Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Σαρακατσαναίων Θήβας στο τμήμα της Τοξοβολίας, κ. Νίκος Μπαλιάμης, παραχώρησε συνέντευξη στο «Ράδιο Θήβα 97,5FM», στην εκπομπή «Μπαλαδόροι της Βοιωτίας», όπου μίλησε για το άθλημα της τοξοβολίας, για τις ιδιαιτερότητες, τις δυσκολίες αλλά και τις απαιτήσεις που έχει από τους αθλητές.

Ο κ. Μπαλιάμης σημείωσε αρχικά ότι:

Σε αυτά τα χρόνια, τα είκοσι χρόνια, από το σύλλογό μας έχουν περάσει πάνω από δύο χιλιάδες παιδιά. Ίσως φαίνεται λίγο μεγάλος ο αριθμός, κι όμως είναι. Και συνεχώς μας έρχονται παιδιά νέα. Είναι ένα άθλημα, θα μου επέτρεπες να πω, σχετικά εύκολο ως προς το, ως προς την ικανότητα το να ρίξουμε ένα βέλος. Απευθύνεται, όπως σας είπα και πριν, σε όλες τις ηλικίες και θα έλεγα ότι απευθύνεται και σε παιδιά τα οποία έχουν κάποιες ιδιαιτερότητες, κάποια παιδιά, που θα έλεγα και λίγο υπερκινητικά πολλές φορές. Γιατί η τοξοβολία έχει κάποιους μικρούς κανόνες, έχει πολύ μεγάλη ασφάλεια και είναι πολύ εύκολο το να ρίξουμε. Σίγουρα, οι περισσότεροι από εμάς, όσοι έχουμε και παιδιά, έχουμε βρεθεί σε κάποια πάρκα αναψυχής, όπου έχουμε δοκιμάσει να ρίξουμε. Απλά, στον σύλλογό μας, ο οποίος εδρεύει στο ΕΠΑΛ της Θήβας και μπορείτε να μας βρείτε τις ημέρες Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή από τις πέντε μέχρι τις εννέα, μία δοκιμή, που λέω κι εγώ, μία οργανωμένη δοκιμή σε έναν οργανωμένο σύλλογο, όπως είναι ο Αθλητικός Σύλλογος Σαρακατσάνων Θήβας, θα σας πείσει να ακολουθήσετε το δρόμο της τοξοβολίας.»

Στη συνέχεια ο κ. Μπαλιάμης μίλησε για την προπονητική φιλοσοφία του συλλόγου:

«Να ξέρουμε γενικά, στον αθλητισμό τέλος πάντων, έχουμε τους ασκούμενους και τους αθλητές. Ασκούμενος, αυτός που έρχεται για πρώτη φορά και δεν έχει δελτίο και έρχεται να δοκιμάσει. Αρα, ο στόχος μας και ο σκοπός μας στην αρχή είναι να τον, να του δείξουμε πόσο εύκολο είναι, χρησιμοποιώντας δύο, τρεις κανόνες ασφαλείας και πόσο άμεσα βλέπει την επιτυχία. Είναι ένα άθλημα, να πούμε κατ' αρχήν, ότι δεν έχουμε διαιτητή. Διότι τα αποτελέσματα τα βλέπει ο ίδιος στο στόχο του. Έχουμε σε κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις, όταν πλέον αγωνιζόμαστε. Αρα, το πρώτο μας μέλημα λοιπόν είναι ο ασκούμενος να μας, να δοκιμάσει, να έρθει να επισκεφθεί τις εγκαταστάσεις μας, να δοκιμάσει μια, δύο, τρεις φορές, να μπει στη διαδικασία της άσκησης, στην αρχή, και αν στην πορεία των προπονήσεων δούμε ή συναποφασίσουμε ότι μπορούμε να κάνουμε το βήμα παραπάνω και το βήμα παραπάνω είναι να γίνουμε αθλητές, να μπούμε δηλαδή στη διαδικασία των αγώνων. Αυτή η φιλοσοφία θα έλεγα ότι μας έχει βοηθήσει αφάνταστα και σε αυτά τα είκοσι χρόνια, οφείλω να πω ότι εκτός από τον αριθμό των παιδιών που σας είπα πριν, έχουμε και πάρα πολλούς πρωταθλητές. Έχουμε, μαζί με τους φετινούς, έχουμε φτάσει αισίως τους τριάντα εννέα.»

