Η στοιχειώδης λογική, η ηθική, αλλά και κάθε έννοια δικαιοσύνης, λέει ότι αυτός που χρειάζεται υπεράσπιση είναι ο αδύναμος. Όχι εκείνος που έχει πρόσβαση στην εξουσία, στους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, εκείνος που διαθέτει κεφάλαια,. Αλλά εκείνος που δέχεται την πίεση, που δεν μπορεί να μιλήσει, που δεν μπορεί να διαπραγματευτεί και να αντιδράσει.

Σήμερα, σε αυτή τη χώρα, ο αδύναμος δεν είναι οι επενδυτές ων ΑΠΕ. Δεν είναι οι εταιρείες. Δεν είναι τα “έργα στρατηγικής σημασίας”. Ο αδύναμος είναι η φύση. Τα βουνά, τα δάση, τα νερά, τα οικοσυστήματα, το τοπίο. Όλα εκείνα που δεν έχουν φωνή, δεν εκπροσωπούνται στα διοικητικά συμβούλια, δεν καταθέτουν προτάσεις χρηματοδότησης, δεν έχουν πρόσβαση στα υπουργικά γραφεία. Και όμως, πάνω τους φορτώνεται σήμερα ένα δυσανάλογο βάρος, στο όνομα μιας ανάπτυξης, παραγωγής και κατανάλωσης, που προχωρά χωρίς όρια και χωρίς όρους.

Η φύση δεν είναι “ουδέτερη επιφάνεια”, πάνω στην οποία μπορούμε να σχεδιάζουμε ό,τι θέλουμε. Είναι ένα σύστημα ζωής με όρια αντοχής. Όταν αυτά τα όρια ξεπερνιούνται, η ζημιά δεν είναι αναστρέψιμη. Δεν “μεταφέρεται αλλού”. Δεν αποζημιώνεται. Δεν διορθώνεται με μελέτες και αντισταθμιστικά.

Κι όμως, ακόμη και οι ίδιοι οι αρμόδιοι παραδέχονται πλέον ότι η ενεργειακή εξίσωση δεν βγαίνει. Ότι η χώρα αδειοδοτεί και σχεδιάζει πολύ περισσότερα έργα ΑΠΕ από όσα μπορεί να απορροφήσει το σύστημα και η πραγματική κατανάλωση. Παρ’ όλα αυτά, η πίεση δεν μειώνεται∙ μεταφέρεται στα βουνά. Η Οίτη και η Όθρυς, όπως και τόσα άλλα βουνά της Ελλάδας, βρίσκονται αντιμέτωπα με μια πολιτική ανάπτυξης ΑΠΕ, που προχωρά χωρίς χωροταξικό σχέδιο και χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση των σωρευτικών επιπτώσεων.

Σε αυτή την αντιπαράθεση δεν υπάρχουν ίσες αποστάσεις. Από τη μία πλευρά βρίσκονται ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και μια λογική μεγέθυνσης χωρίς σχέδιο. Από την άλλη, η φύση, που δεν έχει φωνή, δεν εκπροσωπείται, δεν διαπραγματεύεται. Εδώ η επιλογή είναι καθαρή. Στεκόμαστε με τον αδύναμο. Στεκόμαστε με τη φύση όχι από ρομαντισμό, αλλά από ευθύνη. Γιατί η φύση είναι η βάση της ζωής, της παραγωγής, της κοινωνικής συνοχής. Γιατί χωρίς αυτήν δεν υπάρχει ούτε ανάπτυξη, ούτε μέλλον, ούτε δικαιοσύνη. Στεκόμαστε με την Οίτη και την Όθρυ. Με τα οικοσυστήματα που συντηρούν νερό, ζωή, τοπική παραγωγή. Με το τοπίο που δεν είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη, αλλά προϋπόθεσή της.

Η υπεράσπιση των βουνών δεν είναι άρνηση των ΑΠΕ. Είναι απαίτηση για μέτρο, χωροταξικό σχεδιασμό και σεβασμό. Απαίτηση για αλλαγή του τρόπου ζωής, παραγωγής και κατανάλωσης. Για μια ενεργειακή πολιτική που υπηρετεί την κοινωνία και όχι μια πολιτική που θυσιάζει τον αδύναμο επειδή δεν μπορεί να αντισταθεί.

Και αυτό είναι, τελικά, βαθιά πολιτική επιλογή.