Οι πολιτικές εξελίξεις, τις τελευταίες δεκαετίες, για τους συντηρητικούς, όχι τους πολιτικούς μα τους ανθρώπους, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν από απογοητευτικές, έως και καταθλιπτικές, διότι έχουν υποστεί την μια προδοσία μετά την άλλη, την μια ήττα μετά την άλλη, ακόμα και όταν οι «εκπρόσωποί» τους, διατυμπανίζουν τις σπουδαίες νίκες τους, που περισσότερο αποτελούν νίκη για τον προοδευτικό-αριστερό χώρο, παρά για τους συντηρητικούς και τους παραδοσιακούς.

Η εκλογική νίκη ενός συντηρητικού κόμματος είναι ανούσια, αν αυτό στη συνέχεια όχι μόνο αγνοεί τις προεκλογικές υποσχέσεις του, αλλά υλοποιεί πολιτικές διαμετρικά αντίθετες από αυτές που επιθυμούν οι ψηφοφόροι του. Ergo, η νίκη των Ρεπουμπλικάνων, η οποία στέφθηκε σε επιτυχία κατά κόρον λόγω του, πλέον, 47^ου Προέδρου των ΗΠΑ, Donald J. Trump, έχει μικρή σημασία για τον συντηρητικό χώρο, πέραν την αποφυγής της χείριστης, στα μάτια αυτού, επιλογής, αν δεν υλοποιηθούν σε μεγάλο βαθμό, συντηρητικές πολιτικές, και οι υποσχέσεις που δόθηκαν προεκλογικά, οι οποίες αποδείχθηκαν ιδιαίτερα δημοφιλείς, λαμβάνοντας υπόψη πως πλέον οι Ρεπουμπλικάνοι ελέγχουν την Προεδρία, την Γερουσία, και όπως φαίνεται θα ελέγχουν και την Βουλή των Αντιπροσώπων, ενώ στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, ξανά λόγω του Donald Trump, οι συντηρητικοί δικαστές αποτελούν την πλειοψηφία, κάτι που δίνει στον 47^ο Πρόεδρο των ΗΠΑ, την δυνατότητα να υλοποιήσει όποια πολιτική επιθυμεί, δίχως εκτροχιασμούς από τους Δημοκρατικούς.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες ατελείωτες αναφορικά με τις προτάσεις της νέας Κυβέρνησης των ΗΠΑ, από τις απελάσεις εκατομμυρίων παράνομων μεταναστών, στη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία, την ριζική αλλαγή στην «πράσινη» πολιτική, την κατά μέτωπο σύγκρουση με την προοδευτική ιδεολογία, τόσο στα σχολεία όσο και στην υγεία, μέχρι και τον πόλεμο που κήρυξε προς τα καρτέλ, όμως στη παρούσα φάση θα επικεντρωθώ πάνω σε κάτι που επιθυμεί κάθε συντηρητικός, την μείωση του κράτους, κάτι που έχει υποσχεθεί ο Donald Trump, με την βοήθεια του πλουσιότερου ανθρώπου στον πλανήτη, του Elon Musk, ο οποίος και πρότεινε την σύσταση ενός νέου Υπουργείου, του D.O.G.E, Department of Government Efficiency, Υπουργείο Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας στα Ελληνικά, που έχει ως στόχο, όπως ανέφερε ο ίδιος ο Musk, να μειώσει τον κρατικό προϋπολογισμό κατά δύο τρισεκατομμύρια, απολύοντας μεγάλο μέρος των δημοσίων υπαλλήλων και των γραφειοκρατών, δίνοντάς τους όμως ως αποζημίωση τους μισθούς δύο ετών ώστε να έχουν την δυνατότητα να βρουν, όπως ανέφερε ο ίδιος, κάτι πιο «παραγωγικό» να κάνουν, στον ιδιωτικό τομέα.