Μετά από ερώτηση ο κ. Μπαλιάμης μίλησε για την σκοπευτική τεχνική και την διόρθωση των λαθών των αθλητών:

«Κοιτάξτε, όταν μπαίνουμε πλέον στο αγωνιστικό κομμάτι, υπάρχει μια συγκεκριμένη τεχνική, όπου, φανταστείτε, θα το πω, ίσως φανεί λίγο περίεργο, αλλά ο αθλητής πριν αφήσει το βέλος να φύγει, πρέπει να κάνει ένα, θα λέγαμε, check in. Αν έχει σωστή τοποθέτηση ποδιών, αν έχει πιάσει σωστά το τόξο, αν έχει πιάσει σωστά τη χορδή, αν έχει σηκώσει σωστά το τόξο, αν έχει σκοπεύσει σωστά και αν έχει αφήσει σωστά. Όλα αυτά πρέπει να τα κάνει σε κλάσματα δευτερολέπτου και γι' αυτό και μας παρομοιάζουν πολλές φορές σαν τον πιλότο που πάει να πετάξει ένα αεροπλάνο. Δηλαδή, χρειάζεται να κάνει πολλά check in. Αυτά φυσικά δε μαθαίνονται μέσα σε μία μέρα, όλα αυτά τα βασικά στοιχεία της τεχνικής. Μαθαίνονται προοδευτικά. Γι' αυτό και λέμε ότι όσο πιο νωρίς έρθει ένα παιδί στο χώρο της τοξοβολίας, τόσο πιο γρήγορα, μυείται την τεχνική και ανάλογα το χρόνο δυστυχώς, που μπορεί να διαθέσει για προπονήσεις, μπορεί να εξελιχθεί.»

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε το πως προσαρμόσουν οι προπονητές τον εξοπλισμό ενός αθλητή;

«Πολύ σωστά. Ο εξοπλισμός, λοιπόν, πάει σύμφωνα με το σε ποιο στάδιο της, μάθησης είσαι,  το ύψος σου, τα σωματομετρικά σου στοιχεία παίζουν πάρα πολύ μεγάλο ρόλο και το κάθε τόξο φτιάχνεται πάνω στον αθλητή. Και προοδευτικά, όσο, όσο γίνεσαι καλύτερος ο αθλητής, τόσο επενδύεις στο άθλημα για να εξελιχθείς, στο τόξο τέλος πάντων. Στην αρχή για τους αρχάριους, ο σύλλογός μας έχει την πολυτέλεια να έχει πλήρη εξοπλισμό. Δηλαδή, ένας ο οποίος θέλει να έρθει να δοκιμάσει, να παίξει, να μάθει, πιστεύω θα τον πείσουμε αρχικά να μείνει. Τα έχουμε όλα, δε χρειάζεται τίποτα. Μόνο την όρεξή του, αυτό θέλουμε.»

Ο κ. Μπαλιάμης μίλησε και για τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται για να βελτιωθούν οι βολές:

«Κοιτάξτε, όπως όλος ο αθλητισμός και όλα τα αθλήματα, στηρίζεται πάνω στο βίο της προπονητικής. Οι γυμναστές έχουμε λίγο την πολυτέλεια πάνω σε αυτό, πώς να δομήσουμε έναν ετήσιο κύκλο, πώς να δομήσουμε τους δύο εξαμήνιους, τους κύκλους του τριμήνου και τις προπονητικές μονάδες και τους μικρο κύκλους και λοιπά και λοιπά. Είναι μια διαδικασία η οποία, ένας γυμναστής μπορεί εύκολα να δομήσει μια τέτοιου είδους προπόνηση. Φαντάζομαι, όπως όλα τα αθλήματα. Και τους στόχους βάζουμε, έτσι; Ο στόχος σε εμάς, ο αγωνιστικός, είναι αυτήν, αυτό το μήνα που διανύουμε τώρα, το Φλεβάρη, όπου έχουμε όλα τα πανελλήνια πρωταθλήματα, τα οποία είναι κλειστού χώρου και έχουμε και τα ανοιχτά πρωταθλήματα, τα οποία είναι τον Ιούνιο. Επομένως, έχουμε δύο κορυφώσεις. Μία κορύφωση είναι αυτή την εποχή που μιλάμε και η επόμενη κορύφωση είναι τον Ιούνιο.»

