Σε πολλούς συντηρητικούς κύκλους επικρατεί η άποψη πως όταν ανεβαίνει μια φιλελεύθερη, προοδευτική, ή αριστερή κυβέρνηση στην εξουσία, αλλάζει ριζικά τους νόμους, την κουλτούρα και την ψυχή της χώρας, όπως είχε γίνει λ.χ. στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά την θητεία του Tony Blair, ενώ όταν ανεβαίνει στην εξουσία ένα συντηρητικό ή δεξιό κόμμα, συνεχίζεται η ίδια αλλαγή, αλλά σε μικρότερο βαθμό, πολλές φορές ολοκληρώνοντας το έργο που ξεκίνησε κάποιο προοδευτικό κόμμα, ενώ σπάνια οι αλλαγές αυτές ανατρέπονται.

Οι συντηρητικοί σήμερα βρίσκονται διαρκώς στην άμυνα, αναγκασμένοι να απολογούνται συνεχώς για την ιστορία της πατρίδας τους, για τις αξίες τους, για λάθη περασμένων γενεών, ή και μεγάλα επιτεύγματα καθώς είναι αδιανόητο τη σήμερον ημέρα να είναι κανείς περήφανος για τους προγόνους του, φοβούμενοι να μιλήσουν ανοιχτά για την Χριστιανική τους πίστης, πόσο μάλλον να την υπερασπιστούν, καθώς ενδέχεται να χαρακτηριστούν ως «ακραίοι» ή ως «φανατικοί», ή να δεχτούν κάποια άλλη κατηγορία, ενώ θεωρούν πως η μόνη περίπτωση να εκλεγούν, είναι να υπερφαλαγγίσουν τους προοδευτικούς σε κοινωνικά ζητήματα, επιδιώκοντας να διασπάσουν την εκλογική βάση του αριστερού/προοδευτικού χώρου, θεωρώντας δεδομένο πως τα πιο συντηρητικά στοιχεία της κοινωνίας θα τους ψηφίσουν, θέλοντας και μη, καθώς δεν θα έχουν άλλη επιλογή. Βέβαια, στη πραγματικότητα αυτές οι πρακτικές οδηγούν στη διάβρωση της ιστορικής τους βάσης, με τους εκλογείς να επιλέγουν την αποχή καθώς δεν ενεργοποιούνται ούτε ενθουσιάζονται, ενώ τα πιο προοδευτικά κομμάτια του πληθυσμού, παρά τις απελπισμένες χειρονομίες των συντηρητικών κομμάτων, δεν πρόκειται ποτέ να κάμψουν την απέχθειά τους για τα συντηρητικά στοιχεία τα οποία εκπροσωπούν, θέλοντας και μη, αυτά τα κόμματα, φοβούμενοι την ιδέα μιας παλινδρόμησης της κοινωνίας σε παλιότερες απόψεις.

Τα παραπάνω οδηγούν πολλά συντηρητικά ή δεξιά κόμματα να έχουν χάσει τον εαυτό τους, αλλά και το νόημα ύπαρξής τους, καθώς δεν συντηρούν απολύτως τίποτα, αναπαράγοντας πολλές φορές ιδέες που προέρχονται από την αριστερά, ή ακόμη και από σοσιαλιστικούς και επαναστατικούς κύκλους δίχως καν να το αναγνωρίζουν. Εξ άλλου, ποιο είναι το νόημα να εκλεγεί ένα συντηρητικό κόμμα στην εξουσία, αν αυτό δεν υλοποιεί συντηρητικές πολιτικές, αν αντιθέτως πηγαίνει κόντρα στη βούληση των εκλογέων του και των ψηφοφόρων του, έχοντας ως μοναδικό στόχο την επανεκλογή ως αυτοσκοπό; Δεν βοηθάει απολύτως κανένας το χάος που επικρατεί στην πολιτική σκηνή πολλών Δυτικών κρατών, όπου οι ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των μεγάλων κομμάτων έχουν καταλυθεί σε σημαντικό ποσοστό, και λειτουργούν περισσότερο ως μάνατζερ της χώρας, που ανά τακτές χρονικές περιόδους αλλάζουν θέση, υλοποιώντας όμως ως επί το πλείστων τις ίδιες πολιτικές, τηρώντας ευλαβικά τις βουλές της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη περίπτωση των Ευρωπαϊκών κρατών, ενώ η πορεία προς την «πρόοδο» παραμένει αδιάλλακτη, ανεξαρτήτως του αν το επιθυμούν οι λαοί ή όχι.

Τοιουτοτρόπως, οι συντηρητικοί εκλογείς, ή αυτοί που δυσανασχετούν με την καθεστηκυία τάξη και θα προτιμούσαν μια επιστροφή σε παλιότερες νόρμες, βρίσκονται σε μια απελπιστική κατάσταση, στην οποία δεν έχουν κανέναν τρόπο να εκφράσουν μέσω του κοινοβουλευτισμού την φωνή τους, αναγκασμένοι να ψηφίζουν διαρκώς το λιγότερο κακό, το οποίο όμως παραμένει κακό, από την δική τους οπτική, καθώς τα ήθη, τα έθιμα, οι αξίες και ο τρόπος ζωής μας διαβρώνεται, άλλοτε σιωπηλά και άλλοτε με θριαμβευτικές φωνές. Το τραγικό είναι πως οι συντηρητικές απόψεις και πολιτικές είναι στις περισσότερες περιπτώσεις ιδιαίτερα δημοφιλείς, ενώ αντιμετωπίζουν πιο αποτελεσματικά πολλά από τα προβλήματα με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι στη σημερινή εποχή, ενώ η ανατροπή πολλών και μεγάλων αλλαγών θα ήταν ιδιαίτερα εφικτή, κάτι το οποίο γνωρίζουν πολύ καλά στους χώρους της αριστεράς, εξ ου και ο διαρκής αγώνας για να μην επιτραπεί κάτι τέτοιο σε καμία πτυχή της κοινωνίας μας, καθώς η «πρόοδος» είναι αυτοσκοπός για αυτούς.

«Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;» (Μάρκ. 8,36)