Ο προπονητής του Τροφώνιου Λιβαδειάς, κ. Γιώργος Αγγέλου, παραχώρησε συνέντευξη στο «Ράδιο Θήβα 97,5» στην εκπομπή «Μπαλαδόροι της Βοιωτίας», όπου μίλησε για το Βοιωτικό ποδόσφαιρο, για την φιλοσοφία του ως προπονητής αλλά και για τον Τροφώνιο Λιβαδειάς.

Αρχικά ο κ. Αγγέλου αναφέρθηκε στο πρωτάθλημα της Α` Βοιωτίας, το οποίο έχει γίνει πιο ανταγωνιστικό σημειώνοντας:

«Οτιδήποτε είναι ανταγωνιστικό είναι σημαντικό. Το ότι μπορούν ομάδες από τη μέση και κάτω να διεκδικούν πόντους από τις ομάδες της πεντάδας, αυτό κάνει πολύ πιο ανταγωνιστικό το πρωτάθλημα. Εγώ επιμένω να λέω όμως ότι η Βοιωτία δεν έχει φτάσει ακόμα στο παλιό της επίπεδο όσον αφορά την ποιότητα του ποδοσφαίρου που παίζεται. Και σε αυτό είμαστε υπεύθυνοι εμείς οι ίδιοι οι προπονητές και οι υπεύθυνοι, οι υπεύθυνοι των ακαδημιών, οι οποίοι τα παιδιά δεν έρχονται με τις παραστάσεις και με τις βάσεις για να παίξουν στην Α κατηγορία. Δηλαδή μη λέμε τώρα είναι ανταγωνιστικό το πρωτάθλημα και να ξεγελαστούμε. Θυμόσαστε παλιά στην Α κατηγορία τι ποιότητα ποδοσφαίρου υπήρχε, τι ποδοσφαιριστές υπήρχαν που έβγαιναν απ' την αλάνα και τι ποδοσφαιριστές υπάρχουν τώρα. Δηλαδή τώρα συζητάμε για ανταγωνιστικό πρωτάθλημα χωρίς τη Δάφνη, χωρίς την ΑΕΟ, χωρίς το παλιό Κυριάκι, τον παλιό ?η Γιώργη που είναι τώρα στη Β' κατηγορία ας πούμε, τον Πανβαγιακό. Οπότε είναι ανταγωνιστικό για αυτό που μιλάμε τώρα ναι, είναι ανταγωνιστικό, αλλά μη νομίζουμε ότι έχουμε φτάσει ακόμα στην εποχή την παλιά. Βέβαια, όλα είναι κύκλος και κάποια στιγμή πιστεύω, το πρωτάθλημά μας θα επανέλθει στην ποιότητα και στη δυναμική που είχε και ήδη φέτος είναι πολύ σωστό αυτό που είπες ότι ομάδες από τα χαμηλά στρώματα μπορούν να διεκδικούν πόντους από ομάδες της πεντάδας. Και αυτό φαίνεται γιατί βλέπετε φέτος ομάδες που είναι τελευταίες, ας πούμε προτελευταίες, δεν δέχονται εφτά, οχτώ, εννιά γκολ όπως γινότανε παλιότερα που ξέρεις, ερχόταν μια ομάδα από τη Β' κατηγορία, δεν είχε τη δυναμική να κάνει κάποιες μεταγραφές, έπαιζε με τα παιδιά τα δικά της, δεχόταν μεγάλα σκορ κτλ. Αυτό πλέον δεν υπάρχει και αυτό είναι ένα βηματάκι μπροστά.»

