-2015, ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει τα ηνία του κράτους, χωρίς να έχει υπολογίσει επα-κριβώς τα εμπόδια και τους περιορισμούς που θα αντιμετώπιζε. Από την άλλη, η οικο-νομία το 2014 εκτροχιάζεται και οι τότε εξελίξεις δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τις προβλέψεις του άμεσου παρελθόντος, εκείνες λοιπόν του Απριλίου του 2014! (βλ. αναλυτικότερα, https://www.euro2day.gr/specials/opinions/article/2192833/ta-provlhmata-ths-oikonomias-poy-kryvontai-kato-ap.html

Ο Βαρουφάκης μπλοφάρει και προσπαθεί να αντιστρέψει το κλίμα. Διαπιστώνει όμως σύντομα ότι οι εκβιασμοί και οι μπλόφες του πέφτουν στο κενό. Αγνοεί επίσης τις α-ντοχές του κρατικού ταμείου –που παραλήφθηκε από την ΝΔ με 1,6 δις ευρώ και με μηνιαίες πληρωμές 5,5 δις ευρώ– παρά την κρούση του κώδωνα του κινδύνου από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ). Οι Θεσμοί δεν βιάζονται, καθώς θεωρούν ότι το κρατικό ταμείο θα στερέψει, οπότε θα έχουν την άνευ όρων παράδοση της χώρας. Αυτό όμως προς έκπληξή τους δεν γίνεται.

Αξιωματούχοι της ΕΕ και η αντιπολίτευση προσπαθούν να προσδιορίζουν το κόστος της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Οι συντηρητικότερες απόψεις, βασιζόμενες σε λά-θος υπολογισμούς όμως –που τους παρουσιάσαμε και στη Βουλή– το ανεβάζουν στα 33 δις ευρώ ενώ κάποιες άλλες σε υψηλότερα ποσά. Ο Τόμας Βίζερ του Euroworking group λόγου χάριν, θεωρεί ότι οι επίμαχες ζημιές ανέρχονται σε 200 δις ευρώ. Αυτά ανέφερε στο 3ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών τον Μάρτιο του 2018.

Ο επικεφαλής όμως του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότατος (EMS) ο Κλάους Ρέγκλινγκ πιο συγκρατημένος, τις ανεβάζει σε 100 δις ευρώ! Και οι δυο τους εργάζο-νταν στην ίδια γειτονιά στις Βρυξέλλες. Με ένα τηλέφωνο θα μπορούσαν κάλλιστα να συνεννοηθούν και να συμφωνήσουν σε ένα και μόνο ποσό, αντί να γελοιοποιούνται δημόσια με εξωπραγματικές εκτιμήσεις.

Από την άλλη, οι συνιστώσες στο ΣΥΡΙΖΑ καλά κρατούν, αλλά είναι συγκρατημέ-νες κατά το 2015-19. Κάποιες φωνές για ανεδαφικές πολιτικές ή για επιστροφή στη δραχμή, κινδυνεύουν όμως να καλύψουν τα θετικά στοιχεία της πολιτικής της περιό-δου. 

Ο Βαρουφάκης βλέποντας τις σιδηρόφρακτες ορδές των Θεσμών και τις αδυναμίες της χώρας, αντί να προτιμήσει μια τακτική οργανωμένης υποχώρησης, που θα έθιγε βέ-βαια το «εγώ» του, προτιμά μια ηρωική έξοδο που σώζει τον ίδιο αλλά χαντακώνει τη χώρα. Τον Απρίλιο, περίοδο λήξης των διαπραγματεύσεων κατά το χρονοδιάγραμμα που είχε αποφασιστεί, αντί να έχει έτοιμες προτάσεις, ανακαλύπτει σε δυο ταξίδια του στις ΗΠΑ τότε, νέες λύσεις, που όφειλε όμως να τις έφερε στη φαρέτρα του στις αρ-χές του 2015, πριν λοιπόν την έναρξη της διαπραγμάτευσης με τους Θεσμούς.

Παρά τις όποιες αντίξοες συνθήκες και την χλιαρή εσωτερική αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙ-ΖΑ σταθεροποιεί την οικονομία, «κλείνει» τα Μνημόνια, μειώνει τη φτώχεια κερδίζει δυο επενδυτικές βαθμίδες, αφήνοντας κρατικό ταμείο με 30 δις ευρώ και με 7 δις ευ-ρώ –από τα 2,5 δις ευρώ περίπου που παρέλαβε– σε Ταμεία και Οργανισμούς.

