Στο μακρινό 2015, κατά το debate στο οποίο συμμετείχε ο τότε ηγέτης των Εργατικών, κ. Ed Miliband, αλλά και ο τότε Ευρωβουλευτής, κ. Nigel Farage, ο πρώτος, απαντώντας σε ερώτηση του δεύτερου, είχε επισημάνει πως δεν πρόκειται να υπάρξει Ευρωπαϊκός στρατός. Από τότε, ακούγονται, και ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, όλο και περισσότερες φωνές για την δημιουργία ενός στρατού που θα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με τελευταίο παράδειγμα να αποτελεί τον Υπουργό Εξωτερικών της Ιταλίας, κ. Antonio Tajani, που δήλωσε πως θα πρέπει να δημιουργηθεί ένας Ευρωπαϊκός στρατός για να αποτρέψει τους πολέμους και να διατηρήσει την ειρήνη.

Βέβαια, αναρωτιέται κανείς εύλογα, εφόσον υπάρχει η αμυντική συμμαχία του ΝΑΤΟ, που διατηρεί την ειρήνη και αποτρέπει τους πολέμους, όσο αφορά τα μέλη της συμμαχίας, τι θα προσφέρει αυτός ο Ευρωπαϊκός στρατός, που δεν μπορεί να το προσφέρει ο Αμερικανικός στρατός, ο οποίος, στην πραγματικότητα, διασφαλίζει την ειρήνη στο ΝΑΤΟ; Τίποτα. Και από ποιον θα μας προστατέψει αυτός ο Ευρωπαϊκός στρατός; Από την Ρωσία, ίσως; Από την ίδια Ρωσία, που όπως ακούμε καθημερινά και επαναλαμβανόμενα, χάνει από την Ουκρανία, μια διεφθαρμένη, οικονομική και στρατιωτικά ασήμαντη χώρα; Αν όντως η Ρωσία, όπως μας λέει η καθεστηκυία τάξη, ηττείται στην Ουκρανία, πως δύναται να επικρατήσει απέναντι σε ολόκληρη την Νατοϊκή συμμαχία, ή απέναντι σε χώρες πολύ πιο ισχυρές, οικονομικά και στρατιωτικά, από την Ουκρανία;

Αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα πως στην πραγματικότητα, όσο αφορά την ασφάλεια των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ένας Ευρωπαϊκός στρατός έχει λίγα να προσφέρει, καθώς αυτή είναι ήδη αδιαμφισβήτητη, λόγω του ΝΑΤΟ, αλλά και λόγω της μεμονωμένης ισχύς των χωρών-μελών της Ε.Ε.. Όμως, ίσως αυτή η εξέλιξη να εκπληρώνει κάποιον άλλον ρόλο, με τις τελευταίες εξελίξεις στην Ουκρανία να αποτελούν μονάχα την φαινομενική αφορμή για την σύσταση αυτού του στρατού, ίσως, να εκπληρώνει ένα ακόμη βήμα προς την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, από Ευρωπαϊκή Ένωση, σε Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία. Εξ άλλου, έχουμε συνηθίσει, κακώς, να εκχωρούμε, να παραδίδουμε, και να μας νοσφίζονται, δικαιώματα και εξουσίες από το κράτος μας, προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, άρα μια τέτοια εξέλιξη δεν αποτελεί κάτι το παράξενο, το ακραίο, ή το σοκαριστικό, αντιθέτως είναι κάτι το «συνηθισμένο», ακόμη κάτι εθνικό, γίνεται «Ευρωπαϊκό».

Απορεί κανείς με αυτές τις εξελίξεις, για το πως θα αντιδρούσαν οι πρόγονοι μας, βλέποντας μια χώρα που πάλεψε για την ανεξαρτησία της, ξανά και ξανά, να την παραχωρεί εθελούσια και ευδιάθετα στην Ευρώπη, για «τριάντα αργύρια». Εξ άλλου, θα πουν πολλοί, είτε κρυφά είτε φανερά, τι είναι η ελευθερία, τι είναι η αυτοδιάθεση, μπροστά στην «οικονομική ευμάρεια»; Φαίνεται, από τα πεπραγμένα, πως είτε αδυνατούμε να κυβερνήσουμε τον εαυτό μας αποτελεσματικά, είτε δεν το επιθυμούμε, και για αυτό παραχωρούμε διαρκώς ζητήματα εθνικής κυριαρχίας σε υπερεθνικές οντότητες.

Και τέλος, θα πρέπει να διερωτηθούμε, λαμβάνοντας υπόψη το μίσος και το μένος με το οποίο αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση όσους τάσσονται ενάντια στη βούλησή της, όπως έγινε πολλάκις στο παρελθόν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την συνθήκη της Λισαβόνας αλλά και το Μπρέξιτ, τι πρόκειται να γίνει σε μια χώρα-μέλος της Ε.Ε., αν αποφασίσει να εξέλθει από την Ένωση, σε περίπτωση που στα εδάφη της βρίσκονται Ευρωπαϊκά στρατεύματα; Θα έχουμε καν την δυνατότητα να αποχωρήσουμε από την Ένωση, ή μήπως θα παραχωρήσουμε και αυτό το δικαίωμα, με αντάλλαγμα πιθανότατα μεγαλύτερη χρηματοδότηση;

Sic transit gloria mundi.