Στη συνέχεια ο κ. Αγγέλου μίλησε για την προπονητική του φιλοσοφία:

«Μ' αρέσει το ποδόσφαιρο το γρήγορο, το επιθετικό ποδόσφαιρο με αρκετό pressing. Στοιχεία του σύγχρονου ποδοσφαίρου και το σύγχρονο ποδόσφαιρο αυτή τη στιγμή πάει στις μεταβάσεις, πάει στην ταχύτητα. Αυτό προσπαθώ να περάσω και στα παιδιά. Και επειδή τα παιδιά τα δικά μου είναι παιδιά μικρής ηλικίας, είναι σφουγγάρια σε αυτό, βέβαια δεν έχουν την εμπειρία. Προσπαθούμε να περάσουμε αυτό. Δηλαδή μ' αρέσει το ποδόσφαιρο να έχει ταχύτητα, να υπάρχει κατοχή της μπάλας, αλλά όχι κατοχή για την κατοχή. Όχι, δηλαδή να πάμε σε αυτό το πάσα-πάσα, υπομονή και τα λοιπά. Μ' αρέσει να είναι συνδυαστικό, να είναι γρήγορο το παιχνίδι και το παιχνίδι μας στην απώλεια της μπάλας να έχει άμεση πίεση.»

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε τις πρώτες κινήσεις που κάνει από τον πάγκο αν η ομάδα είναι πίσω στο σκορ:

«Εξαρτάται πώς, πότε θα δεχτείς το γκολ, αν βρεθείς πίσω στο σκορ. Αν βρεθείς στο σκορ πίσω στο δέκατο, δέκατο πέμπτο, εικοστό λεπτό, δεν μπορείς να αλλάξεις πολλά πράγματα, γιατί αν, αν αλλάξεις κάτι μπορεί αυτό να φέρει αναστάτωση στην ομάδα. Και η δικιά μας η ομάδα είναι ιδιαίτερη ψυχοπνευματικά. Δηλαδή τα νεαρά παιδιά αν δεχτούν γκολ στο δεκαπέντε, στο είκοσι, στο εικοσιπέντε και σηκωθείς από τον πάγκο και πεις "εσύ πήγαινε εδώ, εσύ πήγαινε εκεί, εσύ πήγαινε πιο χαμηλά, εσύ πιο χαμηλά", δεν είναι, δεν είναι σε κατάσταση αυτοί να μπορούσαν, να μπορούν να διαχειριστούν τέτοια πράγματα. Εξαρτάται από το τι θα κάνει ο προπονητής. Αυτό εξαρτάται από το πότε θα δεχτεί το γκολ. Αμα δεχτείς το γκολ στο ογδόντα, δε θα κάνεις κινήσεις, θα πας πιο ψηλά την ομάδα, θα φορτώσεις στην αντίπαλη περιοχή. Αυτό εξαρτάται καθαρά από το χρόνο που θα δεχτείς αυτό το γκολ.»

Στη συνέχεια η κουβέντα έφτασε στο τι λέει ο κ. Αγγέλους στους παίχτες του μετά από ένα αρνητικό αποτέλεσμα:

«Κοίταξε να δεις, εγώ έχω μια φιλοσοφία δική μου σε αυτό το κομμάτι. Δηλαδή θεωρώ ότι αυτό που το έχω δεχτεί κι εγώ ως ερασιτεχνικό από διοικήσεις, από προπονητές, όχι τόσο από προπονητές, αλλά από διοικήσεις, δηλαδή μετά από ένα πολύ άσχημο αποτέλεσμα, δεν πιστεύω πολύ σε αυτό που λένε να ψάξουμε να βρούμε τι φταίει. Δηλαδή έχω βρεθεί σε μια ομάδα στην οποία δε θέλω να πω όνομα τώρα έχουν περάσει και τα χρόνια. Έχουμε χάσει από τον τελευταίο. Έχουμε χάσει τέσσερα-τρία από την τελευταία ομάδα. Στη βαθμολογία εμείς ήμασταν τέταρτοι. Και μου είπε ο πρόεδρος της ομάδας "Коουτς λέει τη Δευτέρα στις προπονήσεις βάλτους κάτω" λέει, "να δούμε τι φταίει". Αν ψάξεις να βρεις τι φταίει την επόμενη στις προπονήσεις και αναμοχλεύεις συνέχεια και συζητάς και ξανασυζητάς και πας σε αυτό που λέμε εντός εισαγωγικών λαϊκό δικαστήριο, εκεί δεν μπορείς να κερδίσεις τίποτα. Εκεί το μυστικό όλο είναι να ηρεμήσει η ομάδα, να βρει τα πατήματά της, να μην κατηγορήσεις κανέναν ποδοσφαιριστή, να τους πεις κάποια λάθη, κάποια πράγματα, αλλά αυτό που λέμε να ψάξουμε να βρούμε τι φταίει οδηγεί σε άλλα μονοπάτια. Χαλάει τα αποδυτήρια, βάζει στους παίκτες σε πράγματα στο μυαλό τους που δεν μπορεί να τους βγάλουνε ποιότητα και δημιουργείται πρόβλημα. Είμαι δηλαδή από αυτούς που δεν πιστεύουν σε αυτό που λέμε να ψάξουμε να βρούμε τι φταίει. Ο αθλητισμός και το ποδόσφαιρο έχουν επόμενη μέρα παιδιά και αυτή πρέπει να κοιτάμε και μόνο έτσι θα δημιουργήσουμε μια καλή ομάδα. Αν μένουμε πίσω, τι έγινε, γιατί και πώς και τι φταίει και έτσι κι αλλιώς δεν, δεν υπάρχει κανένα νόημα ποδοσφαιρικό σε αυτό. Έτσι δεν μπορείς να χτίσεις ομάδα. Η ομάδα είναι κάθε μέρα έχει μια συνέχεια.»

