Αν κλείσει κανείς τα μάτια του και ακούσει μονάχα πολλούς δημοσιογράφους στα κανάλια, ή αν διαβάσει άρθρα δημοσιογράφων σε ιστοσελίδες, δίχως να γνωρίζει ποιος τα γράφει, πολλές φορές είναι δύσκολο να διακρίνει αν ο ομιλητής ή ο αρθρογράφος είναι μέλος ενός πολιτικού κόμματος, ιδεολογικός ακτιβιστής, ή δημοσιογράφος.

Βέβαια, υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια εκπομπή που εκφέρει προσωπική άποψη ο εκάστοτε δημοσιογράφος, σε ένα πολεμικό άρθρο και στην παρουσίαση των γεγονότων και των ειδήσεων, με το τελευταίο να πρέπει να γίνεται πάντα με αντικειμενικό τρόπο. Αυτό όμως που παρατηρεί κανείς, είναι πολλούς δημοσιογράφους να μην προσπαθούν να παρουσιάσουν τα γεγονότα, ούτως ώστε στη συνέχεια ο τηλεθεατής ή ο ακροατής να φτάσει στο δικό του συμπέρασμα, αλλά σε μια έντονη προσπάθεια να παρουσιαστούν τα γεγονότα, με πολλές τεχνικές, με τέτοιον τρόπο ούτως ώστε ο θεατής ή ο αναγνώστης να φτάσει σε ένα συγκεκριμένο συμπέρασμα. Δεν αναζητούν την αλήθεια, ή δεν επιδιώκουν να παρουσιάσουν όλα τα δεδομένα ώστε να φτάσει ο αναγνώστης στην αλήθεια. Έχουν ήδη έναν στόχο, την προώθηση της μιας ή της άλλης ιδεολογίας, και παρουσιάζουν τα γεγονότα μονάχα για να προωθήσουν αυτή την ιδεολογία.

Ουκ ολίγες φορές θα δει κανείς έναν δημοσιογράφο σε μια συνέντευξη να ομιλεί περισσότερο από τον καλεσμένο του, να τον διακόπτει διαρκώς, να κάνει ερωτήσεις που προετοιμάζουν τους τηλεθεατές αρνητικά απέναντι στον ομιλητή, λ.χ. «μα πως γίνεται να έχετε τέτοιες ακραίες θέσεις;», και εν γένει να επιδιώκει να «παγιδέψει» ή να «νικήσει» τον καλεσμένο του, παρά να τον αφήσει να εκφέρει επαρκώς την άποψή του πάνω στο επί συζήτηση θέμα. Σκεφτείτε λ.χ. ένα υποθετικό σενάριο, έναν δημοσιογράφο στον οποίο παραχωρεί συνέντευξη ένας κυνηγός, με τον κυνηγό να επιδιώκει να παρουσιάσει τους λόγους για τους οποίος κυνηγάει, πως αυτό συμβάλει στο περιβάλλον, και τον δημοσιογράφο να τον διακόπτει διαρκώς, να κάνει σχόλιο του τύπου «είναι απάνθρωπο αυτό που κάνετε», ή «πως μπορείτε να σκοτώνετε ένα αθώο ζωάκι»; Φυσικά στο παραπάνω υποθετικό σενάριο, δεν γίνεται μια υγιής συζήτηση στην οποία ο δημοσιογράφος επιδιώκει να θέσει ερωτήσεις για να ανακαλύψει τις πραγματικές ιδέες και απόψεις του κυνηγού, αλλά επιδιώκει να «δηλητηριάσει το πηγάδι», δηλαδή να δηλητηριάσει την συζήτηση, να παρουσιάσει τον υποθετικό κυνηγό με αρνητική χροιά και να ωθήσει το κοινό σε μια αντι-κυνηγητική στάση.

Ο ελεύθερος και δημόσιος διάλογος είναι επικίνδυνο πράγμα στα μάτια πολλών δημοσιογράφων, καθώς μπορεί ο θεατής να φτάσει στο «λάθος» συμπέρασμα. Και μετά απορούν γιατί κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά.