Η ελευθερία του λόγου και η ανοχή των διαφορετικών απόψεων, δεν είναι απλά πολιτικά σλόγκαν, αλλά ιδέες που αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο του δυτικού πολιτισμού. Όλοι μας έχουμε το δικαίωμα να εκφράζουμε την άποψη μας, μέσα στα όρια του συντάγματος, δίχως να φοβόμαστε πως το κράτος θα μας τιμωρήσει, πως θα χάσουμε τη δουλειά μας, κ.ο.κ.

Οι συντηρητικές κοινωνίες της Δύσης που ασπάζονταν αυτή την νοοτροπία αποδέχονταν πλήρως τον διάλογο τις τελευταίες δεκαετίες, πάνω σε όλα τα θέματα, από κοινωνικά, θρησκευτικά, ηθικά, με απότοκο πλέον όλο και περισσότεροι να ασπάζονται πιο προοδευτικές ιδέες. Όμως, παρατηρείται πλέον ένα φαινόμενο, κυρίως σε πολλά Μ.Μ.Ε., στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, στον γραπτό τύπο, αλλά και σε πανεπιστήμια, όπου η ανοχή αυτή στις διαφορετικές απόψεις παύει να ισχύει όταν μιλάει κάποιος με συντηρητικές απόψεις. Δυστυχώς, ανακαλύπτει κανείς πως μόλις κάποιος, πολιτικός, ακαδημαϊκός ή απλός πολίτης, εκφράσει τυπικές συντηρητικές απόψεις, στο μεταναστευτικό, σε θέματα δικαιοσύνης, εγκληματικότητας, οικονομικών, σε θέματα θρησκείας και ηθικής, όχι μόνο δεν λαμβάνει την ανοχή την οποία δίνει, αλλά δέχεται τεράστια επίθεση, χαρακτηρίζεται ως ακραίος, ως επικίνδυνος, κ.ο.κ., ακόμη και αν η πλειοψηφία των πολιτών της εκάστοτε χώρας συμφωνεί με τις απόψεις που εκφέρει.

Μιλάμε για ελευθερία της έκφρασης και ανοχή της διαφορετικότητας, όμως μόλις εκφραστεί μια συντηρητική άποψη, η ανοχή από τις προοδευτικές φωνές, τις οποίες στο εξωτερικό τις αποκαλούν φιλελεύθερες, φτάνει στο τέλος της και απαιτείται η άμεση απολογία και μεταμέλεια. Όπως είχε πει και ο Aγγλος πολιτικός Jacob Rees-Mogg: «Η πράξη της ανοχής είναι να ανέχεσαι πράγματα με τα οποία δεν συμφωνείς, όχι μόνο αυτά με τα οποία συμφωνείς. Και το πρόβλημα με την φιλελεύθερη ανεκτικότητα είναι πως ανέχεται μονάχα ό,τι της αρέσει».