Ο κ. Αγγέλους μετά μίλησε για τη σημασία του VAR και για το αν αλλοιώνει το ποδόσφαιρο:

«Για το VAR είναι δίκαιο. Ότι είναι δίκαιο, το VAR είναι δίκιο. Δηλαδή θα δεις μια φάση και, στην εξέλιξή του θα καταλάβεις, θα δεις το δίκαιο. Όμως νομίζω ότι δεν είναι υπέρ του ποδοσφαίρου να σταματάει, να ξανασταματάει το παιχνίδι, να φύγει ο διαιτητής, να πάει στο VAR και τώρα βλέπετε έχει αρχίσει και στο VAR και γίνεται και λίγο επίθεση από τους γύρω-γύρω. Βλέπουμε ακόμα και στα ευρωπαϊκά παιχνίδια που το περιβάλλον είναι πιο πολιτισμένο στα γήπεδα βλέπουμε να πάει ο διαιτητής στο VAR και άλλοι δέκα να είναι γύρω του. Νομίζω ότι αυτό δεν είναι καλό για το άθλημα. Απ' την άλλη όμως μπορεί να φέρει τη δικαιοσύνη. Νομίζω ότι ήταν καλύτερα χωρίς το VAR. Κοίταξε να δεις, δεν μπορείς εκεί να δώσεις μια standard απάντηση γιατί είναι γεγονός ότι ναι, το ρυθμό τον χαλάει. Απ' την άλλη, έχουν σταματήσει παιχνίδια για δέκα, δώδεκα, δεκατρία λεπτά. Φωνάζει ο κόσμος, πάει ο διαιτητής, μιλάει με τον τέταρτο, με τον επόπτη, πάνε οι παράγοντες, οι προπονητές. Δηλαδή δεν είναι κάτι που αυτή τη στιγμή το βοηθάει το άθλημα όσον αφορά αυτό που ήταν το ποδόσφαιρο, το έντεκα εναντίον έντεκα. Το κόβεις στη μέση σε ένα μεγάλο time out. Απ' την άλλη, η τεχνολογία εντάξει, είναι μια δικαιοσύνη.»

Στη συνέχεια ο κ. Αγγέλου μίλησε για το τι κρατάει τον ίδιο στο τοπικό ποδόσφαιρο, παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν:

