Μπορεί με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης στη συνείδηση πολλών να επικράτησε η ιδέα πως ο κομμουνισμός και ο σοσιαλισμός ηττήθηκαν αποφασιστικά, - αν και πολλοί ιδεολόγοι συνεχίζουν απτόητοι την προάσπιση αυτών ιδεών -, όμως η ιδέα του «πανάγαθου», «παντοδύναμου», κράτους, που μπορεί, και «πρέπει», να μας κυβερνά, και να αποφασίζει για εμάς, χωρίς εμάς, «για το καλό μας», παραμένει σταθερά μαζί μας.

Είναι σχεδόν φυσική αντίδραση πλέον, αντανακλαστικό, σε πολλούς, όταν βλέπουν κάτι στη κοινωνία μας το οποίο τους προβληματίζει, ή το αντιπαθούν, κ.ο.κ., να σκέφτονται πως «το κράτος πρέπει να παρέμβει!», και ποτέ πως θα πρέπει οι ίδιοι να κάνουν κάτι για αυτό. Είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να παραχωρήσουν τα δικαιώματά τους, τις ευθύνες τους, την εξουσία τους, σε γραφειοκράτες και πολιτικούς, που κατέχουν το «μυστικό», την πανάκεια, που θα μας «σώσουν». Αγνοούν το γεγονός πως ως επί το πλείστων, οι παρεμβάσεις του κράτους αποτυγχάνουν, ή χειροτερεύουν την κατάσταση, κυρίως γιατί οι γραφειοκράτες και οι πολιτικοί έχουν άλλους στόχους, βλέψεις, και προτεραιότητες, από ότι οι πολίτες, τους οποίους «υπηρετούν». Επίσης αγνοούν πως οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες, μπορεί με ιδιαίτερη προθυμία να λαμβάνουν αποφάσεις για την ζωή μας, όμως απεχθάνονται την ευθύνη για αυτές τις αποφάσεις. Ergo, αποφασίζουν για εμάς, δίχως καμία επίπτωση όταν οι αποφάσεις αυτές οδηγούν σε καταστροφικά αποτελέσματα. Και εμείς πως αντιδρούμε; Μα φυσικά ζητώντας περισσότερη παρέμβαση, δίνοντάς τους ακόμη περισσότερη εξουσία πάνω στις ζωές μας, ελπίζοντας πως αν εκλέξουμε «τους σωστούς» πολιτικούς, σίγουρα θα μας «σώσουν».

Η κατάσταση αυτή χειροτερεύει, όταν στις θέσεις αυτές βρίσκονται, όπως τους αποκαλεί ο Αμερικανός οικονομολόγος Thomas Sowell, οι «πεφωτισμένοι», άνθρωποι δηλαδή που θεωρούν πως έχουν τις λύσεις για όλα τα δεινά της ανθρωπότητας, πως έχουν την δυνατότητα να πλάσουν τον νέο Αδάμ, αρκεί να τους δώσουμε απόλυτο έλεγχο και απόλυτη εξουσία πάνω μας. Οι «πεφωτισμένοι» ξέρουν καλύτερα από εμάς τι είναι καλό για εμάς, και θα μας το επιβάλουν, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Θα μας «σώσουν», από τον εαυτό μας. Αυτή είναι η κοινωνία από τα πάνω προς τα κάτω, η κοινωνία όπου οι λίγοι αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς, και όπου εμείς, έχοντας την ίδια απέχθεια για την ευθύνη των πράξεών μας, παραχωρούμε εθελούσια την εξουσία μας και τα δικαιώματά μας, ελπίζοντας πως θα βελτιωθεί η κατάσταση, αν μας κυβερνούν διαρκώς. Η κοινωνία που επιλέγουμε καθημερινά, όταν ζητάμε πολιτικές λύσεις, παρεμβάσεις, κ.ο.κ., σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Κατανοώ πλήρως την ύπαρξη τέτοιων απόψεων σε μοναρχίες, τυραννίες, με την κλασική έννοια, σε ολιγαρχίες ή απολυταρχίες. Οι «πεφωτισμένοι» ηγέτες, ο βασιλέας, κ.ο.κ, γνωρίζουν καλύτερα τι είναι καλό για τον λαό, από ότι ο ίδιος ο λαός. Δεν κατανοώ όμως πως σε μια δημοκρατία, για την οποία πολέμησαν, και πολλές φορές πέθαναν, οι πολίτες για να αποκτήσουν τα δικαιώματα που σήμερα έχουν, μετά από λίγες γενεές να τα παραχωρούν πίσω στο κράτος, ζητώντας μετά μανίας λιγότερη ελευθερία και περισσότερο έλεγχο. Μια δημοκρατία δεν ζει εκ των άνωθεν, από τους «πεφωτισμένους», αλλά από κάτωθεν, από τους πολίτες, από αυτούς που άρχουν.