίνεται, Έλληνες πολίτες, τα χρήματα τα οποία θα λαμβάνουν ως μισθό, θα παραμένουν στην εσωτερική μας οικονομία, θα έχουν περισσότερα χρήματα να ξοδέψουν και να επενδύσουν, κάτι που θα τονώσει την υπόλοιπη αγορά, αντισταθμίζοντας τοιουτοτρόπως οποιαδήποτε αρνητική επίδραση που θα έχει στην οικονομία μας η αύξηση των μισθών στους εργαζόμενους, και στα προϊόντα, στις χειρωνακτικές δουλειές, ενώ παράλληλα θα αντιμετωπιστεί, σε έναν βαθμό, και η ανεργία που ταλανίζει για πάνω από μια δεκαετία την χώρα μας. Θα ήταν πιο παραγωγικό λοιπόν να αναζητούμε τρόπους με τους οποίους θα πείσουμε, ή θα δελεάσουμε, τους νέους να καλύψουν αυτές τις θέσεις εργασίας, παρά να αναζητούμε από το εξωτερικό εργάτες, τους οποίους έχουμε την δυνατότητα να τους βρούμε εγχώρια. 

Ακολουθήστε το radiothiva.gr στο facebook για να είστε πάντα ενημερωμένοι