Η πολιτική ιδεολογία είναι ιδιαίτερης σημασίας, όταν αυτή κατανοείται ορθώς, διότι αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο πάνω στον οποίο κτίζεται ο τρόπος ζωής, η λειτουργία μιας κοινωνίας, αλλά και οι πολιτικές που προωθούνται και υλοποιούνται. Οι «προοδευτικοί», εκ φύσεως τάσσονται απέναντι στις προτάσεις των συντηρητικών, ενώ ουκ ολίγες φορές ασπάζονται πολιτικές και ιδέες οι οποίες έχουν ως στόχο να αλλάξουν, ή να καταστρέψουν, την καθεστηκυία τάξη. Παρατηρώντας τους προοδευτικούς αντιλαμβάνεται κανείς τι κάνουν, και γιατί το κάνουν. Το ερώτημα που εγείρεται, είναι τι κάνουν οι συντηρητικοί, και πιο συγκεκριμένα, τι συντηρούν;

Από την οπτική ενός προοδευτικού, είναι ηθικό του καθήκον να πολεμήσει την καθεστηκυία τάξη, καθώς την αντιλαμβάνεται ως διεφθαρμένη, και πως λειτουργεί υπέρ των πλουσίων και κατά των φτωχών, ενώ σε πολλές περιπτώσεις, όπως βλέπουμε κυρίως στις ΗΠΑ και στην Αγγλία, - χώρες με μεγάλη ιστορία και σπουδαία κατορθώματα, οι πιο «προοδευτικοί» θέλουν να αλλάξουν ριζικά και ανεπανόρθωτα τις κοινωνίες στις οποίες ζουν, διότι δεν αναγνωρίζουν τίποτα το σπουδαίο ή το αξιόλογο σε αυτές.

Στην αντίθετη όχθη, βρίσκονται όμως οι συντηρητικοί, άτομα που θεωρούν πως υπάρχουν αξιόλογα πράγματα στις κοινωνίες μας, σημαντικές και ιερές αξίες, τις οποίες πρέπει να τις προστατέψουμε, να τις διατηρήσουμε και να τις αφήσουμε ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές, όμως όλο και λιγότερα είναι τα άτομα αυτά, τουλάχιστον στην πολιτική τάξη, που σκέφτονται και λειτουργούν έτσι. Οι συντηρητικοί, λανθασμένα, επικεντρώνονται συλλήβδην στην οικονομία, διότι γνωρίζουν πως στον τομέα αυτό οι προοδευτικοί έχουν χάσει «την μάχη» προ πολλού. Ακόμη όμως και εκεί, βλέπουμε διαρκώς να θολώνονται τα «νερά», και να μην μπορεί να διαχωρίσει κανείς σιγά σιγά τους συντηρητικούς και τους προοδευτικούς, καθώς όλο και περισσότερο ασπάζονται τις ίδιες απόψεις. Πέραν όμως των οικονομικών, ελάχιστο ενδιαφέρον δίνεται στα υπόλοιπα θέματα.

Ergo, τι συντηρούν τελικά οι συντηρητικοί; Τι θεωρούν άξιο διατήρησης και προστασίας; Τις αξίες της κοινωνίας μας, την θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα, την κουλτούρα μας; Λαμβάνοντας κανείς υπόψη το πόσο ριζικά αλλάζει η κοινωνία μας, αντιλαμβάνεται πως είτε οι συντηρητικοί πολιτικοί αδιαφορούν για αυτές, είτε απέτυχαν να τα προστατέψουν. Μήπως θεωρούν ιερή την ομορφιά της φύσης, τα δάση, τους κάμπους, τα βουνά; Αυτά έχουν προ πολλού θυσιαστεί για την ανανεώσιμη ενέργεια, ή έχουν καταστραφεί από πυρκαγιές, καθώς πράσινοι κάμποι, πανέμορφα βουνά και δάση, έχουν αλλάζει ριζικά προς το χειρότερο εμφάνιση, είτε έχοντας γεμίσει φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες, είτε έχουν καεί ολοκληρωτικά, με τους πολιτικούς να κατηγορούν την φύση ή τον Θεό, για το απότοκο της δεύτερης περίπτωσης. Δυστυχώς ο συντηρητισμός έχει εκφυλιστεί σε μια λατρεία της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία αν και ιδιαίτερα σημαντική δεν λαμβάνει υπόψη πως κάποια πράγματα, όπως η ομορφιά και οι αξίες, δεν μπορούν να μετρηθούν οικονομικά, ή στην χειρότερη περίπτωση, έχει καταντήσει να ανταγωνίζεται τους προοδευτικούς για τα πρωτεία της «προόδου». Αν υπάρχει κάτι που οι συντηρητικοί πολιτικοί εκτιμούν και επιθυμούν να διατηρήσουν, καλό θα ήταν να μας που τι ακριβώς είναι αυτό.

“Into my heart an air that kills 

From yon far country blows: 

What are those blue remembered hills, 

What spires, what farms are those? 

That is the land of lost content,

I see it shining plain, 

The happy highways where I went 

And cannot come again.” - A. E. Housman