Την τελευταία δεκαετία το μεταναστευτικό αποτελεί ένα από το σημαντικότερα ζητήματα στο δημόσιο διάλογο, παρά τις στοχευμένες προσπάθειες πάρα πολλών να «θολώσουν τα νερά», συγχέοντας τους νόμιμους μετανάστες, τους παράνομους μετανάστες και τους πρόσφυγες, δημιουργώντας ψεύτικες διχοτομίες, παρουσιάζοντας τις πιο καθημερινές απόψεις ως «ακραίες», ή τις προσπάθειες να φιμώσουν κάθε διαφορετική φωνή.

Θα ανοίξω σε αυτό το σημείο μια μικρή παρένθεση. Το 2001 ο Βρετανός Πρωθυπουργός των Εργατικών Tony Blair, είχε αναφέρει σε μια από τις ομιλίες του πως «Σε αυτές τις εκλογές ζητάμε από τον βρετανικό λαό να μιλήσει ανοιχτά και να πει ότι οι δημόσιες υπηρεσίες αποτελούν προτεραιότητα της Βρετανίας, να πει ξεκάθαρα και κατηγορηματικά ότι κανένα κόμμα δεν πρέπει ποτέ ξανά να επιχειρήσει να ηγηθεί αυτής της χώρας προτείνοντας την περικοπή των σχολείων, των νοσοκομείων και των δημόσιων υπηρεσιών της Βρετανίας», προδίδοντας μια τάση που κρατάει ακόμη και σήμερα. Μια τάση ενός πολιτικούς χώρου, να επιδιώκει να επιβάλει τις ιδέες του, τις απόψεις του, τις προτάσεις του, σε όλη την κοινωνία, σε όλα τα πολιτικά κόμματα, δίχως να επιτρέπεται η συζήτηση, ο διάλογος, οι διαφορετικές απόψεις. Αν δεν συμφωνείς με αυτό τον χώρο, δεν θα πρέπει να έχει δημόσια φωνή. Αυτή την τάση την παρατηρεί κανείς και στο ζήτημα του μεταναστευτικό, όπου μετά μανίας επιδιώκεται η επιβολή μονάχα μιας «σωστής» άποψης, αυτής της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

Αναφορικά με τις απελάσεις, το ζήτημα στην ουσία του είναι ιδιαίτερα απλό. Όλο και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται πως, όπως με τόσα άλλα θέματα, η πανάκεια της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης είναι κάλπικη. Η κοινωνική συνοχή διαλύεται, η κουλτούρα του γηγενή πληθυσμού χάνεται, τα ήθη και τα έθιμα ξεχνιούνται, και πάρα πολλά άλλα, ενώ είναι συχνό φαινόμενο παράνομοι μετανάστες να λαμβάνουν κοινωνικές παροχές, τις οποίες πληρώνουν οι πολίτες. Τοιουτοτρόπως όλο και περισσότεροι πολίτες απαιτούν από τους πολιτικούς, που θεωρητικά τους εκπροσωπούν και τους υπηρετούν, να κάμψουν τις μεταναστευτικές ροές, ακόμη και τις νόμιμες σε ένα βαθμό, και να απελάσουν όλους όσους βρίσκονται παράνομα στην χώρα τους, σύμφωνα και με τους νόμους της κάθε χώρας. Το ζήτημα περιπλέκεται, όταν κόμματα, ιδεολόγοι, ακτιβιστές και δημοσιογράφοι, αντιδρούν στο τι θέλει ο λαός και επιδιώκουν να αποτρέψουν τις απελάσεις, χαρακτηρίζοντας όλους όσους είναι υπέρ αυτών ως «ναζί», «φασίστες», «ακραίους», «ξενοφοβικούς», ή να ωρύονται πως «έτσι ήταν και στην Γερμανία το 1930!».  Βέβαια όλα αυτά δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα και είναι απλά φθηνά πολιτικά σλόγκαν και ad hominem γιατί όλοι αυτοί θεωρούν πως η ανεξέλεγκτη μετανάστευση τους συμφέρει πολιτικά ή οικονομικά ή ιδεολογικά. Θυμάμαι πάντα σε τέτοιες συζητήσεις μια Βρετανίδα η οποία στην εκπομπή «Question Time», είχε ρωτήσει «ποιος θα μας σερβίρει τους καφέδες;» αν δεν υπάρχουν μετανάστες. Ποιος θα μαζεύει τις πατάτες, ποιος θα δουλεύει στην οικοδομή, ποιος θα κάνει όλες τις «κακές» δουλειές; Η απάντηση είναι απλή, εμείς θα τις κάνουμε, διότι καμία δουλειά δεν είναι ντροπή, ανεξάρτητα από το τι πιστεύουν οι «πεφωτισμένοι».

Το ζήτημα καταλήγει να δημιουργεί ερωτήματα γύρω από την δημοκρατία. Ποιος αποφασίζει σε αυτόν τον τόπο; Οι πολίτες; Οι εκλογείς; Ή οι ακτιβιστές, οι ιδεολόγοι και οι πολιτικοί; Σεβόμαστε την δημοκρατία και την λαϊκή βούληση ανεξαρτήτως των πολιτικών αποτελεσμάτων, ή μόνο όταν μας συμφέρει; Έχουν νόημα οι εκλογές ή είναι για το θεαθήναι; Τι γίνεται όταν ο λαός εκλέγει ένα κόμμα με ξεκάθαρο στόχο να απελάσει τους παράνομους μετανάστες, αλλά διαρκώς παρεμποδίζεται με κάθε τρόπο αυτό το έργο; Ποιος έχει δίκιο, οι πολίτες που ζητούν αυτό το μέτρο ή όσοι αντιστέκονται; Και τι είδους πολιτικοί είναι αυτοί που υπόσχονται να σεβαστούν την λαϊκή βούληση, μονάχα για να υποχωρήσουν όταν αντιμετωπίσουν αντίσταση από τους ιδεολόγους και τους ακτιβιστές; Όλα αυτά είναι ερωτήματα ύψιστης σημασίας, τα οποία ορισμένοι αρνούνται να τα απαντήσουν, γιατί κοστίζουν πολιτικά.