Η σημερινή καθεστηκυία τάξη, που ενστερνίζεται πολλά φιλελεύθερα και προοδευτικά στοιχεία, της Δύσης μαστίζεται από την υποκρισία της, από αντικρουόμενες έννοιες που προωθεί, πιστεύει, υλοποιεί, οι οποίες οδηγούν μονάχα στην διαμάχη, στην σύγκρουση, στη σύγχυση, και στην αποτυχία.

Χρησιμοποιούνται διαρκώς έννοιες του «συστήματος», όπως η «ισότητα», ή η «ανοχή», οι οποίες δεν έχουν καμία ουσία, αλλά δρουν ως «ρόπαλο» με το οποίο απειλούν όσους θεωρούν ως «εχθρούς» τους. Ακούει κανείς πως θα πρέπει να ανεχόμαστε ή και να γιορτάζουμε τις διαφορετικές κουλτούρες της οικουμένης, πως όλες είναι ίσες, ποιοτικά, πως δεν υπάρχουν «καλύτερες» ή «χειρότερες». Εξαιρετικά. Ταυτόχρονα όμως ακούει κανείς πως αν δεν ασπάζεται αυτή την άποψη, αυτό το modus vivendi, είναι «ακραίος», «ναζί», «φασίστας», «κομμουνιστής», «σταλινικός», «αμόρφωτος». Την ίδια ακριβώς στιγμή, όσες κουλτούρες δεν ασπάζονται την «δυτική» κοσμοθεωρία της «ανοχής», όσες κουλτούρες έχουν διαφορετικές ιδέες λ.χ. στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών, στην σεξουαλική ηθική, στο τι θεωρείται ηθικό και τι ανήθικο, χαρακτηρίζονται ως «οπισθοδρομικές», πως θα πρέπει να «φτάσουν» στον 21^ο αιώνα, και πως αν δεν φτάσουν, η Δύση θα πρέπει «ειρηνικά», να τις αναγκάσει να φτάσουν με την χρήση απαλής δύναμης, ή και στρατιωτικής παρέμβασης. Εν ολίγοις, αν κάποιος δεν ασπάζεται την κοσμική νεοφιλελεύθερη οπτική της ζωής, είναι «ακραίος» και θα πρέπει άμεσα να συμμορφωθεί και να ασπαστεί τις αξίες και την κοσμοθεωρία της καθεστηκυίας τάξης, πάντα βέβαια με «ανοχή».

Τι είδους ανοχή είναι αυτή, που την αναγάγουμε σε ανώτατη αρετή, που μισεί, απεχθάνεται, και επιτίθεται σε κάθε τι διαφορετικό, σε κάθε άποψη, σε κάθε ιδέα, σε κάθε κουλτούρα, σε κάθε θρησκεία, με την οποία διαφωνεί; Τι ανοχή είναι αυτή, η οποία επιδιώκει με μανία και με μένος να αναγκάσει όλους τους άλλους να ενστερνιστούν, θέλοντας και μη, την δική της άποψη; Είναι μια «μοντέρνα» ανοχή, η οποία κρύβεται πίσω από το πέπλο της μετριοφροσύνης και της αλληλεγγύης, μα και της ηθικής ανωτερότητας, την οποία χρησιμοποιούν οι «πατρίκιοι», ούτως ώστε να δικαιολογήσουν την ιδιαίτερα ακραία τάση του να επιβάλουν σε όλους τους άλλους τις απόψεις τους. Στο βωμό της «ανοχής» καλούμαστε να θυσιάσουμε τα πάντα, ώστε να γίνουμε αρεστοί στους «οπτιμάτιους», στους «πατρίκιους», στους «χρισμένους», είναι βλέπετε ύστατη ανάγκη να «φτάσουμε» «πνευματικά», στο 21^ο αιώνα.