«Να ξέρεις ότι φέτος, φέτος έχει τύχει να μιλήσω και δημόσια. Αυτό το θέμα που λες τώρα εγώ το αντιμετωπίζω φέτος με πολύ μεγάλο πρόβλημα. Εγώ αυτή τη στιγμή, εγώ αυτή τη στιγμή κάνω προπόνηση στην ομάδα μου στο Ζαγαρά, στο οποίο ποτέ δεν έχω όλο το γήπεδο, έχω το μισό. Γιατί υπάρχει ομάδα η Κ17, η Κ19 του Λεβαδειακού, υπάρχει η Ρήξη Λιβαδειάς. Πολλές φορές, όχι πάντα, έρχεται και η Νίκη Λαφυστίου και υπάρχει ένα θέμα. Δηλαδή ποτέ δεν έχω μισό γήπεδο. Δεύτερον, μέχρι να μεγαλώσει η μέρα το γήπεδο του Ζαγαρά δεν έχει φώτα. Η προπόνηση η δική μας ξεκινάει τέσσερις και τέταρτο αναγκαστικά, γιατί μετά τις έξι τα παιδιά έχουν προπονήσεις, γιατί αποτελείται η ομάδα μας από παίκτες μαθητές. Δεν υπάρχει φως, δηλαδή το χειμώνα πέντε και δέκα είναι νύχτα. Δηλαδή έχουμε και δεν έχουμε τριάντα, τριάντα πέντε λεπτά να κάνουμε κάποια πράγματα. Αυτό όμως που μας κρατάει, επειδή με ρωτάς τι είναι αυτό που μας κρατάει στο γήπεδο, είναι η αγάπη για το άθλημα. Δεν είναι, είναι απλό. Το μεγάλο κίνητρο παικτών, ερασιτεχνών, προπονητών, παραγόντων είναι η αγάπη για το άθλημα και είμαι κάθετος σε αυτό που ακούω τον τελευταίο καιρό. Είναι η ομάδα αδιάφορη, δεν πειράζει. Για κάποιες ομάδες που είναι ψηλά στη βαθμολογία, που είναι τέταρτοι, πέμπτοι. Είμαι αδιάφορος. Δεν υπάρχει αυτό. Όταν αγαπάς το άθλημα, ε, πρέπει να το αγαπάς από την πρώτη μέρα της προετοιμασίας μέχρι την τελευταία και όλα τα χρόνια. Αυτό μας κρατάει.»

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε τη διαχείριση των συγκρούσεων μεταξύ των παικτών ή τις δυσαρέσκειές τους για το χρόνο συμμετοχής τους:

«Κοίταξε, εκεί υπάρχει ένα θέμα. Αυτό συμβαίνει κατά κόρον σε όλους τους προπονητές, σε όλες τις ομάδες. Το θέμα είναι να δώσεις να καταλάβει στον ποδοσφαιριστή ότι είναι σημαντικός ακόμα και όταν είναι στον πάγκο. Ο κάθε ποδοσφαιριστής πρέπει να καταλάβει το ρόλο του. Είναι ένα δύσκολο κομμάτι αυτό, η διαχείριση των παιδιών που δεν παίζουν πολύ. Εγώ κοιτάζω, τουλάχιστον στις ομάδες που πάω, δεν είμαι υπέρ του πολύ μεγάλου roster. Δηλαδή προτιμώ να έχω ένα roster από δεκαέξι μέχρι δεκαεννιά παίκτες και να παίζουν όλοι. Γιατί ξέρεις τώρα με τις πέντε αλλαγές, κάθε βδομάδα έντεκα και πέντε, δεκαέξι παίζουν πάντα. Αν έχεις ένα roster δεκαοχτώ, δεκαεννιά, το πολύ είκοσι ατόμων, λίγο πολύ όλοι θα παίζουν. Είμαι σε αυτό το κομμάτι το βλέπω πολύ σημαντικό να είναι το roster φυσιολογικό, γιατί ξέρεις τώρα τι γίνεται. Πηγαίνεις σε ομάδες οι οποίες μπορούν να κάνουν κάποιες μεταγραφές, έχουν και τα ντόπια παιδιά, έχουν και τα παιδιά από την Ακαδημία και πάρα παίρνεις είκοσι τρεις, είκοσι τέσσερις παίκτες. Εκεί μοιραία με κάποιους θα συγκρουστείς. Eντός εισαγωγικών, θα συγκρουστείς, έτσι; Η διαχείριση πρέπει να είναι με το χρόνο. Πρέπει να δούμε ποιοι έρχονται στην προπόνηση. Πρέπει να δούμε πώς έρχονται στην προπόνηση και είναι πολύ σημαντικό ότι ο ποδοσφαιριστής που έρχεται στην προπόνηση δεν σημαίνει ότι επειδή έρχεται πρέπει να παίζει. Ο προπονητής ζητάει πέντε πράγματα. Σας είπα για τη φιλοσοφία που με ρωτήσατε του παιχνιδιού. Εγώ εδώ έναν παίκτη που θέλω το γρήγορο ποδόσφαιρο και καθυστερεί το παιχνίδι συνεχώς και γυρίζει την μπάλα προς τα πίσω συνεχώς και τρεις προπονήσεις να κάνει και τέσσερις προπονήσεις να κάνει μέχρι να μπει στο νόημα του τι, του τι ζητάει η ομάδα από αυτόν, όχι ο προπονητής, του τι ζητάει η ομάδα από αυτόν, μοιραία αυτός ο ποδοσφαιριστής δεν θα έχει τη συμμετοχή που πρέπει να έχει. Στο ερασιτεχνικό ξέρετε, υπάρχουν οι δουλειές, υπάρχουν παιδιά που κάνουν βαριές δουλειές. Δεν είναι εύκολο ένα παιδί που δουλεύει οικοδομή και ρίχνει μπετά να του ζητήσεις και πολλά πράγματα στη, στη, σε μια δυνατή προπόνηση στις μέσες της εβδομάδας. Η διαχείριση είναι ένα, είναι ένα κομμάτι το οποίο εγώ πιστεύω ότι πρέπει το roster να μην είναι τεράστιο και όλα τα παιδιά, άλλοι λίγο περισσότερο, άλλοι λίγο λιγότερο, να παίζουν. Είναι πολύ σημαντικό να μην υπάρχει πάρα πολύ μεγάλο roster. Εκεί όντως υπάρχει πρόβλημα.»

