Στην εποχή μας τα πράγματα έχουν, δυστυχώς, εκτραχυνθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, μεταβαλλοντας την ποιότητα ζωής των ανθρώπων και πάνω και πέρα από όλα τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο σεβασμός είναι ένα από τα πιο βασικά στοιχεία, τα οποία θα πρέπει ένας άνθρωπος να διαθέτει απέναντι στην κοινωνία γενικά και συγκεκριμένα στους συνανθρώπους του. Οι παλαιότεροι με τη λαϊκή τους σοφία πίστευαν ότι με την ευγένεια και το σεβασμό κερδίζεις πολλά.

Σήμερα όμως εκτός από τη γνωστή σε όλους πανδημία, διακρίνεται και μια ακόμα πανδημία, που και σοβαρή και επιζήμια είναι και δυστυχώς φαίνεται να καταλήγει ακόμα και στην ανθρωποκτονία.

Ο λόγος για την ενδοοικογενειακή βία, μάστιγα που βασανίζει αυτή τη στιγμή την κοινωνία και παρουσιάζει έξαρση μετά από τις συνεχείς καραντίνες λόγω της υγειονομικής κρίσης, Καθηγητές πανεπιστημίων μάλιστα ανά τον κόσμο είχαν εκφράσει τις ανησυχίες τους για την εκδήλωση αυτού του φαινομένου, ως συνέπειατου κλεισίματος των πάντων.

Γόνιμο θα ήταν να σκύψουμε πάνω από τα θύματα και να δούμε πιο βαθιά μέσα τους τις πληγές και τα τραύματα που τους άφησαν αυτές οι εμπειρίες. Είναι πολύ όμορφες οι κινήσεις υποστήριξης μέσω διαδικτύου κλπ, όμως το μεγαλύτερο στοίχημα της κοινωνίας είναι να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι δεν είναι μόνα τους, ότι στεκόμαστε δίπλα τους και μάλιστα έμπρακτα.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να τονιστεί, ότι η ενδοοικογενειακή βία δεν περιορίζεται στο φύλο. Και ο σύζυγος μπορεί να πράξει οτιδήποτε, αλλά και η σύζυγος μπορεί να κάνει κάτι αντίστοιχο. Στόχος όλων μας πρέπει να είναι η έλλειψη του φόβου των θυμάτων αυτών, των συνανθρώπων μας. Να μιλήσουν και να δηλώσουν ανοιχτά ότι υπήρξαν είτε θύματα ξυλοδαρμού, είτε θύματα άλλων επιθέσεων κι εμείς θα πρέπει να τους ενισχύσουμε, προκειμένου να καταλάβουν ότι ότι δεν είναι μόνοι τους.

Θα πρέπει να καταλάβουν πως δεν είναι αυτοί που φοβούνται, αλλά δράστες για τα όσα θα επακολουθήσουν τις αποτρόπαιες πράξεις τους, ώσυε επιτέλους να εξαλειφθεί το μαύρο αυτό φαινόμενο.

Πώς θα επιτευχθεί αυτό; Τρισυπόστατα :

1. Νηφάλια και ψύχραιμη ματιά στην υπόθεση από την αρμόδια αρχή. Η αστυνομία, με τα χίλια προβλήματα κατά τόπους και το δύσκολο έργο της, που αναλαμβάνει τέτοιες υποθέσεις, αυτό που μπορεί να κάνει είναι να διερευνά άμεσα το περιβάλλον του δράστη και το παρελθόν του, παρέχοντας παράλληλα την ασφάλεια που έχει ανάγκη το θύμα. Σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να επανέλθουμε στις εποχές που κάθε πολίτης είχε φάκελο στην ασφάλεια, όμως αν κάποιος είναι επικίνδυνος, θα πρέπει το ποινικό του μητρώο να βρίσκεται στο πρώτο ράφι του Αστυνομικού Τμήματος (φυσικά μέσα σε αυτές τις καταστάσεις υπάρχει και η περίπτωση της εξαπάτησης, της ψεύτικης δηλαδή καταγγελίας από άτομα που επιβουλεύονται τις συγκυρίες για να έχουν ευνοϊκή αντιμετώπιση από τη δικαιοσύνη και αποσκοπούν σε άλλες παροχές, όπως χρήματα και άλλα - Υπάρχουν και αυτά, τα έχουμε ζήσει)

