Τα γεγονότα και η ελληνική πραγματικότητα αναδεικνύουν με δραματικό τρόπο αυτό που όλοι αντιλαμβανόμαστε∙ ότι η χώρα βρίσκεται σε μια περίοδο ιστορικής καμπής και συρρίκνωσης. Συρρίκνωση δημογραφική, παραγωγική, κοινωνική, πολιτισμική. Οι ευθύνες της ΝΔ τεράστιες, χρειαζόμαστε κυβερνητική αλλαγή! ΝΑΙ! Ενώ όμως η πραγματικότητα πιέζει, οι πολιτικές δυνάμεις που δηλώνουν ότι φιλοδοξούν να κυβερνήσουν -εκτός της ΝΔ- δεν δείχνουν ικανές να συγκροτήσουν έναν αξιοπρεπή εναλλακτικό πόλο εξουσίας. Αντίθετα, καταναλώνονται σε ατέλειωτες συζητήσεις -κομματικά συνέδρια, FORUM κλπ- συζητήσεις θεμιτές, αλλά ατελέσφορες, που μοιάζουν περισσότερο με αυτοθεραπεία, παρά με προετοιμασία διακυβέρνησης.

Το έχω γράψει και άλλες φορές, το ξαναγράφω για να το εμπεδώσω κι εγώ καλύτερα… και ας γίνομαι κουραστικός. Αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά, στην Ελλάδα υπάρχουν τέσσερις πραγματικοί πόλοι οι οποίοι μπορούν, κοινωνικοοικονομικά, να κρατήσουν το βάρος της εξουσίας: Η Δεξιά (ΝΔ), η Σοσιαλδημοκρατία, η Αριστερά (ΚΚΕ) και η Πολιτική Οικολογία. Όλα τα υπόλοιπα κόμματα είναι είτε παραφυάδες, που διεκδικούν μερίδιο του «και», είτε μικροί προσωποπαγείς σχηματισμοί, που θα καταλήξουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, δορυφόροι των μεγαλύτερων. Και το γνωρίζουν. Αναλυτικότερα:

Η Σοσιαλδημοκρατία: Σήμερα κοινοβουλευτικά και δημοσκοπικά εμφανίζεται να την εκπροσωπεί το ΠΑΣΟΚ. Όμως δεν φαίνεται έτοιμο. Δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιο κοινωνικό μπλοκ εκπροσωπεί, ποιο παραγωγικό υπόδειγμα προτείνει και ποια στρατηγική για ενέργεια, αγροτική πολιτική, περιβάλλον και τεχνολογία διαθέτει. Παράγει εύστοχη κριτική, αλλά δεν καταφέρνει να συσπειρώσει και να δημιουργήσει δυναμική εξουσίας.

Η Αριστερά: Το ΚΚΕ είναι μεν σταθερό σε όσα ξεκάθαρα προτείνει για το κρατικό μοντέλο της οικονομίας, αλλά δεν είναι σήμερα διαθέσιμο για εξουσία. Το ΚΚΕ έχει από το 1996 απορρίψει τη θεωρία των σταδίων∙ άρα η στρατηγική του δεν περιλαμβάνει συμμετοχή σε κυβέρνηση διαχείρισης εντός του υφιστάμενου πλαισίου. Είναι ένας σταθερός κοινωνικός πόλος, όχι όμως κυβερνητικός παίκτης.

Η Πολιτική Οικολογία: Είναι ο πόλος του μέλλοντος, που παραμένει απών. Σε μια εποχή που ολόκληρη η Ευρώπη μετατοπίζεται προς την κλιματική προσαρμογή, τη βιώσιμη παραγωγή, την ενεργειακή αυτονομία και την προστασία φυσικών πόρων, ο οικολογικός χώρος στην Ελλάδα θα έπρεπε να ήταν σε θέση καθοριστικού παράγοντα. Αντ’ αυτού παραμένει κατακερματισμένος, χωρίς ενιαία στρατηγική και χωρίς διεκδίκηση κυβερνητικού ρόλου. Η οικολογία οφείλει να γίνει πόλος εξουσίας, όχι περιθωριακή φωνή.

Όλοι οι άλλοι; Όλοι οι άλλοι διεκδικούν το πολιτικό «και» ως στρατηγική επιβίωσης. Λειτουργούν κυρίως ως προσωποπαγείς πλατφόρμες, πολιτικά υποκατάστατα και αναχώματα ή ομάδες πίεσης, που αναζητούν χώρο στα ΜΜΕ. Δεν συγκροτούν εναλλακτική κυβερνησιμότητα.

Τι μπορεί να γίνει; Κατά τη γνώμη μου, με ρεαλισμό και με γνώμονα τα γεγονότα, η σοσιαλδημοκρατία να συγκεντρωθεί σε ένα κόμμα αξιόπιστο και σοβαρό, με αρχές και κανόνες, να μαζέψει όσες δυνάμεις διαθέτουν σύνεση και λογική για να έρθει πρώτο κόμμα με πίστη στην αυτοδυναμία. Το ΚΚΕ να πάρει ό,τι κοινωνικό του αντιστοιχεί α-κυβερνητικά και η Πολιτική Οικολογία να προσπαθήσει να μπει στη Βουλή -ως καθαρή ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ και όχι ανεμομαζώματα- και να παίξει σταδιακά το ρόλο της ως κόμμα κυβερνητικό, χωρίς να βιάζεται.

Και όλα αυτά γιατί, χωρίς έναν συγκροτημένο πόλο απέναντι στην δεξιά, η συζήτηση περί εναλλακτικής γίνεται θεωρητική άσκηση.