Ο προπονητής του ΑΕΣ Ελεώνα, κ. Γιάννης Καντάς, παραχώρησε συνέντευξη στο «Ράδιο Θήβα 97,5», στην εκπομπή «Μπαλαδόροι της Βοιωτίας», όπου μίλησε αναλυτικά για την ομάδα, η οποία ανέβηκε στην Α` κατηγορία Βοιωτίας.

Αρχικά, ο κ. Καντάς μίλησε για την άνοδο της ομάδας από την Β` κατηγορία στην Α` κατηγορία Βοιωτίας, λέγοντας:

«Αρχικά θα πω ότι δεν είναι θέμα δικαίωσης ενός προπονητή. Έχει να κάνει με το ότι άλλαξα ομάδα και από το Μελισσοχώρι πήγα στον Ελεώνα. Σίγουρα οι προπονητές κερδίζουν από κάθε ομάδα που πάνε και κρατάνε πάντα τις καλές στιγμές. Έτσι κι εγώ θα ξεκινήσω πρώτα γι' αυτό το Μελισσοχώρι γιατί το αναφέραμε ότι κρατάω πάντα τις καλές στιγμές. Κρατάω φίλους από την ομάδα. Σίγουρα οι προπονητές είναι αυτοί που θα πληρώσουν το μάρμαρο που λέμε για κάθε αποτέλεσμα το οποίο θα έρθει άσχημο. Σίγουρα βέβαια κρατάω τις φιλίες και το καλό κλίμα και ότι κέρδισα και εγώ κάτι σαν προπονητής. Από κει και πέρα, όσον αφορά τη νέα ομάδα, θα πω ότι σίγουρα είμαι πολύ χαρούμενος γιατί καταφέραμε μετά από πολλά χρόνια ανέβηκε η ομάδα του Ελεώνα στην πρώτη κατηγορία και σίγουρα ότι οι παράγοντες ήταν αυτοί οι οποίοι με αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή. Γιατί καταλαβαίνετε και συναισθηματικά φεύγοντας από μια ομάδα που είναι στον ίδιο όμιλο και έχει τους ίδιους στόχους, είναι λίγο δύσκολο να φέρεις μια ισορροπία και σαν προπονητής, αλλά και να καταφέρεις οι παίκτες της καινούργιας ομάδας να σε πιστέψουν. Αυτό που καταφέραμε στον Ελεώνα ήταν να έχουμε μια ομάδα η οποία Κυριακή με Κυριακή να βλέπουμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά, βάζοντας λιθαράκι λιθαράκι κάθε βδομάδα και στο τέλος καταφέραμε να χαρούμε αυτή τη μεγάλη άνοδο μετά από δεκαπέντε χρόνια. […] Ναι, πρωταρχικός στόχος ήταν και θα δεν θέλω να παραλείψω και θα ήθελα να συγχαρώ και τον Μανώλη το Βέτα γιατί σίγουρα ήταν ο προπονητής ο οποίος έχτισε αυτή την ομάδα μαζί με τη διοίκηση του Ελεώνα και του αξίζουν και σε αυτόν συγχαρητήρια. Αν μπορούσα, αν είχαμε ένα κύπελλο, μια βράβευση από την ΕΠΣ σίγουρα θα τον είχα καλέσει εγώ προσωπικά, όπως και τον κάλεσα και στον αγώνα του μπαράζ να πάρει βήμα, γιατί σίγουρα και αυτός έβαλε το λιθαράκι του σε αυτή την επιτυχία. Από κει και πέρα ο Ελαιώνας ναι, αυτός ήταν ο στόχος. Όταν με πλησίασε εμένα η διοίκηση οχτώ αγωνιστικές, εφτά περίπου πριν το τέλος της αγωνιστικής περιόδου, ο στόχος ήταν να ανέβει η ομάδα στην πρώτη κατηγορία και αν όχι φέτος, τη νέα χρονιά. Τα καταφέραμε φέτος και αυτό ήταν ένα μεγάλο επίτευγμα όλων.»

