Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά, ή διαβάζουν τα άρθρα μου τακτικά, δεν θα ξαφνιαστούν όταν μάθουν πως διαφωνώ με τις καταλήψεις τόσο των σχολείων όσο και των πανεπιστημίων, πόσο μάλλον με την φθορά της δημόσιας περιουσίας.

Βέβαια, στο πρώτο έτος φοίτησή μου στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών, είχα ψηφίσει υπέρ της κατάληψης του πανεπιστημίου, καθώς όταν άκουσα τα αιτήματα και τα παράπονα των τότε συμφοιτητών μου, για ζεστό νερό στις εστίες, για συχνότερα δρομολόγια των λεωφορείων που μεταφέρουν τους φοιτητές, καθώς αναγκαζόμασταν να στριμωχνόμαστε σαν σαρδέλες μέσα σε αυτά, αλλά και για αύξηση της χρηματοδότησης του πανεπιστημίου, πείστηκα πως ήταν δίκαια, και πως μονάχα μέσα από την κατάληψη θα διεκδικηθούν ορθά. Όμως, κατά την κατάληψη αυτή, συνειδητοποίησα πως υπήρχε ιδεολογικός χαρακτήρας, κυρίως ακροαριστερός, αφού μέρα με την μέρα προσέθεταν νέα αιτήματα στις διεκδικήσεις της κατάληψης, όπως η αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ, - άραγε τι σχέση έχει αυτό το θέμα με τα προβλήματα του Πανεπιστημίου -, και πως πολλοί από τους συμφοιτητές μου, θεωρούσαν την όλη κατάσταση ως επανάσταση κατά του συστήματος, ή ως πάρτι, ή ως αφορμή να γυρίσουν στα σπίτια τους ή να ξεκουραστούν από τις σπουδές τους, με απότοκο να ταχθώ έκτοτε κατά όλων των υπόλοιπων προσπαθειών για να τεθεί υπό κατάληψη το πανεπιστήμιο.

Περαιτέρω, πολλοί είχαν βρει την αφορμή, καθώς είχε ερημώσει το πανεπιστήμιο, να προκαλέσουν φθορές, να κάνουν γκράφιτι σε κτίρια ή και στο πεζοδρόμιο του πανεπιστημίου, άλλες φορές με πολιτικά μηνύματα, και άλλες φορές με εφηβικά ή αισχρά μηνύματα. Σε καταλήψεις σε άλλα πανεπιστήμια της χώρας, έχουμε δει, και πρόσφατα, πολύ χειρότερες καταστάσεις, με φοιτητές να προκαλούν σημαντικές ζημιές, θεωρώντας πως εφόσον τα αιτήματάς τους είναι «δίκαια», δύναται να κάνουν ό,τι θέλουν, και τέτοιες συμπεριφορές, τις οποίες επικροτούν πολλές φορές ανήλικοι από τον αριστερό χώρο, άλλοτε ανοιχτά και άλλοτε κρυφά, τις ανέχεται το κράτος. Θυμάμαι χαρακτηριστικά σε μια συζήτηση, στο μακρινό 2014-15, όπου ένας συμφοιτητής μου, που ήταν υπέρ των καταλήψεων, μου είχε αναφέρει ότι το πανεπιστήμιο είναι το δεύτερο σπίτι των φοιτητών, όμως απορώ για το αν αυτοί οι φοιτητές που βανδαλίζουν τα πανεπιστήμια, που καταστρέφουν την δημόσια περιουσία, την οποία μετέπειτα την πληρώνουν οι φορολογούμενοι, συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόμο στα σπίτια τους, δηλαδή καταστρέφουν τα έπιπλά τους και γράφουν με γκράφιτι στους τείχους του σπιτιού τους, ή αν ξαφνικά γίνονται συντηρητικοί και θεωρούν την προσωπική τους περιουσία ιερή.

Προφανώς πάντα θα υπάρχουν διαφωνίες και προβλήματα στην παιδεία, μέσω των οποίων θα προκύπτουν σοβαρά αιτήματα τόσο από τους μαθητές των σχολείων όσο και των φοιτητών στα πανεπιστήμια, όμως οι περισσότερες καταλήψεις γίνονται για ιδεολογικούς σκοπούς, με τα αιτήματα να αποτελούν πρόφαση, ενώ η καταστροφή της δημόσιας περιουσίας, δεν είναι μπορεί ποτέ να δικαιολογηθεί. Είναι ευθύνη των ενηλίκων, και των καθηγητών αυτών των μαθητών και φοιτητών, να τους κάνουν κατανοητό πως τα σχολεία και τα πανεπιστήμια υφίστανται για έναν συγκεκριμένο λόγο, και δεν είναι «δικά τους» ώστε να συμπεριφέρονται όπως θέλουν, στο όνομα της «κοινωνικής προόδου».

Ακολουθήστε το radiothiva.gr στο facebook για να είστε πάντα ενημερωμένοι