Η επόμενη ερώτηση αναφέρθηκε στον ετήσιο σχεδιασμό του προπονητικού πλάνου για τον αθλητή που στοχεύει για να πάει για πρωτάθλημα:

«Πολύ ωραία. Εδώ θέλουμε τη βοήθεια των γονέων. Επειδή ζούμε στην Ελλάδα και επειδή οι μαθητές αυτοί που θα διακριθούν, είναι από γυμνάσιο και πάνω, βάσει των ηλικιακών κατηγοριών που έχουμε, όπως καταλαβαίνετε, λόγω των φροντιστηρίων, προσπαθούμε να προσαρμόσουμε λίγο το πρόγραμμά μας πάνω στα παιδιά. Δυστυχώς, υπάρχουν φορές που κάποιος πολύ καλός, ταλαντούχος τέλος πάντων αθλητής, να μην μπορεί να αντεπεξέλθει ή δεν μπορεί μάλλον, να προγραμματίσει να είναι αυτές τις ημέρες που είμαστε εμείς ανοιχτά για τις προπονήσεις. Τουλάχιστον τρεις. Αλλά από εκεί και πέρα είμαστε ευέλικτοι και κάποιοι ακριβώς, που στοχεύουμε ακόμα πιο ψηλά, και δεν είναι μόνο η διάκριση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, είναι και η Εθνική ομάδα, γιατί είχαμε κατά καιρούς και αθλητές στην Εθνική ομάδα, όπου εκεί δεν υπάρχει ούτε ημέρα ούτε ώρα. Προσαρμοζόμαστε πάνω στα παιδιά.»

Ο κ. Μπαλιάμης μίλησε και για τον σχεδιασμό βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων στόχων για τους αθλητές:

«Να ξεκινήσουμε πρώτα από τους μακροπρόθεσμους.  Δείτε, το άθλημά μας μπορεί να είναι ατομικό, αλλά είναι ταυτόχρονα και ομαδικό. Σε ομαδικό επίπεδο έχουμε μια, πολύχρονη και εμπειρία και πολλές, πολλές επιτυχίες. Είναι το λεγόμενο ομαδικό μας. Το ομαδικό μας είναι πάντα ισχυρή. Προσφάτως, που έγινε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα το Under 21, είναι οι ηλικιακά νέοι άνδρες, οι νέες γυναίκες. Καταφέραμε και βγήκαμε δεύτεροι. Σε ατομικό επίπεδο, δύο αθλητές μας, μία αθλήτρια και ένας αθλητής, κατάφεραν να μπουν στην τετράδα, που ήταν πολύ σημαντικό βήμα, άρα δεν ήταν τίποτα τυχαίο. Εδώ μας προέκυψε λίγο πιο νωρίς αυτή η επιτυχία. Την περιμέναμε του χρόνου. Δηλαδή, ο σχεδιασμός μας, όπως σας είπα, γίνεται πάντα μακροπρόθεσμος, γνωρίζοντας το υλικό που έχουμε, για να μπορέσουμε να βάλουμε μακροχρόνιους στόχους. Και νομίζω αυτό πρέπει γενικά ο αθλητισμός μας, όχι μόνο στο δικό μας άθλημα, γενικώς, να είναι μακροπρόθεσμος. Είναι πολύ δύσκολα να κάνουμε με βραχυχρόνιο προγραμματισμό κάποια επιτυχία. Σίγουρα όμως υπάρχουν και οι βραχυχρόνιοι προγραμματισμοί και αυτό ίσως οφείλεται σε κάποιον αθλητή, σε κάποιον ασκούμενο τέλος πάντων, που θα έρθει τελευταία στιγμή, να προσπαθήσουμε να τον εντάξουμε πιο γρήγορα, μήπως και καταφέρει,  να μπει σε κάποιον αγώνα, να αποκτήσει εμπειρίες και λοιπά.»

Ο πρόεδρος του τμήματος τοξοβολίας έκανε αναφορά στη συνέχεια στην διαχείριση διαφορετικών ηλικιών και ικανοτήτων στη προπόνηση:

«Πολύ ωραία ερώτηση. Η τοξοβολία είναι ατομικό άθλημα και προσέξτε, είναι, έχεις να κάνεις με τον εαυτό σου στην τοξοβολία. Ανταγωνίζεσαι στην ουσία τον εαυτό σου, να γίνεις καλύτερος από πέρυσι. Συνεπώς, δε μας ενοχλεί καθόλου να έχουμε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες στην προπόνηση, γιατί ο καθένας παίρνει, το πρόγραμμά του, δέχεται τις διορθώσεις ατομικά ο καθένας, οπότε δεν έχουμε κανένα πρόβλημα. Έχουμε πλέον μετά από είκοσι χρόνια, ε, εκτός από την τεχνογνωσία, σε όλα τα επίπεδα, έχουμε εξοπλισμό που πλέον διοργανώνουμε αγώνες μόνοι μας, χωρίς τη βοήθεια της Ομοσπονδίας, με πολύ, πολύ ελάχιστη βοήθεια και ίσως είμαστε από τους μόνους συλλόγους που έχουμε αυτή την ικανότητα.»

