Όταν το τηλέφωνο επίμονα χτυπάει, περασμένη ώρα, ο νους μας συνήθως πάει στο κακό. Αλαφιασμένο ζώο ο άνθρωπος φοβάται αυτό, από το οποίο ποτέ δε θα γλιτώσει. Ευάλωτος, φθαρτός με όρια και περιορισμούς. Αισθάνεται τη μηδαμινότητά του μπροστά στην αιωνιότητα της φύσης. 

Στον άνθρωπο ο δημιουργός ως αντιστάθμισμα, ισομεράζοντας τις δωρεές, χάρισε απλόχερα λογική και όνειρα, που επιβάλουν την κυριαρχία του. Αλματώδεις οι τεχνολογικές κατακτήσεις διευρύνουν τους δρόμος του φτάνοντας μέχρι τα ουράνια.

Εδώ και πολλά χρόνια ανηφορίζουμε για το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας. Κοινός τόπος συνάντησης, συμπροσευχής και συζήτησης. Είναι κι αυτή η ορεινή καταφυγή μια διέξοδος, είναι η φυγή και η απόδραση μπροστά στην ισοπεδωτική καθημερινότητα. Ένας ευχαριστιακός τόπος που αιώνες ησυχάζει στην αγκαλιά του βουνού αγναντεύοντας την κορφή του Ελικώνα. Τούτο το μοναστήρι είναι απ’ τα πρώτα ιερά που επανιδρύθηκε απ’ τη μακαριστή γερόντισσα Ανθούσα. Μετά από τόσα χρόνια διάλυσης, πόλεμους, εμφύλιους, ο τόπος τώρα γνωρίζει ειρήνη. Ανασυντάσσονται όλοι να κλείσουν τις πληγές. Με ορμή   και αποφασιστικότητα, μια σειρά από κοπέλες από τις γύρω περιοχές, το έτος 1959, αποφασίζουν ν’ εγκαταλείψουν τη σπιτίσια ζωή και να αφιερωθούν στα ιερά της θρησκείας μας. Σιωπηρή άλλωστε η συνομιλία με την Παναγιά, δακρυσμένα τα παρακαλετά.

Ανάμεσά τους και δυο αδερφάδες από τη Λιβαδειά, οι αδελφές Χριστονύμφη και Θέκλα. Ο έρωτας για τον Νυμφίο κατέκαιγε τα σωθικά τους από την άγουρη ηλικία. Πρώτα αφιερώθηκε η αδελφή Χριστονύμφη κι από κοντά η αδελφή Θέκλα. Ήθελε με κάθε τρόπο να σταθεί δίπλα στις δυσκολίες, να χαρεί το χτίσιμο του μοναστηριού. Ανηφορίζουμε με τ’ αμαρτήματά μας στην πλάτη, επιζητώντας το έλεος και την παρηγοριά μας, εναποθέτοντας το φορτίο στην εικόνα της Παναγιάς.

-Μάνα μ’ σας έχω στο κομποσκοίνι μου! Η Παναγίτσα δεν αφήνει κανέναν στον πόνο του.

Σιωπηλή η συνομιλία με την Παναγιά, δακρυσμένα τα παρακαλετά, .Ανάμεσά τους και δυο αδερφάδες από τη Λιβαδειά, οι αδελφές Χριστονύμφη και Θέκλα. Ο έρωτας για τον Νυμφίο κατέκαιγε τα σωθικά τους. Η αδελφή Θέκλα ήθελε με κάθε τρόπο να σταθεί αλληλέγγυα στις δυσκολίες της επανασύστασης του μοναστηριού. Ανηφορίζουμε με τ’ αμαρτήματά μας στην πλάτη επιζητώντας το έλεος και την παρηγοριά μας ξαλαφρώνοντας το φορτίο στην εικόνα της Παναγιάς. Εκεί ταπεινά προσφεύγουμε, κουβέντα γίνονται τα βάσανά μας και δίπλα μας η γερόντισσα με τις μοναχές. Εκεί και η αδελφή Θέκλα.

-Μάνα μ’ σας έχω στο κομποσκοίνι μου! Η Παναγίτσα δεν αφήνει κανέναν στον πόνο του!!!

Τόσο σίγουρη ήταν για τη θεϊκή βοήθεια. Μια σταλιά άνθρωπος ήταν που όμως ξεχείλιζε από αγάπη, πρώτα στην Παναγιά κι ύστερα σε όλους εμάς. Η πίστη δεν μετριέται με το μπόι αλλά με το πύρωμα της καρδιάς. Σιγά σιγά κι αθόρυβα, αλαφροπατώντας, πάντα χαμογελαστή, έφτανε στη συντροφιά μας. Δυο φωτεινά υγρά μάτια που έχουν χύσει ποταμούς παρακλητικά δάκρυα. Ήρεμη η ψυχούλα της, σαν την ακύμαντη θάλασσα που παρηγοράει τους καημούς των θαλασσινών. Ευωδιαστό δέντρο που θα μας θυμίζει το πέρασμά της απ’ τον μάταιο τούτο κόσμο.   Και την άνοιξη θα μας περιμένει με το παιχνίδισμα των νιόβγαλτων φύλλων να μας υποδεχθεί. Ζωντανή η παρουσία της, η ζεστασιά των λόγων της και του χαδιού της η αίσθηση εκεί να μας υποδεχθούν. Είναι παλικαριά να πιστώνεις τη ζωή σου στον Χριστό;

Τα χρόνια περνούν μ’ ό,τι μας παραχώρησε η ζωή. Η μακαριστή αδελφή Θέκλα έφυγε και από ψηλά τώρα μεσιτεύει, συστήνοντάς μας στη Μεγάλη Μάνα μας. Ζωντάνεμα της πίστης, ελπίδα για μεταθανάτια ζωή στον κήπο της ευδαιμονίας, στην επουράνια πολιτεία της αρμονίας και της αθανασίας. Τα χρόνια περνούν, την ακμή τη διαδέχεται η παρακμή. Τη μνήμη η αμνησία, τη ζωή ο θάνατος. Έτοιμη η αδελφή Θέκλα να αναμετρηθεί με το στοίχημα της αγιότητας. Μια ζωή, σκληρός ο αγώνας του σώματος και της ψυχής. Γρηγορείτε φίλοι μου.

Αιώνια η μνήμη σου μακαριστή αδελφή Θέκλα!