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε την αγωνιστική φιλοσοφία του κ. Καντά, όπου απάντησε:

«Η αγωνιστική φιλοσοφία η δική μου ήταν καθαρά να έχουμε κάποιες βασικές αρχές γιατί το χρονικό διάστημα το οποίο είχαμε για να τελειώσει το πρωτάθλημα ήταν δύο μήνες. Αρα προσπαθήσαμε μέσα από κάποια τακτική και στρατηγική να βλέπουμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά ώστε να φτάνουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα, το οποίο ήταν η νίκη.»

Μίλησε ακόμη για το αν δίνει μεγάλη έμφαση στην κατοχή της μπάλας ή στο παιχνίδι αντιπερισπασμών:

«Αυτό έχει να κάνει καθαρά με την στρατηγική η οποία έχει σε κάθε παιχνίδι. Κάθε ομάδα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, και σε αυτό θα πρέπει να κοιτάς κάθε ομάδα το πώς θα καταφέρει να φτάσει στη νίκη. Εμείς ως το βασικό στόχο είχαμε πάντα την κυριαρχία στο παιχνίδι. Ναι, και να είμαστε κυρίαρχοι στο παιχνίδι και αυτό έρχεται μέσα από την κατοχή της μπάλας. Γιατί όσο περισσότερη ώρα έχεις την μπάλα στην κατοχή σου, τόσο πιο εύκολα μπορείς να βρεις τις λύσεις για να φτάσεις στο γκολ, το οποίο είναι και το ζητούμενο.»

Στη συνέχεια ο κ. Καντάς μίλησε για το πως αντιδρά η ομάδα όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ τα τελευταία λεπτά του αγώνα:

«Εμείς είχαμε μια φιλοσοφία ότι είτε από το πρώτο λεπτό δεχτούμε ένα γκολ είτε στο τελευταίο λεπτό, πρέπει να έχουμε μια ηρεμία στο παιχνίδι μας. Να προσπαθούμε να βρούμε το πού έχουμε υπεραριθμία και να καταφέρουμε από το συγκεκριμένο, με συγκεκριμένο τρόπο να φτάσουμε σε αυτό το σημείο ώστε να μπορέσουμε να καταφέρουμε να ισοφαρίσουμε. Ποτέ δεν είχαμε σε κανένα σημείο του παιχνιδιού και στο τέλος ιδιαίτερα και το οποίο το ζητάω στους παίκτες μου πάντα, σε όποια ομάδα και αν είμαι, ότι θα πρέπει να έχουμε την ηρεμία, να έχουμε το καθαρό μυαλό, να κυριαρχήσουμε και να βρούμε τον τρόπο το πώς θα φτάσουμε στην ισοφάριση αν σε σημείο που θα είμαστε και πίσω στο σκορ.»

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε το πως καταφέρνει ο κ. Καντάς να διατηρεί υψηλό το κίνητρο των παικτών που παίζουν λιγότερο στα αποδυτήρια:

«Ναι, αυτό είναι ένα δύσκολο κομμάτι για όλους τους προπονητές, ειδικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Όμως αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να ξέρει ο κάθε ποδοσφαιριστής το ρόλο του μέσα στην ομάδα, είτε αυτός είναι βασικός είτε εναλλακτικός. Για εμάς τους προπονητές και για μένα προσωπικά, ο στόχος ο μεγάλος είναι να ξέρει και αυτός που είναι εναλλακτικός παίκτης ότι έχει ένα συγκεκριμένο ρόλο. Μπορεί να είναι ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος να είναι σαράντα χρονών, σαρανταδύο χρονών και να είναι στον πάγκο. Όταν θα ξέρει ότι ο προπονητής μου θα με βάλει στο εβδομήντα, σε εβδομηνταπέντε και ξέρει ότι θα γυρίσει το αποτέλεσμα γιατί μπορεί να είσαι πίσω ή να είναι ισοπαλία και να ψάχνεις να βρεις τη νίκη, αυτό είναι ένα μεγάλο επίτευγμα. Βέβαια, αυτό έχει να κάνει το πόσο καθαρός είναι ο κάθε προπονητής απέναντι στους παίκτες του και πόσο πιο εύκολα τους έχει περάσει αυτή τη νοοτροπία.»