Ακολούθως μίλησε για την ενσωμάτωση της προπόνησης δύναμης και αντοχής στο πρόγραμμα:

«Δείτε, εδώ έχουμε και παιδιά που εκτός από τοξοβολία κάνουν και κάποια άλλα αθλήματα. Νομίζω ότι η βάση όλων των αθλημάτων, θεωρώ, τέλος πάντων, εγώ προσωπικά, ότι είναι ο στίβος. Έχοντας κάποιο παιδί, μια υποδομή από το στίβο, όπου γυμνάζει όλα αυτά που είπατε, είναι πολύ εύκολο να έρθει πλέον σε εμάς ή να κάνει ταυτόχρονα και σε εμάς. Φανταστείτε ότι ένας αγώνας, από τη στιγμή που ο αθλητής θα μπει στο χώρο, του γηπέδου, θα καθίσει τουλάχιστον τρεισήμισι ώρες. Και τα Πανελλήνια μας Πρωταθλήματα,, μάλιστα, το άλλο Σαββατοκύριακο θα γίνει το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στη Λειβαδιά, το Under δεκαοχτώ, το οποίο το διοργανώνουμε ο Αθλητικός Σύλλογος Σαρακατσανών μαζί με τον ΑΟ Λειβαδιάς. Φανταστείτε τα παιδιά θα παίξουν δύο μέρες. Αρα χρειάζεται μεγάλη αντοχή. Και αν βάλουμε και το Πανελλήνιο Σχολικό Πρωτάθλημα, που είναι για τους μαθητές του Λυκείου, που θα γίνει στη Λειβαδιά την Παρασκευή 27 Φλεβάρη, το οποίο πάλι διοργανώνουμε εμείς, ο Αθλητικός Σύλλογος Σαρακατσανών, μιας και εδώ και πέντε χρόνια το διοργανώνουμε συνέχεια στη Λειβαδιά. Φανταστείτε θα κάνουν τρεις μέρες αγώνες κάποια παιδιά.»

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε την διαχείριση του άγχους πριν τον αγώνα:

Το άθλημα, λοιπόν, της τοξοβολίας είναι καθαρά ψυχολογικό. Ψυχολογία. Είναι ψυχολογία,  να σας δώσω έτσι, να δώσω μια ιδέα στους ακροατές σας, πώς ακριβώς διεξάγεται ένας αγώνας τύπου Πανελλήνιου Πρωταθλήματος, το οποίο τη μία, για τρεις, τέσσερις ώρες ρίχνουν εξήντα βέλη και γίνεται η λεγόμενη κατάταξη, όπου στην κατάταξη έχουμε από το ένα μέχρι το τριάντα δύο, αυτοί που θα παίξουν Ολυμπιακούς γύρους, τους λέμε αυτούς. Τι σημαίνει; Ότι ο ένα παίζει με τον τριάντα δύο, ο δύο με τον τριάντα ένα και ούτω καθεξής. Και έτσι γίνεται το δέντρο. Μοιάζει με πολύ άλλα αθλήματα τα οποία παίζουν έτσι. Ώσπου να μείνει ο τελικός. Εκεί λοιπόν, μπορεί ένας μέτριος αθλητής να κερδίσει έναν πολύ καλό αθλητή, λόγω ψυχολογίας. Και η ψυχολογία, δυστυχώς ή ευτυχώς, έγκειται στις γνώσεις του προπονητή. Ο προπονητής είναι αυτός που είναι από πίσω, που θα του δώσει τις κατάλληλες οδηγίες της ψυχολογικής ανάτασης. Δυστυχώς, δεν έχουμε την πολυτέλεια να απασχολούμε και ψυχολόγο, που θα ήταν το ιδανικό. Όπως κάνουν οι ομοσπονδίες όλων των αθλημάτων. Υπάρχει πάντα και ο ψυχολόγος της ομάδας, έτσι; Είναι δύσκολο για τα επαρχιακά σωματεία ή για τα σωματεία απλά. Το κόστος να σταθεί σε αυτό. Και προσπαθούμε εμείς οι προπονητές, δεν ξέρω αν σας το έχουν πει και άλλοι συνάδελφοι προπονητές άλλων αθλημάτων. Ψυχολογία, έχουμε γίνει και ψυχολόγοι.»