Ο προπονητής του Τροφώνιου Λιβαδειάς έκανε αναφορά και στη φιλοσοφία του για ενσωμάτωση νέων παικτών από την Ακαδημία στην Α' ομάδα:

«Νομίζω ότι την απάντηση τη δίνει ο ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός. Σιγά σιγά τη δίνει και ο Παναθηναϊκός και πιστεύω να τη δώσει και η ΑΕΚ. Είναι το κυριότερο πράγμα για μένα να ενσωματώνονται παιδιά από τις ακαδημίες στην πρώτη ομάδα. Τα λεφτά για μεταγραφές έχουνε μειωθεί πάρα πολύ. Χωρίς τα παιδιά δεν υπάρχει μέλλον. Πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ τις ομάδες υποδομής. Η ενσωμάτωση πρέπει να γίνεται, αλλά πρέπει να γίνεται σταδιακά. Δηλαδή μια ομάδα, όχι σαν τη δική μας που προέρχεται από ακαδημία και αναγκαστικά παίζει με όλα τα παιδιά από την ακαδημία, στις ομάδες που έχουνε κάποιους άλλους στόχους, που είναι ομάδες χωριών, πρέπει να γίνεται σταδιακά. Δηλαδή πρέπει να μπαίνουν τρεις, τέσσερις. Κάθε χρόνο αν μπορεί μια ομάδα να βάζει από δύο έως τρία παιδιά στην πρώτη της ομάδα, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Πάρα πολύ σημαντικό. Και αυτό θα είναι καλό και για το ποδόσφαιρο της Βοιωτίας και για τις μεικτές ομάδες και θα είναι καλό και για τους ποδοσφαιριστές. Και είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που λέω και ξαναλέω: καλύτερα να περνάει ο ποδοσφαιριστής που έχει φιλοδοξία να παίζει Α' τοπική κατηγορία παρά να πάει σε μία ομάδα και ας είναι Super League, Κ15, Κ17. Για το Κ19 εντάξει, είναι ένα πρωτάθλημα στη Super League πάρα πολύ υψηλού επιπέδου, πολύ καλύτερο από το Α' τοπικό, δεν το συζητάμε. Αλλά αν ψάξετε να βρείτε και στο παρελθόν και τώρα τελευταία, πολλοί μεγάλοι ποδοσφαιριστές έπαιξαν Α' τοπικό. Τις προάλλες έδινε μια συνέντευξη ο Φώτης Ιωαννίδης που έχει περάσει εδώ και από τον Λεβαδειακό στο Athletic νομίζω. Δεν μπορώ να θυμηθώ πού έδινε μια συνέντευξη. Είπε ότι ο ποδοσφαιριστής μικρός δεκαπέντε χρονών πρέπει να πάει να παίξει τοπικό. Είναι ό,τι συμβουλή μπορώ να δώσω εγώ αυτή τη στιγμή στην ηλικία που είμαι, είπε ο Ιωαννίδης. Ο ποδοσφαιριστής που θέλει να πάει μπροστά πρέπει να περάσει από τις τοπικές κατηγορίες και δη από την Α'. