Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τις τελευταίες δεκαετίες την μια κρίση μετά την άλλη, με τα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα να αποτελούν, δυστυχώς, μέρος του status quo. Είναι εύκολο κανείς να κατηγορήσει τον τάδε ή τον δείνα πολιτικό, το ένα ή το άλλο πολιτικό κόμμα, καθώς φέρουν ευθύνη, ως ένα σημείο, όμως αποτελούν μονάχα κομμάτι ενός μεγαλύτερο προβλήματος, της ίδιας της κοινωνίας.

Πολλοί είναι αυτοί που θα υποστηρίξουν πως μια κοινωνία δημιουργείται από τα πάνω προς τα κάτω, πως το Κράτος, οι πολιτικοί, τα κόμματα, γαλουχούν, ή θα πρέπει να γαλουχούν, τον λαό, τις αξίες και την κουλτούρα του, όμως η συντηρητική πλευρά θεωρεί το αντίθετο, πως οι κοινωνίες λειτουργούν καλύτερα από τα κάτω προς τα πάνω, και έχοντας υπόψη μας αυτή την νοοτροπία, αντιλαμβάνεται κανείς πως οι πολιτικοί, τους οποίους κατηγορούμε για τα πάντα, ακόμη και όταν δεν φταίνε – αν και αυτό είναι πράγματι σπάνιο φαινόμενο -, αντιπροσωπεύουν την κοινωνία μας και το ποιόν της.

Όλοι έχουμε ακούσει για το «αμερικανικό όνειρο», την ιδέα δηλαδή πως οποιoσδήποτε, ανεξάρτητα από την πίστη του, την εθνικότητά του, την οικογένεια του και την τάξη του, αν δουλέψει σκληρά θα τα καταφέρει και θα επιτύχει στην Αμερική. Αυτό το «όνειρο» αποτελεί κινητήρια δύναμη για εκατομμύρια Αμερικανούς, και άτομα που ασπάζονται να γίνουν Αμερικανοί. Στην Ελλάδα έχουμε επίσης ένα όνειρο, ένα όνειρο που κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό την πολιτική ζωή του τόπου μας από την γέννηση της Ελλάδας, μετά την δικής μας επανάστασης, όμως είναι αρκετά διαφορετικό από το Αμερικάνικο. Είναι κοινό μυστικό στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στις προηγούμενες γενιές, πως το όνειρο πολλών ήταν μονάχα ένα. Το δημόσιο. Η απόκτηση μιας θέσης στο δημόσιο, εν ολίγοις οι πελατειακές σχέσεις, ήταν, ίσως και να είναι ακόμη, το «ελληνικό όνειρο», με τεράστιες πολιτικές εξελίξεις και επιπτώσεις.

Το «όνειρο» αυτό αντιμετώπιζε το κράτος ως τον «σωτήρα» μας, δίχως να λαμβάνει υπόψη πως το κράτος δεν παράγει τίποτα, μονάχα φορολογεί τις παραγωγικές τάξεις στη κοινωνία μας. Οι αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις στην Ελλάδα εξομολογούν αυτή την νοοτροπία. Όμως οι επιπτώσεις αυτού του ονείρου δεν περιορίζονται μονάχα εκεί. Τις βλέπει κανείς στην αντιμετώπιση της δημόσιας περιουσίας και στη διαχείριση των φόρων, όπου παρατηρώντας κανείς την συμπεριφορά μας αντιλαμβάνεται πως θεωρούμε διαρκώς πως κάποιος άλλος θα πληρώσει για το δημόσιο, για τους φόρους, αν και τις περισσότερες φορές αυτός ο άλλος είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Η σημερινή μας κρίση, όπως κάθε κρίση, κρύβει μέσα της μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία για αλλαγή, μια ευκαιρία για ένα νέο «ελληνικό όνειρο». Έχουμε προσπαθήσει ξανά και ξανά τις πελατειακές σχέσεις, το μεγάλο κράτος, πολλοί «φλερτάρουν» με τον σοσιαλισμό, όμως έχουμε δει ξανά και ξανά το αποτέλεσμα αυτών, αποτυχία, οικονομική, πολιτική, κοινωνική. Ζούμε μια περίοδο όπου το κράτος επιδιώκει να «σώσει», από τις αποτυχίες του, τους πολίτες, με όλο και περισσότερα επιδόματα, όμως και αυτό ξέρουμε που οδηγεί, στην οικονομική αποτυχία, καθώς μεταφέρουμε τοιουτοτρόπως τα οικονομικά μας προβλήματα στο μέλλον.

Ήρθε επιτέλους η ώρα για την Ελλάδα να αλλάξει πορεία και να ασπαστεί την ελευθερία. Να ασπαστεί την χαμηλή φορολόγηση, να περιοριστεί η καταστροφική κρατική παρέμβαση, να γίνουμε ένα κράτος που να υλοποιεί laissez faire πολιτικές, όπου οι πιο φτωχοί ανάμεσά μας να μην παρακαλούν το κράτος για επιδόματα, αλλά να μπορούν με σκληρή δουλειά να βελτιώσουν οι ίδιοι την κατάστασή τους και να έχουν κυρίως τις ευκαιρίες για να το κάνουν αυτό. Όπου οι επιχειρήσεις θα ευδοκιμούν και θα μπορούν να ανοίξουν και να λειτουργήσουν όσο πιο γρήγορα και αποδοτικά γίνεται, κάτι που σημαίνει μείωση του κανονιστικού πλαισίου και της γραφειοκρατίας. Όμως αν θέλουμε να αλλάξουμε, αν θέλουμε να βελτιώσουμε την κατάστασή μας, δεν θα πρέπει να περιμένουμε αυτή την αλλαγή από τα άνωθεν, από κάποιο κόμμα, από κάποιον πολιτικό ηγέτη, αλλά θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας. Ανεξαρτησία, ελευθερία και αξιοκρατία θα πρέπει να αποτελούν τα ιδανικά μας, όχι το δημόσιο, όχι οι πελατειακές σχέσεις και σε καμία περίπτωση το πατερναλιστικό κράτος που θα μας «σώσει». Όμως δεν θα πρέπει να περιοριστούμε μονάχα στα οικονομικά ζητήματα, όσο σημαντικά και αν είναι αυτά. Θα πρέπει να επιδιώκουμε να βελτιώσουμε τόσο τον εαυτό μας, τις νεότερες γενιές, αλλά και να δημιουργήσουμε μια κοινωνία ενάρετη, που αφενός θα έχει την ατομική ελευθερία στο επίκεντρό της, αλλά αφετέρου θα αποβλέπει, μέσω της εθελοντικής συνεργασίας των μελών της, να δημιουργήσει μια χώρα που θα ευδοκιμεί, οικονομικά, πολιτικά αλλά και κοινωνικά.

“The nine most terrifying words in the English language are “I'm from the government and I'm here to help.” - Ronald Reagan.