Στη Λαμία, όπως και σε πολλές ελληνικές πόλεις, το ζήτημα των αδέσποτων σκύλων αντιμετωπίζεται εδώ και χρόνια ως ένα «χρόνιο» πρόβλημα, σχεδόν φυσικό φαινόμενο. Όμως δεν είναι ούτε φυσικό ούτε αναπόφευκτο. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων ελλείψεων στη διαχείριση, στην εφαρμογή της νομοθεσίας και στη συνεργασία Δήμου και πολιτών.

Θεσμικά, το πλαίσιο υπάρχει. Ο νόμος προβλέπει ηλεκτρονική σήμανση, καταγραφή, στείρωση, δημοτική ευθύνη για τη φροντίδα και την υιοθεσία των αδέσποτων. Στην πράξη, όμως, πολλά από αυτά εφαρμόζονται αποσπασματικά. Οι στειρώσεις δεν γίνονται σε επαρκή αριθμό και με συνέχεια, δεν γίνονται οι έλεγχοι για τα δεσποζόμενα που δεν έχουν σήμανση, ενώ η εγκατάλειψη παραμένει ουσιαστικά ατιμώρητη.

Έτσι, το πρόβλημα αναπαράγεται. Νέα ζώα γεννιούνται στους δρόμους, άλλα εγκαταλείπονται, και ο Δήμος, με ελλιπές προσωπικό και περιορισμένους πόρους, καλείται να διαχειριστεί μια κατάσταση με έναν ερασιτεχνικό και αναποτελεσματικό τρόπο. Και βρισκόμαστε διαρκώς στα ίδια. Έτσι το βάρος πέφτει συχνά σε εθελοντές και φιλοζωικές ομάδες, οι οποίες προσφέρουν πολύτιμο έργο, αλλά δεν μπορούν και δεν πρέπει να υποκαθιστούν τη δημόσια ευθύνη.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: αδέσποτα στον αστικό ιστό, ανησυχία των κατοίκων, προβλήματα υγιεινής, κινδύνους για τα ίδια τα ζώα, αλλά και κοινωνική ένταση γύρω από ένα θέμα που θα έπρεπε να είναι λυμένο. Τι θα μπορούσε να πει κανείς -τα αυτονόητα- επιγραμματικά ότι χρειάζεται να γίνει∙ όχι ευχές, αλλά σχέδιο:

Συνεχές και μαζικό πρόγραμμα στειρώσεων με επαρκή χρηματοδότηση,

αυστηρή εφαρμογή της σήμανσης και πραγματικοί έλεγχοι,

το Δημοτικό Κυνοκομείο να είναι δομή φροντίδας με στόχο τις υιοθεσίες, όχι τη μόνιμη παραμονή,

εκπαίδευση και ενημέρωση των πολιτών για την υπεύθυνη κατοχή ζώων και

συνεργασία Δήμου, κτηνιάτρων και εθελοντών με σαφείς ρόλους.

Το ερώτημα είναι: γιατί ένα τέτοιο σχέδιο δεν εφαρμόζεται;

Το ζήτημα των αδέσποτων δεν είναι δευτερεύον, ούτε μόνο «φιλοζωικό». Είναι δείκτης πολιτισμού, ποιότητας ζωής και σοβαρής αντιμετώπισης από την Δημοτική Αρχή. Εκεί ακριβώς κρίνεται η ποιότητα μιας δημοτικής πολιτικής. Και αυτό αφορά όλους μας, τον Δήμο αλλά και τους δημότες.