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Γι' αυτό πρέπει όλοι να ενσωματώσουμε και να βάζουμε τα παιδιά. Δεν έχει νόημα ένα χωριό να κάνει δεκαπέντε μεταγραφές ή είκοσι μεταγραφές. Πρέπει να βάζει και παιδιά δικά του που έχουν το ταλέντο, έτσι; Γιατί τα έχουμε. Ταλέντα υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα, Γρηγόρη. Δεν υπάρχουν μόνο στη Βοιωτία. Να ξέρεις, επειδή έχω ασχοληθεί πάρα πολλά χρόνια και ασχολούμαι ακόμα με το ποδόσφαιρο των ακαδημιών, δεν μπορείς να φανταστείς τι ποδοσφαιριστές υπάρχουν. Αλλά εδώ υπάρχει και ένα που το 'χω, το 'χω ζήσει. Δεν είναι και τα παιδιά πολλές φορές αυστηρά με τον εαυτό τους. Ναι, να παίξουν τα παιδιά, ναι να κάνουν τα παιδιά, αλλά τι κάνουν τα παιδιά για να παίξουν; Είναι αρκετά παιδιά που δεν κάνουν αυτά που πρέπει για να παίξουν και που ξεκινάνε από την ώρα που ξυπνάνε το πρωί μέχρι την ώρα που τελειώνει η προπόνηση ή το παιχνίδι. Είναι βασικό ένα παιδί να είναι αυστηρό με τον εαυτό του. Δεν φταίνε για όλα οι άλλοι, ούτε αυτοί που δεν τα βάζουν ούτε γιατί δεν τα βάζουν. Ας πάρουμε λίγο και το άλλο μέρος, ότι πρέπει και αυτά να αφήσουν λίγο το κινητό, να αφήσουν λίγο τα ξενύχτια και να ασχοληθούν λίγο πιο, πιο σοβαρά με το ποδόσφαιρο. Δεν φταίνε για όλα οι άλλοι, ούτε οι ομάδες ούτε οι προπονητές ούτε... Αυτά είναι συνειρμός. Φταίμε όλοι μαζί.»

Ο κ. Αγγέλου μίλησε και για τις ασκήσεις που προτιμάει για να βελτιώσει την τακτική των ποδοσφαιριστών:

«Αυτό είναι γενικό κομμάτι.  Προτιμώ πάρα πολύ την παιγνιώδη μορφή. Δηλαδή δεν αναλώνω την προπόνησή μου σε ασκήσεις απλές τεχνικής. Να περάσουμε δύο κώνους, να κάνουμε ένα δίλημμα, να σουτάρουμε, πάντα σε, στην παιγνιώδη μορφή, στην αγωνιστική μορφή, πάντα με αντίπαλο. Για να μπορούν οι αποφάσεις των ποδοσφαιριστών να παίρνονται σε γρήγορο χρόνο και να μπορούν οι ποδοσφαιριστές να έχουνε, να έχουνε ποιότητα στο παιχνίδι τους. Γιατί όταν, όταν κάνεις προπόνηση με αντίπαλο, πάντα με αντίπαλο, ο ποδοσφαιριστής αναγκάζεται να φιλτράρει πολλά πράγματα στον εγκέφαλό του προκειμένου να πάει στην επόμενη ενέργεια. Και νομίζω ότι η βάση αυτών που με ρωτάς, οι ασκήσεις μου και αυτά είναι όλα στην παιγνιώδη μορφή. Δηλαδή αν έρθεις να δεις μια προπόνηση δική μου, δε θα δεις ποτέ απομονωμένες ασκήσεις τεχνικής ή απομονωμένες ασκήσεις τρεξίματος ή απομονωμένες ασκήσεις δύναμης ή οτιδήποτε. Πάρα παιγνιώδη μορφή. Δηλαδή προπονούμαι αυτό που παίζουμε. Πάνω εκεί κινείται η λογική από την προθέρμανση κιόλας.»

