Την τελευταία περίπου δεκαετία όπου παρακολουθώ πολλές συζητήσεις και ειδήσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, για μια σειρά από σημαντικά θέματα, όπως το μεταναστευτικό, τα δημογραφικό και η οικονομία, βλέπω διαρκώς ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ του τι θέλει ο μέσος πολίτης, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε πολλές άλλες χώρες της Δύσης, και το τι επιθυμεί και υλοποιεί η καθεστηκυία τάξη, ανεξαρτήτως κυβερνήσεως.

Συστηματικά, και συνειδητά, σε πάρα πολλές χώρες της Δύσης, τις τελευταίες δεκαετίες έχει λάβει χώρα μια κοινωνική επανάσταση, η οποία μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα δραματική ή αισθητή στην δράση της, δεν βλέπουμε λ.χ. επαναστάτες στις πλατείες να ζητούν με φρενίτιδα αλλαγή, όμως είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική, λαμβάνοντας υπόψη πόσο έχει αλλάξει η κοινωνία μέσα σε λίγες μόνο δεκαετίες. Ζητήματα υψίστης σημασίας, όπως η θρησκεία, η οικογένεια, και οι αξίες, μέσα σε λίγες δεκαετίες έχουν υποστεί τεράστιες αλλαγές, με την κοινωνία του παρελθόντος πολλές φορές να καταρρέει και να το συνειδητοποιούν ex post facto. Μέσα στα δημοκρατικά πολιτεύματα που ζούμε, με την συντριπτική πλειοψηφία να τάσσεται κατά στις αλλαγές αυτές, πολλοί αναζητούν λύσεις αντιδρώντας μέσω του συστήματος, απευθυνόμενοι στους λαϊκού υπηρέτες, τους πολιτικούς, μονάχα για να ανακαλύψουν αφενός πως συλλήβδην η πολιτική τάξη αδιαφορεί για αυτούς, αφετέρου αυτοί οι λίγοι που αντιδρούν και επιδιώκουν να τους εκπροσωπήσουν, χαρακτηρίζονται ακραίοι, φανατικοί, οπισθοδρομικοί, ρατσιστές, φασίστες, κ.ο.κ., ανεξαρτήτως του αν είναι ή όχι, ενώ σε ακραίες περιπτώσεις δέχονται τεράστιες πιέσεις να αλλάξουν γνώμες, και αν αρνηθούν εξοστρακίζονται από το πολιτικό γίγνεσθαι.  

Θα περίμενε κανείς πως όντας υπηρέτες του λαού, όντας η ενσάρκωση της λαϊκής βούλησης, - vox populi, vox dei, όπως έλεγαν οι Whig του Ηνωμένου Βασιλείου -, οι πολιτικοί, αργά ή γρήγορα, θα υπακούαν στον λαό, θα άλλαζαν πολιτικές, και θα αντιμετώπιζαν όλα τα δεινά που μας ταλανίζουν, και αν δεν γινόταν κάτι τέτοιο, θα αναδεικνυόταν μια νέα πολιτική τάξη, ένα νέο κόμμα, που θα έπραττε τα παραπάνω.  Αντ΄αυτού, όταν λ.χ. η πλειοψηφία του λαού ζητάει μείωση στην μετανάστευση, παράνομη και μη, καθώς αυτή αλλάζει ριζικά την κοινωνία, η καθεστηκυία τάξη, σε μια τάση ανυπακοής, όχι μόνο αρνείται πεισματικά να ακούσει τον λαό, αλλά του επιτίθεται, λεκτικά, με μένος και φρενίτιδα. Χαρακτηρίζουν αμόρφωτους, άξεστους και ρατσιστές όσους ζητούν μείωση της μετανάστευσης, αποδεικνύοντας πως το τι επιθυμεί ο λαός, έχει ελάχιστη σημασία για αυτούς, υλοποιώντας ταυτόχρονα αντίθετες πολιτικές. Το ίδιο μοτίβο παρουσιάζεται σε θρησκευτικά ζητήματα, σε θέματα που αφορούν την παραδοσιακή οικογένεια, που καταρρέει, την εκπαίδευση και την οικονομία, αλλά και μια σειρά από κοινωνικά ζητήματα υψίστης σημασίας.

Παρατηρεί κανείς διαρκώς το τραγικό σκηνικό, όπου πολιτικοί παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως προστάτες της δημοκρατίας, μονάχα για να αντιμετωπίσουν εν συνεχεία τους εκλογείς, στους οποίους οφείλουν το αξίωμά και τον μισθό τους, μονάχα με περιφρόνηση και αδιαφορία. Στην σημερινή δημοκρατία η μοναδική ελευθερία που έχουμε, από ότι φαίνεται, είναι να συμφωνήσουμε με τις αποφάσεις που έχουν προαποφασιστεί για εμάς, δίχως εμάς. Όσοι «τολμούν» να αντιμιλήσουν, θεωρώντας πως η φωνή τους και τα δικαιώματά τους πρέπει να γίνουν σεβαστά από την άρχουσα - δημοκρατική - τάξη, στην καλύτερη περίπτωση αντιμετωπίζονται με αδιαφορία, ενώ στην χειρότερη δέχονται απαξιωτικές λεκτικές επιθέσεις, που έχουν γίνει συνήθεια στη σημερινή εποχή. Έχουμε δημοκρατία, με μια μόνο, αποδεκτή, επιλογή.