Ο κ. Μπαλιάμης μίλησε και για την ανάκαμψη των αθλητών από μια κακή επίδοση:

«Πώς ακριβώς γίνεται; Επειδή γίνεται αρκετά συχνά. Είπαμε στο πρώτο μέρος, για την ψυχολογία μιλήσαμε. Νομίζω ότι είναι ο πιο βασικός παράγοντας, ακριβώς αυτός, η ψυχολογία, το πώς θα χειριστούμε ψυχολογικά το παιδί. Γιατί μία κακή εμφάνιση, και έχει συμβεί αρκετές φορές, όπως προείπα, μπορεί να το φέρει πίσω. Ο στόχος μας είναι να το προσπεράσουμε αυτόν τον αγώνα και να συγκεντρωθούμε στον επόμενο και συνήθως, το πετυχαίνουμε αυτό. Τώρα πλέον θα έλεγα, έχουμε λίγο την εμπειρία ως προς το άθλημα της τοξοβολίας και μπορούμε να το διαχειριστούμε. Και το διαχειριζόμαστε, θα έλεγα, και την ώρα του αγώνα. Δηλαδή, δεν περιμένουμε να τελειώσει ο αγώνας και μετά. Φαίνεται λίγο το πράγμα και στον αγώνα, όταν, κάτι μας στραβώνει. Όπως είπαμε, είναι πολύ ψυχολογικά θέματα. Μπορεί να μην κοιμηθήκαμε καλά, μπορεί να στραβώσαμε το πρωί, μπορεί χίλια δύο. Μπορεί, μπορεί να μην μας πήγε καλά το πρώτο βέλος και να μην μπορώ να το διαχειριστώ, να με πάρει από κάτω. Οπότε, η ψυχολογική υποστήριξη ξεκινάει από την ημέρα του αγώνα, έτσι ώστε στον επόμενο αγώνα να είμαστε άλλα παιδιά, άλλοι αθλητές.»

Η συζήτηση έφτασε και στις βασικές διαδικασίες ασφάλειας στο σκοπευτήριο:

«Να δείτε πόσο απλά είναι. Υπάρχει μία γραμμή που τη λέμε γραμμή βολής και υπάρχει μία άλλη γραμμή που τη λέμε γραμμή αναμονής. Και πολλές φορές παρουσιάζουμε τη γραμμή αναμονής στα παιδιά, όπως όταν πάμε στον παιδίατρο και καθόμαστε στην αίθουσα αναμονής. Ακριβώς το ίδιο λέμε και στα παιδιά. Υπάρχει αυτή η γραμμούλα από πίσω. Φανταστείτε ότι είναι η αίθουσα αναμονής μας. ?ρα περιμένουμε να πάρουμε τη σειρά μας. Τώρα, αυτοί που είναι στη γραμμή βολής και ρίχνουν, αρχικά να πω ότι απαγορεύεται να μιλάνε. Ναι, το λέμε "απαγορεύεται να μιλάνε". Γιατί; Γιατί θέλουμε να συγκεντρωθούν. Είναι τόσο απλό. Φυσικά, όταν είναι ο προπονητής δίπλα, θα τον ρωτήσουν κάτι, από 'δώ, από 'κεί. Δεν είναι, αυτό είναι εφικτό, αλλά δε θέλουμε να μιλάνε και μεταξύ τους. Ούτως ή άλλως, δεν επιτρέπεται από τους κανονισμούς, αλλά, μέσα από απλές διαδικασίες τους μαθαίνουμε ταυτόχρονα και τους κανόνες που έχουν οι αγώνες. Οπότε, όταν πρωτομπαίνουν σε έναν αγώνα, είναι εξοικειωμένοι. Αυτή η γραμμή βολής, τους το παρομοιάζουμε ως ένα τείχος. Μόλις τελειώσω τη βολή, είμαι υποχρεωμένος να επιστρέψω πίσω. Και όταν επιστρέψουν όλα τα παιδιά, αυτός που θα δώσει το σύνθημα ή το σύνθημα θα πω εγώ, το οποίο θα είναι ή λεκτικό ή με σφύριγμα. Συνήθως χρησιμοποιούμε το λεκτικό, γιατί δε θέλουμε πολλά σφυρίγματα μέσα σε μια κλειστή αίθουσα. Πάμε όλοι μαζί να πάρουμε τα βέλη. Και εκεί υπάρχει μια διαδικασία πώς θα βγάλουμε τα βέλη, την οποία σας πληροφορώ, επειδή είναι από τα πρώτα δύο μαθήματα που κάνουμε στα παιδιά που έρχονται, οι καλύτεροι μαθητές είναι οι μαθητές του νηπίου και της πρώτης δημοτικού, οι οποίοι εξοικειώνονται άμεσα και όταν πάει κάποιο μεγαλύτερο παιδί να κάνει κάποια ζαβολιά, που θα λέω εγώ, τον επαναφέρουμε πίσω στη γραμμή αναμονής. Είπαμε πάλι, όχι με αυστηρότητα και εδώ και τέτοια. Σιγά-σιγά το περνάμε στα παιδιά και τους μένει, τους μένει. Οπότε, στην ουσία δύο είναι οι κανόνες: δεν περνάω τη γραμμή βολής και προσεκτικά μαζεύω τα βέλη.»