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε το αν υπάρχει στήριξη προς την ομάδα του Τροφώνιου Λιβαδειάς:

«Ναι, υπάρχει στήριξη, υπάρχει στήριξη. Προχθές με το Κόκκινο αν δείτε στα τοπικά site επειδή υπήρχε τηλεόραση και τα λοιπά, θα δείτε απ' έξω ήταν πάρα πολύς κόσμος. Στηρίζουν τα παιδιά γιατί είναι νέα παιδιά. Πάντα όταν μια ομάδα έχει νέα παιδιά, πάντα χρειάζεται να τα βοηθάς, να τα κάνεις. Και μην ξεχνάτε ότι είμαστε σε μια πόλη που υπάρχει ο Λεβαδειακό, υπάρχει και η Νίκη Λαφυστίου. Τον κόσμο αυτό που είδα προχθές εγώ με τον ΠΑΟ Κοκκίνου, είδα πάρα πολύ κόσμο στο γήπεδο. Νομίζω ότι κι εμείς με κάποιες εμφανίσεις τον έχουμε κερδίσει. Μη έχοντας βέβαια σταθερή πορεία γιατί η ομάδα είναι πολύ νεαρής ηλικίας, αλλά μην ξεχνάμε ότι πριν αρχίσει το πρωτάθλημα, οι απλές καφενειακές εντός εισαγωγικών συζητήσεις μας είχαν τον πρώτο υποψήφιο για να πέσει λόγω ηλικίας των παιδιών. Και βλέπετε ότι δεν, βλέπετε ότι δεν εξελίσσεται έτσι. Εξελίσσεται πολύ καλύτερα από αυτό που πίστευαν πολλοί.»

Συνεχίζοντας ο κ. Αγγέλους μίλησε και για την πορεία της Νίκης Λαφυστίου:

«Κάνει εξαιρετική πορεία και υπάρχουν σε αυτή την ομάδα τα παιδιά που έχουν, τα νεαρά παιδιά που έχουν δεν είναι στην ηλικία των δικών μας παιδιών που είναι δεκαέξι, δεκαεφτά και πολλά παιδιά δεκαπέντε χρονών. Είναι λίγο μεγαλύτερα και υπάρχουν και τέσσερις πέντε έμπειροι ποδοσφαιριστές, νεαροί ναι, οι οποίοι έχουν πολλές παραστάσεις από την Α' κατηγορία και αυτό βοηθάει, τους πιο νέους και αυτό το κράμα φέρνει αυτή τη καλή πορεία σε αυτή την ομάδα. Είναι πάρα πολύ καλή ομάδα. Είναι μια ομάδα που και αυτή έχει τα ίδια προβλήματα με εμάς. Δυσκολεύεται με το γήπεδο. Παρόλα αυτά μπορεί και βγάζει αυτό που βγάζει και μπράβο τους.»

Αναφορικά με το ποιος θα πρωταγωνιστήσει στο πρωτάθλημα φέτος ο κ. Αγγέλου απάντησε:

