Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η «ισότητα των αποτελεσμάτων», η ιδέα δηλαδή πως κάθε άνθρωπος, θα πρέπει να έχει τον ίδιο πλούτο, τα ίδια αγαθά, κ.ο.κ., με όλους τους άλλους, καθώς η σημερινή κοινωνία είναι «άδικη», «σκληρή», «άνιση». Είναι η τυπική ουτοπική σκέψη. Με μια πρώτη ματιά, μια τέτοια ιδέα φαντάζει ιδιαίτερα θελκτική, θα μπορούσε να πει κανείς και ενάρετη, όμως καταρρέει αν την σκεφτεί κανείς για λίγα δευτερόλεπτα. Όλοι γνωρίζουμε πως οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί μεταξύ τους, άλλοι είναι εργατικοί, άλλοι τεμπέληδες, άλλοι αφιερώνουν όλη τους την ύπαρξη στην καριέρα τους, άλλοι επικεντρώνονται περισσότερο στην οικογένεια και τις προσωπικές τους σχέσεις, άλλοι είναι ταλαντούχοι, άλλοι όχι τόσο. Πως γίνεται επομένως να υπάρχει μια κοινωνία όπου όλοι αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι, ο καθένας με ξεχωριστές ικανότητες, δυνατότητες, όνειρα, βλέψεις, και προτεραιότητες, θα έχουν το ίδιο τέλος, το ίδιο οικονομικό αποτέλεσμα; Μα φυσικά μέσα από την πανάγαθη κρατική βία, που χρησιμοποιείται τόσο συχνά, «για το καλό μας», και της αναδιανομής του πλούτου.

Ευτυχώς, προς το παρόν, οι ιδέες αυτές δεν έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη βαρύτητα στη χώρα μας, αν και πολλές φορές χρησιμοποιείται η δύναμη του κράτους για να επιβληθεί η «ισότητα», όμως η ουτοπική σκέψη, η ιδέα του κρατικού πατερναλισμού, της λύσης όλων των προβλημάτων μας μέσω της κρατικής βίας, ή την απειλή αυτής, αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς, συχνά υπό τον μανδύα του «κοινού καλού».