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε το πως διαχειρίζεται ένας προπονητής έναν αθλητή, ο οποίος είναι δύσκολος και δεν ακολουθεί τους κανόνες ασφάλειας:

«Δείτε, επειδή είμαι και στον χώρο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, μου είναι λίγο πιο εύκολο. Σίγουρα πας αρχικά ομαλά, με κανόνες. Του μιλάς όμορφα, το εξηγείς για ποιο λόγο, αν κάνει αυτό ή αν κάνει εκείνο, μπορεί να προκαλέσει κάποιο ατύχημα. Και μετά θα χρειαστεί ίσως να φωνάξεις. Και ίσως, ας πούμε, αυτό που χρησιμοποιούν όλα τα αθλήματα, "θα καθίσεις μία βολή να ξεκουραστείς, να σκεφτείς λίγο αυτό που σου είπα και στην επόμενη βολή θα ξαναρίξεις." Υπάρχουν τρόποι. Κοίταξε, από τους αθλητικούς χώρους απαγορεύεται να διώχνουμε παιδιά. Είμαι αυτός που το λέω εδώ και πάρα, πάρα πολλά χρόνια και με άλλα αθλήματα που ασχολήθηκα. Απαγορεύεται να διώχνουμε παιδιά από τους αθλητικούς χώρους. Δεν εξετάζουμε την ικανότητά τους, τους κανόνες. Θεωρώ ότι έχουμε την ευθύνη εμείς οι προπονητές, όταν είμαστε προπονητές, να τους περάσουμε στα παιδιά.»

Ο κ. Μπαλιάμης μίλησε για την απόφασή του να γίνει προπονητής σε ομάδα τοξοβολίας:

«Να πάω λίγο στο παρελθόν. Λοιπόν, επειδή σαν νέο παιδί που ήμουν εγώ, σαν μικρό, ασχολήθηκα με το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο, λοιπόν, στα μέρη που γεννήθηκα τέλος πάντων και μεγάλωσα, ήταν το νούμερο ένα άθλημα. Ευτύχησα και έπαιξα λίγο σε παραπάνω κατηγορίες και λοιπά και λοιπά. Με το πτυχίο που πήρα από τα ΤΕΦΑΑ, είχα την ειδικότητα ποδοσφαίρου και όταν βρέθηκα λοιπόν, στη Βοιωτία, για κάποιο πολύ μικρό χρονικό διάστημα έκανα και τον προπονητή ποδοσφαίρου. Το ποδόσφαιρο γενικώς είναι ένα άθλημα το οποίο, το αγαπάει πολύς κόσμος. Νομίζουν ότι το ξέρουν όλοι και υστερούσε, τότε τουλάχιστον εκείνα τα χρόνια, υστερούσαν στους ανθρώπους που διοικούσαν τις ομάδες. Ήταν πολύ δύσκολοι οι παράγοντες του ποδοσφαίρου και δεν ξέρω αν συνεχίζουν τώρα. Δεν έχω καμία επαφή εδώ και είκοσι χρόνια με το ποδόσφαιρο. Και έγινε η πρόταση, όπως σας προείπα, στον πρόεδρο τότε, τον κύριο Βλαχογιάννη, που ήταν στον Πολιτιστικό Σύλλογο, που ήμουν και δάσκαλος των παραδοσιακών χορών και παραμένω ακόμη. Έγινε η πρόταση για να υιοθετήσουμε ένα μη διαδεδομένο άθλημα. Και όταν λοιπόν ήρθα σε επαφή με το άθλημα της τοξοβολίας, διαπίστωσα ότι είναι ένα άθλημα καταρχήν ήρεμο. Δε χρειάζεσαι ιδιαίτερες γνώσεις διαιτησίας, θα έλεγα. Καθρέφτης είναι ο στόχος. Και είδα ότι τα παιδιά περνούσαν ευχάριστα με την τοξοβολία, με διάφορα παιχνιδάκια και λοιπά. Είπαμε ότι στην αρχή είναι ασκούμενοι. Δεν τους βλέπουμε ως μελλοντικούς αθλητές. Το θέμα του αθλητή έρχεται στη συνέχεια. Αρα μας ενδιαφέρει πρώτα να περάσει, να 'ρθει το παιδί στο σύλλογο, να περάσει όμορφα. Να περάσει καλά, να παίξει. Γιατί παίζουμε εμείς στην τοξοβολία, δεν κάνουμε μόνο προπόνηση αγωνιστική. Παίζουμε κιόλας. Και διαπίστωσα ότι δεν υπήρχαν εντάσεις μεταξύ των παιδιών. Δεν έχει να χωρίσει ο καθένας τίποτα. Όπως σας προείπα, ο καθένας κοιτάει να γίνει καλύτερος από τον εαυτό του. Έχει έναν ανταγωνιστή, μόνο τον εαυτό του. Είδα ένα άθλημα, γιατί έχω μια ευαισθησία λίγο. Παιδιά με ιδιαιτερότητες, ότι εκτός του ότι αποδίδανε πολύ καλά, το χαιρόντουσαν. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία της τοξοβολίας, των λίγων κανόνων, είχαν εξελιχθεί. Είχαμε φτάσει στο στάδιο των αθλητών και όχι μόνο αυτό. Φτάσαμε και στο στάδιο των πρωταθλητών.», συμπληρώνοντας πως ο σύλλογος, είχε, έχει και πάντα θα έχει τέτοια παιδιά: «Γιατί θεωρώ την τοξοβολία ότι είναι ένα άθλημα, εκτός του ότι απευθύνεται σε όλους, θεωρώ ότι παιδιά με κάποιες ιδιαιτερότητες, μαθησιακές δυσκολίες ή οτιδήποτε άλλο, τους βοηθάει πάρα, πάρα πολύ. Και πολλές φορές, τα παιδιά αισθάνονται μειονεκτικά όταν κάπου δεν τα καταφέρνουν. Το πιο δημοφιλές άθλημα είναι το ποδόσφαιρο. Εάν δεν τα καταφέρνει στο ποδόσφαιρο, απογοητεύεται, πάει στο μπάσκετ, δεν τα καταφέρνει παράδειγμα εκεί, νομίζει ότι δεν τα καταφέρνει, έτσι; Γιατί εγώ θεωρώ μόνο που γυμνάζεται το παιδί, αρκεί. Όλοι οι σύλλογοι εδώ στη Θήβα, δόξα τω Θεώ, προσφέρουν μεγάλο έργο. Απλά λέω: "Παιδιά, υπάρχουμε και εμείς. Ελάτε να δοκιμάσετε στην τοξοβολία."»