«Κάποιοι έχουν μπει στην τελική ευθεία. Κιθαιρώνας, Θήβα είναι τα φαβορί. Εγώ δεν μπορώ να πω ξεκάθαρα ποιος θα κόψει το νήμα. Που είναι παιχνίδια που είναι παγίδες, που είναι παιχνίδια, φαινομενικά εύκολα αλλά δεν ξέρεις τι θα συμβεί και υπάρχουν και υπάρχει και το μεταξύ τους παιχνίδι. Θεωρώ ότι όποιος δεν κάνει το λάθος, δηλαδή με τον νόμο των πιθανοτήτων, αν πάρει τα παιχνίδια ο καθένας που του αναλογεί, θα κριθούν όλα,  στο μεταξύ τους παιχνίδι. Αν και τότε μπορεί η διαφορά να είναι εκεί. Πιθανότατα η Θήβα θα είναι πρωταθλήτρια, αλλά εγώ δεν το ξεγράφω το Κιθαιρώνα. Τώρα επειδή έχουν μπει πολλά τα μάτια μου στο ποδόσφαιρο, να ξέρετε ότι δε θα είναι τόσο απλό. Είναι η Θήβα αυτή τη στιγμή σε θέση οδηγού, αλλά δε θα είναι τόσο απλό.»

Τέλος, ο κ. Αγγέλου μίλησε για τους στόχους της ομάδας για τη φετινή χρονιά:

«Ο στόχος είναι να εξελιχθούν τα παιδιά και να παίξουν παιχνίδια για να μπορέσουν να προχωρήσουν στο μέλλον. Ο δεύτερος στόχος δεν παίζει καμία ομάδα για να πέσει κατηγορία. Θα προσπαθήσουμε. Ό,τι κι αν γίνει στο τέλος, δεν θα στενοχωρηθεί κανένας, δεν θα πεθάνει εντός εισαγωγικών κανένας. Θα προσπαθήσουμε η ομάδα να σωθεί. Τα παιχνίδια είναι μέχρι το τελευταίο παιχνίδι. Απ' ότι φαίνεται, απ' ότι δείχνει το πρωτάθλημα, εμάς θα μας πάνε μέχρι το τελευταίο θα είμαστε στην πρίζα όπως λέμε. Αλλά θα σου πω και κάτι που δεν το ξέρει πολύς κόσμος γιατί δεν έχουμε βγει να το πούμε. Τέσσερα παιδιά από την περσινή ομάδα κάναν μεταγραφή. Έχει πάει παίκτης στην Κ19 του Λεβαδειακού, έχει πάει παίκτης στην Κ19 του Παναθηναϊκού, έχει πάει παίκτης στην Κ16 του Αστέρα Τρίπολης, έχει πάει παίκτης στην Κ19 του ΠΑΣ Γιάννινα και τα παιδιά που έφυγαν φοιτητές παίζουν σε ομάδα Α' Αθηνών όλοι. Που σημαίνει ότι πέρα από το ότι φτιάξαμε και νέα ομάδα, βγάλαμε και κάποιους ποδοσφαιριστές χωρίς καμία ιδιαίτερη σοβαρή δουλειά, γιατί σε ένα χρόνο δεν φτιάχνεις ποδοσφαιριστή. Θέλει πολύ υπομονή, πολύ δουλειά, πολύ λεπτομέρεια, πολλά πράγματα. Γιατί δεν μπορείς από τα νέα παιδιά να ζητήσεις κάποια πράγματα τακτικά στο γήπεδο. Δεν υπάρχουν οι εμπειρίες. Το μυαλό όταν του ζητάς κάποια πράγματα σε μια δύσκολη στιγμή θολώνει. Πρέπει πάλι να βρουν ειρμό στη σκέψη. Δεν είναι απλό πράγμα να δουλέψεις σε μια τέτοια ομάδα. Σας πληροφορώ ότι όταν αποφάσισα να κάνω αυτό το εγχείρημα γιατί το έχω κάνει και σε άλλες ομάδες, αλλά εδώ επειδή είναι όλοι νέοι, πίστευα ότι επειδή είναι σφουγγάρια θα ήταν όλα εύκολα. Μην ξεχνάμε ότι μέσα σε όλο αυτό μπαίνει και η ηλικία της εφηβείας, που είναι η πιο δύσκολη ηλικία του ανθρώπου της ανθρώπινης ζωής. Δηλαδή εκεί βγαίνουν όλα τα προβλήματα, ψυχολογικά, τα πάντα. Δεν είναι απλό πράγμα να μπορείς να δουλέψεις σε μια τέτοια ομάδα. Είναι πάρα πολύ δύσκολο και ψυχοφθόρο, πιστέψτε με.»