Παρατηρώντας κανείς τις εξελίξεις, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, συνειδητοποιεί ότι πολλάκις το τι επιθυμούν οι πολιτικοί και το τι επιθυμούν οι πολίτες, είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου παρά το γεγονός πως η πλειοψηφία του πληθυσμού, και η συντριπτική πλειοψηφία των συντηρητικών ψηφοφόρων, επιθυμεί μείωση της μετανάστευσης, κυρίως της παράνομης, οι πολιτικοί συνεχίζουν να την ανέχονται, ή να χειροτερεύουν την κατάσταση.

Είναι τόσο σύνηθες αυτό το φαινόμενο, που παρατηρείται ανεξάρτητα από την ιδεολογία του κυβερνώντος κόμματος, πως όταν συμβαίνει το αντίθετο, όταν δηλαδή κάποιος πολιτικός ακολουθεί την βούληση του λαού, αποτελεί την εξαίρεση στον άτυπο αυτόν κανόνα. Έτσι όμως δημιουργείται ένα ερώτημα, ποιος τελικά αποφασίζει στις δημοκρατίες; Θεωρητικά, οι πολίτες, ή μια πλειοψηφία – στην καλύτερη περίπτωση – εκλέγει εκπροσώπους, που ενσαρκώνουν την βούληση του λαού και παίρνουν αποφάσεις για αυτόν, ως υπηρέτες αυτού. Στην πραγματικότητα, πολλές φορές μόλις εκλεγεί κάποιος πολιτικούς, εξαφανίζεται μέχρι τις επόμενες εκλογές, και ψηφίζει ανάλογα με την κομματική γραμμή, και όχι ανάλογα με την βούληση των εκλογέων του, ενώ στις χειρότερες περιπτώσεις, ψηφίζει ενάντια στη βούληση των ψηφοφόρων του.

Υπάρχουν μερικές εξηγήσεις για αυτή την συμπεριφορά. Μια εξ αυτών είναι πως οι πολιτικοί εκλέγονται για να παίρνουν σκληρές αποφάσεις, που μπορεί να μην τις υποστηρίζουν οι πολίτες αρχικά, αλλά σε βάθος χρόνου συνειδητοποιούν πως ήταν αναγκαίες αποφάσεις που συνδράμουν στο ευρύτερο καλό της κοινωνίας. Εν ολίγοις οι πολιτικοί εκλέγονται για να ηγούνται, και όχι για να υπηρετούν. Όσο προβληματική και αν είναι αυτή η εξήγηση, η επόμενη είναι ακόμη χειρότερη, καθώς υπάρχουν αρκετοί που θα υποστηρίξουν, συνήθως όχι δημόσια, πως αυτό που επιθυμούν οι πολίτες είναι λάθος, για αυτό και οι πολιτικοί εναντιώνονται στη βούληση του λαού, γιατί ξέρουν καλύτερα από αυτόν τι είναι καλό για αυτόν. Βέβαια, αν η βούληση των πολιτών είναι λανθασμένη, τότε είναι πολύ πιθανό να εκλέγουν και τα λάθος άτομα, με το όλο επιχείρημα να μην οδηγεί πουθενά.

Το πρόβλημα της κατάστασης αυτής όμως είναι πολύ μεγαλύτερο. Ποιος είναι ο λόγος να έχουμε δημοκρατία, αν οι πολιτικοί ακολουθούν την δική τους βούληση, ή την βούληση υπερεθνικών οργανισμών, και όχι την βούληση του λαού τους; Ποιο είναι το νόημα να ψηφίζουμε κάποιον ως εκπρόσωπό μας, εφόσον δεν μας εκπροσωπεί; Αν όντως εκτιμούμε την δημοκρατία, και θεωρούμε πως οι πολιτικοί υπηρετούν τον λαό και δεν τον κυβερνούν παρά την θέλησή του, τότε δεν θα πρέπει να ανεχόμαστε να αγνοούν την βούλησή μας, κυρίως για αλαζονικούς λόγους.

«Τι πιστεύω ως συντηρητικός; Πιστεύω πως οι καλύτεροι άνθρωποι για να λάβουν αποφάσεις για την ζωή τους είναι τα ίδια τα άτομα, όχι το κράτος. Πιστεύω πως αυτό οδηγεί σε μια καλύτερη και ισχυρότερη κοινωνία. [...] Γιατί πιστεύω στην χαμηλή φορολόγηση; Κυρίες και κύριοι, επειδή τα χρήματα είναι δικά σας, και το κράτος θα πρέπει να παίρνει το χαμηλότερο δυνατό, επειδή εσείς θα ξοδέψετε τα χρήματά σας καλύτερα από ότι μπορώ να τα ξοδεύω εγώ για εσάς [...], εσείς θα κάνετε καλύτερες επιλογές για το πως θα ξοδέψετε τα χρήματά σας από ότι το κράτος, θα πάρετε καλύτερες αποφάσεις στην εκπαίδευση, για την εκπαίδευση που τα παιδιά σας πρέπει να έχουν, από ότι το κράτος. Πιστεύω σε μια κοινωνία που είναι κτίζεται ισχυρότερα από τα κάτω προς τα πάνω, με οικογένειες που έρχονται κοντά για να κτίσουν την κοινωνία που θα οδηγήσει στη κυβέρνηση. [...] Νομίζω πως οδηγεί σε καλύτερες αποφάσεις, καλύτερα οικονομικά αποτελέσματα, δημιουργεί μια ισχυρότερη και πιο δεμένη κοινωνία επειδή η κοινωνία που παίρνει αποφάσεις για τον εαυτό της εξαρτάται από τον εαυτό της, δεν νιώθει πως οι αποφάσεις αυτές μπορούν να ληφθούν από κάποιον άλλον. Οι σοσιαλιστές υποθέτουν πως κάποιος άλλος θα καθαρίσει το χάλι σου, θα μαζέψει τα σκουπίδια που πέταξες στον δρόμο. Η συντηρητική κοινωνία θεωρεί πως είναι ευθύνη μας να μην πετάμε σκουπίδια εξ αρχής.» - Jacob Rees-Mogg