2) Αυστηρότερη νομοθεσία για τους δράστες. «Δικαιοσύνη είναι το δίκαιο των αδύναμων» είχε πει κάποτε ένας Γάλλος γνωμικογράφος και αυτό θα πρέπει να λαμβάνει πάντοτε υπ' όψιν του ο νομοθέτης. Αν οι νόμοι εκδίδονται για να ευνοούν τους δυνατούς τότε δεν μιλάμε για Δικαιοσύνη και στην προκειμένη περίπτωση όταν μιλάμε για νομοθεσία στην Ελλάδα, θα ήταν καλύτερο να υπάρχει περισσότερη ευαισθησία σε τέτοια θέματα ενδοοικογενειακής βίας, με εξέταση από περισσότερες από μία δικαστικές έδρες. Είδαμε πρόσφατα τρεις διαφορετικές περιπτώσεις με κοινό σημείο αναφοράς την ανθρωποκτονία. Πρώτα το έγκλημα του συζύγου στα Γλυκά Νερά, κατόπιν το έγκλημα της δολοφόνου που σκότωσε τον άνδρα της στη Θεσσαλονίκη το 2017, που επανήλθε στο φως τον περασμένο Δεκέμβριο, τη "Μήδεια" της Πάτρας, γνωστό θέμα στο Πανελλήνιο, όμως για να είμαστε ειλικρινείς διαφορετική προβολή είχαν μεταξύ τους τα τρία αυτά θέματα.

Αν ο νόμος δεν γίνει αυστηρότερος δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον ούτε για ισότητα, ούτε για ανάπτυξη, ούτε για ειρήνη και πρέπει να γίνουν γενναία βήματα.

3) Ισχυρότερη φωνή και πιο συμπαγή κοινωνία σε αυτά τα θέματα, παράμετρος που συνδέεται με την πρώτη, αλλά ουσιαστικά είναι ομοούσια και αυτό διότι θα ακουστούν πολλά από τον οποιοδήποτε. Όμως όταν ακούγονται πράγματα τέτοια που υποβαθμίζουν το θύμα ως κατώτερης νοημοσύνης ή ως προκλητικής συμπεριφοράς κ.ά. δεν βοηθά κανέναν, πρώτα το θύμα και εν συνεχεία το σύνολο της κοινωνίας. Και το βασικότερο! Σε μια οικογένεια όταν υπάρχει πρόβλημα, θα πρέπει να λαμβάνουν μέρος και οι γείτονες, που γνωρίζουν τις συνθήκες ή που έχει υποπέσει οτιδήποτε στην αντίληψή τους, γιατί ημη παρέμβαση σε περιστατικά βίας, μας κάνει συνενόχους και δεν ξεκαθαρίζει την υπόθεση.

Όλα αυτά όμως, έχουν έναν κοινό παρονομαστή, που μας αφορά όλους. Νομοθεσία, αστυνόμευση και οποιοδήποτε άλλο μέτρο είναι άχρηστα και ανώφελα, χωρίς την κοινή συνισταμένη τους, που είναι η παιδεία. Πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας τα βασικά πράγματα, ώστε να γίνουν χρήσιμα μέλη στην κοινωνία, την οποία θέλουμε να οικοδομήσουμε. Και η παιδεία δεν διδάσκεται στα σχολεία.

Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις και ας μην ονειροβατούμε. Η παιδεία ξεκινά από εμάς τους ίδιους. Από την πρώτη κοινωνική ομάδα που συμμετέχει ο άνθρωπος στη ζωή του. Το σπίτι και την οικογένεια.

Αν δεν δώσουμε στα παιδιά μας να καταλάβουν πρώτα από όλα ότι στον άνθρωπο που βλέπεις μπροστά σου πρέπει να βλέπεις τον εαυτό σου και θα πρέπει να τον σέβεσαι, τότε χάσαμε το παιχνίδι.

Αν εμείς οι ίδιοι δεν γίνουμε η αλλαγή, την οποία θέλουμε, τότε η αλλαγή που θέλουμε δεν θα έρθει ποτέ.

Ηλίας Κάμπαξης

Πρόεδρος Τοπικού Συμβουλίου Νέων (ΤΟΣΥΝ) Δήμου Θηβαίων