Στη συνέχεια ο προπονητής του Ελεώνα μίλησε για την προσέγγιση που έχει μετά από μια βαριά ήττα ή μια κακή εμφάνιση της ομάδας:

«Ναι, θα πω για φέτος βέβαια δεν ήμασταν, δεν φτάσαμε ποτέ σε αυτό το να έχουμε κάποια ήττα γιατί πετύχαμε το οχτώ στα οχτώ. Όμως θα πω και γενικά στην καριέρα μου ότι σίγουρα έχει έρθει και μια βαριά ήττα. Είναι ένα δύσκολο κομμάτι γιατί συνήθως ο Έλληνας είναι αυτός που δείχνει ότι το ποιος φταίει πάντα και φταίει πάντα ο προπονητής για ό,τι κι αν γίνεται. Ειδικά στην Ελλάδα έχουμε πει ότι δοκάρι και μέσα η μπάλα είναι καλός προπονητής, δοκάρι και έξω δεν είσαι καλός προπονητής. Αυτό δυστυχώς γιατί και έχουμε να κάνουμε με τους παράγοντες οι οποίοι θεωρώ ότι οι περισσότεροι δεν έχουν, δεν μπορούν να κρίνουν το έργο ενός προπονητή γιατί δεν έχουν τις γνώσεις και γι' αυτό την πληρώνουν οι προπονητές. Αλλά από εκεί και πέρα, όταν βρίσκεσαι δύσκολα, όταν βρίσκεσαι πίσω και έχεις κάνει μια τέτοια ήττα, θα πρέπει να έχεις τη γνώση, την εμπειρία από παιχνίδια για να μπορέσεις πάλι να σηκώσεις κεφάλι, ειδικά στους αθλητές. Εγώ στους και στο Μελισσοχώρι που ήμουν, που κάναμε κάποιες ήττες απρόσμενες, σίγουρα αυτό που τους έλεγα και όταν έμπαινα στα αποδυτήρια και έβλεπα κάτω τα κεφάλια, έλεγα σηκώστε τα κεφάλια. Δεν έγινε κάτι. Εντάξει, είναι ένα παιχνίδι. Το ποδόσφαιρο και κάθε άθλημα έχει και τη νίκη και έχει την ήττα, έχει και την ισοπαλία. Αρα αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να σηκώνουμε κεφάλι και να πιστεύουμε σε αυτό το οποίο έχουμε καταστρώσει σε όλη τη διάρκεια.»

Η συζήτηση έφτασε και στα στοιχεία που ψάχνει ο κ. Καντάς στους ηγέτες της ομάδας εντός του αγωνιστικού χώρου:

«Θα πω ότι για μένα αρχηγός δεν υπάρχει. Εντός εισαγωγικών το δεν υπάρχει. Γιατί; Θα πω ότι θα ήθελα οι παίκτες με περισσότερο, περισσότερα χρόνια σε κάποια ομάδα να μπορούνε το κομμάτι αυτό που είπαμε πριν μετά από μία ήττα, να καταφέρουνε στους νέους παίκτες να τους δώσουνε ότι το μήνυμα ότι δεν έγινε και κάτι. Αυτό που ζητάω από τους παίκτες μου είναι ότι θέλω να είναι οι προπονητές μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αν καταφέρει ένας προπονητής και έχει μικρούς προπονητές μέσα στον αγωνιστικό χώρο, σίγουρα θα έχει καλύτερα αποτελέσματα η ομάδα. Και αυτό αναζητώ σε όλους αυτούς τους παίκτες. Αυτό που θέλω είναι να είναι οι προπονητές μετά από μένα.»