Ο κ. Μπαλιάμης μίλησε και για το πως ορίζεται το ταλέντο και πώς καλλιεργείται σε έναν αθλητή:

«Λοιπόν, στο άθλημα της τοξοβολίας, σίγουρα τα παιδιά που διακρίνονται για την ηρεμία τους, εξαρχής είναι ταλέντα, λέμε, γιατί είναι ήρεμοι. Είναι ένα άθλημα που στηρίζεται πάρα πολύ στη, στην ηρεμία. Τώρα, η γύμναση και τα υπόλοιπα, τεχνικές, μπορούν να έρθουν. Δε σημαίνει όμως, ότι αν ένα παιδί είναι νευρικό, δεν μπορεί. Νευρικό σε σχέση με κάποιο άλλο, έτσι; Μη φαντάζεστε τίποτα. Νευρικό, όταν λέμε πολλές φορές και την υπερκινητικότητα κάποιοι. Δε σημαίνει ότι δε θα εξελιχθεί, γιατί έχουμε από όλους τους κλάδους παιδιών, από τις διαφορετικότητες των παιδιών, έχουμε φτάσει στο σημείο να γίνουμε πανελληνιονίκες. Οπότε, νομίζω ότι δεν, ότι το ταλέντο ίσως θα το βρούμε στην πορεία, όχι στην αρχή.»

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε τον αριθμό τμημάτων παιδιών που έχει ο Σύλλογος Σαρακατσαναίων αυτή την στιγμή:

«Ο σύλλογος αυτή τη στιγμή έχει περίπου γύρω στα τριάντα παιδιά. Είναι έχει τόσα παιδιά όσα μπορεί να διαχειριστεί. Γιατί, αν έχουμε μεγάλη μάζα παιδιών, θα πρέπει να τροποποιήσουμε πάρα, πάρα πολύ το πρόγραμμα, ώστε να ικανοποιήσουμε όλους, σε όλα τα επίπεδα. Σίγουρα θα θέλαμε ακόμη κάποιους, έτσι; Είμαστε ανοιχτοί σε όλους. Να 'ρθουν, όποιος θέλει να δοκιμάσει, όποτε θέλει, θα είναι, θα είναι κάποιος από τους ή εκπαιδευτής ή προπονητής, που θα τους, μυήσει στο άθλημα της τοξοβολίας και μετά θα αποφασίσει ο ίδιος τι θέλει.»