Πολλοί, κυρίως αριστεροί, απαυδούν και μόνο στο άκουσμα μαζικών απολύσεων στον δημόσιο τομέα, ή στο άκουσμα μαζικών μειώσεων στις κρατικές δαπάνες, διότι θεωρούν πως κάτι τέτοιο θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα, τόσο για τους ανθρώπους που θα απολυθούν, όσο και για την κοινωνία, διότι θα υποβαθμιστούν κοινωνικά προγράμματα και υποδομές τις οποίες έχουμε μεγάλη ανάγκη. Βέβαια, η πραγματικότητα είναι πάρα πολύ διαφορετική, καθώς τα χρήματα των φορολογουμένων, ουκ ολίγες φορές, κατασπαταλούνται, σε ανούσιες υποθέσεις, που δεν αφορούν σε καμία περίπτωση τους πολίτες. Χαρακτηριστικά, ο Ρεπουμπλικάνος Γερουσιαστής, από την πολιτεία του Κεντάκι, Rand Paul, κατά την τοποθέτηση του στην Γερουσία, ανέφερε διάφορες υποθέσεις στις οποίες δαπανούνται τα χρήματα των φορολογούμενων στις ΗΠΑ. Αναλυτικά, όπως είχε αναφέρει ο ίδιος το 2023, η Κυβέρνηση των ΗΠΑ δαπάνησε 1 εκατομμύριο δολάρια, σε μια έρευνα όπου άνθρωποι έβγαζαν selfies, φωτογράφιζαν δηλαδή τον εαυτό τους, ενώ χαμογελούσαν, και στη συνέχεια κοιτούσαν αυτές τις φωτογραφίες, με σκοπό να ανακαλύψουν αν αυτή η πρακτική, το να κοιτάς δηλαδή τον εαυτό σου να χαμογελά, κάνει έναν άνθρωπο χαρούμενο. 1,5 εκατομμύριο δολάρια δαπανήθηκαν για να μελετηθεί το ερωτικό κάλεσμα των βατραχιών του Παναμά, ώστε να ανακαλυφθεί αν το ερωτικό κάλεσμα βατραχιών που ζουν στην πόλη είναι διαφορετικό από το ερωτικό κάλεσμα βατραχιών που ζουν στην εξοχή. Ακόμα, περίπου 1 εκατομμύριο δολάρια δαπανήθηκαν στα Ιαπωνικά ορτύκια, ώστε να μελετηθεί το αν αυξάνεται ερωτική τους διάθεση όταν βρίσκονται υπό την επιρροή της κοκαΐνης, και η λίστα δεν έχει σταματημό.

Θα μπορούσε να μιλάει κανείς ώρες ατελείωτες για τις κυβερνητικές σπατάλες, την κρατική αναποτελεσματικότητα, για την οποία όλοι γκρινιάζουμε, όμως το επίμαχο θέμα είναι η ελπίδα η οποία δημιουργείται από τις εξελίξεις στην ΗΠΑ, στον συντηρητικό χώρο. Η ελπίδα πως στο μέλλον, συντηρητικά κόμματα και πολιτικοί θα υλοποιούν τις πολιτικές που υπόσχονται, και για τις οποίες εκλέγονται, που σε αντίθεση με όσα θεωρούν πολλοί, ιδιαίτερα μέλη της intelligentsia, είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς. Πολιτικές όπως ο έλεγχος των συνόρων, η απελευθέρωση της αγοράς, η μείωση των κανονιστικών πλαισίων, η βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος, με πολιτικές που επιφέρουν απτά αποτελέσματα και όχι ιδεολογικά, η λήψη των ατέρμονων πολέμων, και πολλά άλλα. Ας ελπίσουμε πως η νέα αυτή αρχή στις ΗΠΑ, να επιφέρει θετικά αποτελέσματα, ήτοι βελτίωση της αποτελεσματικότητας του δημόσιου τομέα, μείωση των κρατικών δαπανών και της φορολογία πολιτών, κυρίως των φτωχών και της μεσαίας τάξης, έτσι ώστε να αναζωπυρωθεί η «φωτιά» του συντηρητισμού και στην Ευρώπη, κάτι το οποίο το χρειάζεται απεγνωσμένα.