Διαβάζει κανείς στα ΜΜΕ ή ακούει σε προσωπικές συζητήσεις, όλο και πιο συχνά, για ένα νέο φαινόμενο, - άλλη μια σπουδαία νίκη της μοντέρνας κοινωνίας μας – όπου καθηγητές σε σχολεία δέχονται bullying, ή και απειλές, από τους μαθητές τους, ανήμποροι να επιβάλουν την τάξη μέσα στις σχολικές αίθουσες. Ταυτόχρονα διαβάζουμε για μια άνευ προηγουμένου έξαρση στην ανήλικη εγκληματικότητα, περιστατικά βίας, συμμορίες, εκφοβισμός, σεξουαλικές παρενοχλήσεις, κ.ο.κ., περιστατικά που λαμβάνουν χώρα πολλές φορές και μέσα στα σχολεία, γεγονότα τα οποία τα θεωρούμε, ως μοντέρνα κοινωνία, «φυσιολογικά», αφού δεν έχουμε την ηθική δύναμη να αντιδράσουμε.

Θαρρώ πως όλοι αποδεχόμαστε πλέον πως οι παραδοσιακές μορφές εξουσίας στη κοινωνία μας έχουν καταρρεύσει πλήρως, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό του δασκάλου, όπου στο παρελθόν ήταν αποδέκτης του σεβασμού τόσο των μαθητών του, όσο και ολόκληρης της κοινωνίας, ενώ σήμερα όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που βρίσκονται στο έλεος των μαθητών τους, ανήμποροι να αντιδράσουν. Είμαστε εξ άλλου μοντέρνα κοινωνία, όπου όροι όπως «εξουσία», «σεβασμός», «πειθαρχία», «τιμωρία», είναι απαγορευμένες, αναχρονιστικές, «επικίνδυνες», πλέον μιλάμε για «αγάπη», «κατανόηση», «αλληλεγγύη», «αδελφοσύνη». Και τι πιο μοντέρνο, τι πιο επαναστατικό, από την παραδοσιακή μορφή εξουσίας, τον καθηγητή, να παραδίδεται και να είναι στο έλεος των μικρών παιδιών;

Μια σοβαρή κοινωνία δεν θα ανεχόταν τέτοια περιστατικά, θα νουθετούσε από νωρίς τα παιδιά, - οι γονείς, οι καθηγητές, οι υπόλοιποι ενήλικοι -, θα έκανε ξεκάθαρο με τον πιο δυνατό τρόπο πως αντι-κοινωνικές συμπεριφορές, όπως η βία, οι απειλές, το bullying, η εγκληματικότητα, δεν έχουν καμία θέση μέσα στη κοινωνία μας, και πάνω από όλα θα προστάτευε τα θύματα, τα οποία σήμερα αφήνονται στο έλεος του Θεού. Εμείς πότε θα σοβαρευτούμε;