Κατηγορείται για την φορομπηχτική του πολιτική, η οποία εκφράστηκε με 5,5 δις ευ-ρώ πρόσθετους φόρους σε πέντε χρόνια. Ποιο είναι το ύψος των πρόσθετων φόρων λόγω επιβολής του αμείωτου ΦΠΑ στις αυξημένες τιμές προϊόντων εξαιτίας του πλη-θωρισμού για το 2022; 4,5 δις ευρώ σε μια χρονιά!!!

-Λάθη καλύπτουν τα πολλά θετικά σημεία της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και το οδηγούν σε δυο εκλογικές ήττες:

•Πρώτο λάθος. Ο ΣΥΡΙΖΑ δε μερίμνησε για μια επιστημονική πολιτική επικοινωνίας, που θα πρόβαλε τις θέσεις του. Την ευθύνη της επικοινωνιακής πολιτικής αναλαμβά-νουν πολιτικά στελέχη με κενό όμως γνώσεων. Αυτά αδυνατούν τόσο στις εκλογές του 2019 όσο και του 2023, να προτάξουν τα θετικά στοιχεία της πολιτικής 2015-19, αποφεύγοντας τις επικοινωνιακές παγίδες της ΝΔ, καθώς αγνοούν τα κατάλληλα εργα-λεία προβολής της.

•Δεύτερο λάθος. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε ότι καταγράφει πλην του σοβαρού κενού επικοινω-νίας ένα οργανωτικό κενό, το οποίο ενισχυόταν από τις υποβόσκουσες αντιπαραθέσεις θέσεων, ιδεολογικού ή μη χαρακτήρα, των συνιστωσών του. Η πολυμορφία των από-ψεων είναι ο πλούτος των κομμάτων και της δημοκρατίας. Όταν όμως διαμορφώνεται μια πλειοψηφούσα απόφαση, αυτή με τη σειρά της εισάγει δεσμεύσεις για όλους, δια-φωνούντες και μη, μέσω της κομματικής πειθαρχίας.

Όποιος δε σέβεται τις αποφάσεις της πλειοψηφίας και λειτουργεί αυτόβουλα, τότε είτε αποχωρεί είτε απομακρύνεται. Αποφασίσθηκε, παραδείγματος χάρη, στο τελευταίο Συνέδριο η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι όχι απλώς δε σεβάστηκαν την απόφαση αυτή, άλλα λειτούργησαν ανασταλτικά κάτι εμφανές ιδίως στις εκλογές του 2023.

Η μη αποδοχή αποφάσεων πλειοψηφίας από τις όποιες ομάδες-συνιστώσες, η προ-σπάθεια επιβολής προσωπικών επιλογών, άστοχες ή αψυχολόγητες δηλώσεις και η αδυναμία της ηγεσίας να λειτουργήσει καταλυτικά αποτελούν ίσως το κύριο στοιχείο ερμηνείας της ήττας.

•Τρίτο λάθος. Το πρόγραμμα του δεν προκάλεσε είτε την περιέργεια είτε το ενδιαφέρον πολύ περισσότερο δεν έπεισε. Οι στρατηγικές του επιλογές δεν έδωσαν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Κάποιοι, πλην του προέδρου, φέρουν ευθύνη για ό,τι έγινε. Για την ήττα του 2019 όπως φυσικά και του 2023 κάποιοι λοιπόν, που εξουσιοδοτήθηκαν να φέρουν εις πέρας τη διαμόρφωση και προώθηση πολιτικών του προγράμματος απέτυ-χαν. Αυτοί δεν μπορεί να είναι στο απυρόβλητο και στην πρώτη γραμμή. Μια αυστηρή κριτική αποδίδει πάντοτε ευθύνες και επιβάλλει συχνά δυσάρεστες αποφάσεις βάζο-ντας πράγματα και πρόσωπα στη θέση τους έγκαιρα. Διαφορετικά, η σιωπή οδηγεί σε μοιραίες εξελίξεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται έναν πρόεδρο όχι διαχειριστή τάσεων και συνιστωσών, έρμαιο ή προϊόν αυτών, αλλά έναν ηγέτη που γνωρίζει τις αρχές και την τέχνη της διοίκησης, ξέροντας λοιπόν να κυβερνά. Θα εξουσιοδοτηθεί από τους ψηφοφόρους να διοικήσει, να διορθώσει λάθη και όχι να διαχειριστεί ένα συρφετό απόψεων ή προσωπικών επι-λογών και βλέψεων ντυμένων συχνά με κάποιο ιδεολογικό επίχρισμα.