Ένα από τα κεντρικά θέματα στον δημόσιο διάλογο των τελευταίων δεκαετιών είναι η καταπολέμηση του ρατσισμού, με τους «σταυροφόρους» να ανακοινώνουν πως όποιος τάσσεται ενάντια στις «νέες», «τολμηρές», «προοδευτικές» απόψεις τους, είναι ρατσιστής, ακραίος, μισείς τους φτωχούς και τους περιθωριοποιημένους, με πολλούς άλλους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούνται στο δραματικό πολιτικό γίγνεσθαι.

Πολλοί «λατρεύουν» να χρησιμοποιούν την τέχνη της στατιστικής για να αποδείξουν ό,τι επιθυμούν, διαβάζοντας τα αποτελέσματα των στατιστικών, όπως επιθυμούν. Οι «σταυροφόροι», που αναζητούν διακαώς «θύματα» για να τα «σώσουν», συνήθως εντοπίζουν ένα πρόβλημα, παρουσιάζουν μια «ρηξικέλευθη» λύση, αποτυγχάνουν παταγωδώς, και επαναλαμβάνεται η διαδικασία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παιδεία. Μέσα από μελέτες και στατιστικές θα εντοπιστεί μια «περιθωριοποιημένη» ομάδα, η οποία κατά μέσο όρο έχει χαμηλότερες ακαδημαϊκές επιδόσεις στο σχολείο, από τον γηγενή πληθυσμό. Μονάχα αυτή η πληροφορία, που δεν επεξηγεί το αποτέλεσμα παρά μονάχα το παρουσιάζει, είναι αρκετή για να ξεκινήσει μια νέα «σταυροφορία», κατά του συστημικού ρατσισμού, διότι «ξεκάθαρα» ο μοναδικός λόγος που η ομάδα αυτή έχει χαμηλές ακαδημαϊκές επιδόσεις, είναι ο ρατσισμός που βιώνει στο σχολείο, από το «σύστημα». Για να καταπολεμηθεί αυτό το «πρόβλημα», συνήθως προτείνονται, όπως γίνεται στις Η.Π.Α., «ρηξικέλευθες» πολιτικές, όπως η κατάργηση των τεστ, η στήριξη αυτών των μαθητών από το εκπαιδευτικό προσωπικό, και με στήριξη εννοώ να βαθμολογούνται με υψηλότερους βαθμούς από ότι αξίζουν, ή θετικές πολιτικές, που στην ουσία επιτρέπουν σε μαθητές να εισάγονται σε πανεπιστήμια, με χαμηλότερες βαθμολογίες από τους υπόλοιπους. Μια ιδιαίτερα «ρηξικέλευθη» πολιτική, είναι η καταστροφή του εκπαιδευτικού συστήματος, ούτως ώστε όλοι οι μαθητές να έχουν τα ίδια προβλήματα, όχι μόνο η εκάστοτε «καταπιεσμένη» ομάδα.

Δεν θα παραξενέψει κανέναν το γεγονός πως τα παραπάνω δημιουργούν μυριάδες προβλήματα, και λύνουν ελάχιστα ή κανένα. Ουκ ολίγες φορές ο λόγος που μια κοινωνική ομάδα, κατά μέσο όρο, έχει χαμηλές ακαδημαϊκές επιδόσεις, είναι οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώνει ο μαθητής, η έμφαση που δίνεται μέσα στην οικογένεια για το σχολείο, η κουλτούρα, και πολλές άλλες συνθήκες, τις οποίες οι «σταυροφόροι» αγνοούν, διότι δεν συνάδουν με το «όραμά» τους. Γίνεται αντιληπτό ξανά και ξανά, πως ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα, δεν είναι η ειδική μεταχείριση, η «κατανόηση» και η «αλληλεγγύη», αλλά η αντιμετώπιση όλων των μαθητών με τον ίδιο τρόπο, έχοντας από όλους τις ίδιες απαιτήσεις. Προφανώς, υπάρχει χώρος για στήριξη των μαθητών ποικιλοτρόπως, όμως αυτό δεν σημαίνει τον διαχωρισμό των μαθητών σε ομάδες από τις οποίες θα έχουμε διαφορετικές απαιτήσεις. Ρατσισμός δεν είναι να αντιμετωπίζονται όλοι οι μαθητές με τον ίδιο τρόπο, ανεξαρτήτως του οικογενειακού τους περιβάλλοντος και της οικονομικής τους κατάστασης. Ρατσισμός είναι να έχουμε χαμηλές προσδοκίες και απαιτήσεις από μια ομάδα, και να θεωρούμε πως ο μόνος τρόπος να βοηθήσουμε τους μαθητές είναι να τους φερόμαστε «ξεχωριστά», έχοντας λιγότερες απαιτήσεις από αυτούς.

«Η καθηγήτρια αγγλικών μου στο γυμνάσιο προερχόταν από την σχολή εκπαίδευσης του στρατηγού Patton. Μπορεί να ήσουν οποιοδήποτε χρώμα του ουράνιου τόξου και παρόλα αυτά θα σε επέπληττε αν δεν συμμορφωνόσουν. Δεν την ένοιαζε αν το σπίτι σου ήταν διαλυμένο ή είχε λυγίσει. Ούτε μια φορά δεν με ρώτησε με συμπόνια αν είχα μια δεκάρα για να πάρω το τρόλεϊ για το σχολείο ή αν έπρεπε να περπατήσω ολόκληρα τα 15 οικοδομικά τετράγωνα. Αυτό που ήξερα ήταν πως έπρεπε να είμαι εκεί στην ώρα μου και με τις εργασίες μου έτοιμες. Ένας ψυχίατρος από την Καλιφόρνια που πήγε στο ίδιο σχολείο στη Νέα Υόρκη, μου λέει ότι οι γραμματείς του ανά τα χρόνια έχουν σχολιάσει πως σπανίως κάνει κάποιο ορθογραφικό λάθος. Οι δικές μου γραμματείς κάνουν το ίδιο σχόλιο. Αν ήξεραν την δεσποινίς Σίμον, δεν θα υπήρχε κανένα μυστήριο ως προς το γιατί. Αυτοί οι καθηγητές δεν ήταν απάνθρωποι. Απάνθρωπο θα ήταν αν μας χειροκροτούσαν με χαρά και μας έστελναν στον κόσμο απροετοίμαστους. […] Όπως πολλοί άλλοι νεαροί από το γκέτο, δεν τελείωσα το λύκειο. Πολλά σκληρά χρόνια ακολούθησαν, αλλά όταν συμμάζεψα τον εαυτό μου και προσπάθησα να πάω στο κολλέγιο, κατάφερα να σκοράρω υψηλότερα στο εισαγωγικό τεστ αγγλικών από ότι ο μέσος μαθητής του Harvard. Η δεσποινίς Σίμον είχε κάνει τη δουλειά της, ποιος ξέρει που θα ήμουν αν δεν την είχε κάνει.» - Thomas Sowell.