Τέλος, ο κ. Μπαλιάμης μίλησε για την στήριξη που υπάρχει από την τοπική κοινωνία προς το σύλλογο:

«Πρώτα από όλα, μεγαλύτερη βοήθεια είναι οι γονείς. Οι γονείς είναι πάντα δίπλα μας. Δε θέλω να το υπερηφανευτώ, αλλά από ότι μας λένε οι άλλοι σύλλογοι, οι, οι Σαρακατσαναίοι της Θήβας, οι γονείς τους είναι πάντα μια ομάδα και αυτό με ευχαριστεί και νομίζω ότι το πετυχαίνουμε, διότι υπάρχει άψογη συνεργασία μεταξύ της διοίκησης, του προπονητικού team και των γονέων. Οι γονείς είναι πάντα δίπλα μας στο τι χρειαστεί. Υπάρχουν όμως και κάποιοι άνθρωποι στην πόλη της Θήβας, σε αυτά τα είκοσι χρόνια, πέρυσι μάλιστα τους βραβεύσαμε. Πάνω από είκοσι άνθρωποι μας έχουν στηρίξει σε αυτή τη διαδικασία. Και πάλι μας στηρίζουν. Έχουμε πάντα δηλαδή χορηγούς σε όλες μας τις δράσεις. Το οποίο μας δίνει και κουράγιο και μεγάλη ευθύνη απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους που μας στηρίζουν. Να μην αναφερθώ ονομαστικά σε κάποιον, γιατί πρέπει να τους πω όλους. Στα είκοσι χρόνια της, της λειτουργίας μας έχουμε πάρα, πάρα πολλούς ανθρώπους που μας βοήθησαν. Θα πρέπει όμως να ευχαριστήσω και το Δήμο της Θήβας, ο οποίος από το 2012 μας έχει παραχωρήσει το προπονητήριο μας, που είναι στο ΕΠΑΛ της Θήβας, η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και εκεί, η παραχώρηση λοιπόν αυτή μας έχει ανεβάσει επίπεδο αγωνιστικό και πανελληνίως πλέον είμαστε ένα από τα δυνατά σωματεία, ειδικά σε ηλικίες Under 21. Υπάρχει μια άψογη συνεργασία με τους διευθυντές του ΕΠΑΛ. Και να πούμε όμως ένα "ευχαριστώ," πρέπει να το πω, στην Περιφέρεια της Στερεάς Ελλάδας και στον αντιπεριφερειάρχη της Βοιωτίας. Επειδή όμως είμαστε ένα σωματείο, το οποίο συνεργάζεται και με την Εύβοια, γι' αυτό βάζω όλη την Περιφέρεια Στερεάς. Διότι μας παραχωρεί τα κλειστά της γυμναστήρια, για να διεξαχθούν αγώνες. Και όχι μόνο αυτό. Μας στηρίζουν και σε αυτή την προσπάθεια, με κάθε μέσο, όπως μπορεί να είναι τα κύπελλα, τα μετάλλια, η μεταφορά των στόχων, που είναι πολύ σημαντικό κομμάτι για εμάς. Γιατί εμείς, για να στηθεί ένα γήπεδο τοξοβολίας, χρειάζεται δύο, τρεις ώρες. Για να στηθεί αυτό, μεταφέρονται κάποια υλικά, όπως είναι οι στόχοι. Αυτό απαιτεί φορτηγό. Όπως καταλαβαίνετε, απαιτεί πάρα, πάρα πολλά έξοδα και λοιπά. Και σε αυτά όλα η Περιφέρεια είναι κοντά μας και φέτος το Μάρτη ξεκινάμε. Είμαστε τέσσερις σύλλογοι στην Περιφέρεια Στερεάς. Είναι ένα σωματείο στην Κάρυστο, ένας στη Χαλκίδα, ο Αθλητικός Σύλλογος Σαρακατσάνων στη Θήβα και ο ΑΚΟΛ Λιβαδειάς. Είμαστε τέσσερα σωματεία που συνεργαζόμαστε. Δεν είμαστε αντίπαλοι. Είμαστε μαζί σε κοινό αγώνα και τώρα με την Περιφέρεια και ευχαριστούμε την Περιφέρεια, θα εκπονήσουμε, έχουν εγκριθεί όλες τις διαδικασίες και λοιπά, το Μάρτη, το "Τόξο του Οδυσσέα" το ονομάσαμε, το οποίο θα ξεκινήσει από την Κάρυστο. Θα πάει σε όλες τις πόλεις της Στερεάς, θα φτάσει μέχρι το Καρπενήσι, και θα παρουσιάσουμε το άθλημα της τοξοβολίας. Και για να μας βοηθήσει η Περιφέρεια, μας έχει κάνει μια χορηγία με εξοπλισμό, όπως είναι δύο στόχοι κάθε σωματείο βέλη, τόξα και λοιπά, που κάθε σωματείο θα ωφεληθεί με πολύ μεγάλο ποσό.»