Ο κ. Καντάς μίλησε και για το τι κοιτάει σε έναν νέο παίχτη:

«Σίγουρα βλέποντας έναν ποδοσφαιριστή, ανάλογα και την ηλικία την οποία ψάχνεις, αν θα είναι για Κ17, Κ19 μιας ομάδας, αν είναι εφηβικό ή επαγγελματικό, έχει να κάνει με τα χαρακτηριστικά τα οποία θες να έχει στο ποδόσφαιρο που θες να παίξει η ομάδα σου. Από εκεί και πέρα, αυτό που θα ήθελα να έχει, να έχει ο κάθε παίκτης, θα ήθελα να είναι έξυπνος. Θεωρώ ότι ένας έξυπνος ποδοσφαιριστής σε όλα τα επίπεδα και μέχρι και μόρφωσης εκτός ποδοσφαίρου είναι αυτός ο οποίος λαμβάνει πιο εύκολα τα μηνύματα ενός προπονητή και μπορεί να τα μεταφέρει μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Και σε μεγαλύτερες κατηγορίες, γιατί έτυχε στη ζωή μου και επαγγελματικά να είμαι σε μεγαλύτερη κατηγορία ανέβεις τόσο πιο και όσο πιο εύκολα θα μπορείς να υπάρχει αυτή η μεταδοτικότητα στον παίκτη αυτόν.»

Ο κ. Καντά στη συνέχεια έκανε αναφορά και στη σημασία των ακαδημιών:

«Τα παιδιά δουλεύουν κάποιες ακαδημίες. Δε θα πω τώρα για την ομάδα του Ελεώνα, αλλά γενικά είναι ένα δύσκολο κομμάτι γιατί έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες εξωγηπεδικούς, τους οποίους θα πρέπει να τους να ισορροπήσει στο παιδί κατά κύριο λόγο γιατί από τη μία έχει να κάνει την οικογένεια και την άλλη τον προπονητή. Και κάθε πατέρας πάντα λέει ότι ο γιος του είναι ο Μέσι. Και αυτό είναι ένα δύσκολο κομμάτι. Όμως θα πρέπει να υπάρχει μια μεταβατική περίοδος στον ποδοσφαιριστή, ο οποίος να καταλάβει και ο ίδιος ότι δεν μπορεί ξαφνικά από ένα τμήμα πχ Κ17, Κ19 να βρεθεί στην ομάδα του Ολυμπιακού την πρώτη. Αρα αυτό, αυτή η μεταβατική περίοδος θα πρέπει να έχει τους κατάλληλους προπονητές δίπλα του. Γι' αυτό και υπάρχουν και οι σχολές προπονητών, οι αντίστοιχες Elite Youth, UEFA A που είναι κάποια διπλώματα ανώτερα, τα οποία σου δίνουν τη δυνατότητα να ξέρεις το πώς θα μιλήσεις στον κάθε ποδοσφαιριστή και πώς θα τον προετοιμάσεις για το υψηλό επίπεδο. Είναι ένα δύσκολο κομμάτι, αλλά αυτό θέλει γνώση.»

Η συζήτηση έφτασε και στις προτεραιότητες που βάζει ο προπονητής του Ελεώνα, στις μικρές ηλικίες:

«Η γνώμη μου θα ήταν ανάλογα την ηλικία ποια θεωρούμε μικρή. Αν είναι 8, 9, 10 θα προτιμούσα να μην υπάρχει καν το αποτέλεσμα. Όταν φτάνεις σε πολύ μικρές ηλικίες και βάζεις το αποτέλεσμα, ξεχνάς να βελτιώσεις τα στοιχεία αυτά που πρέπει για να είναι ο ποδοσφαιριστής πιο έτοιμος στις παραπάνω ηλικίες. Και γι' αυτό βλέπουμε όταν πάμε, γιατί έχω περάσει και από επτά χρόνια προπονητής σε μεικτή Βοιωτίας και τα σχετικά. Γι' αυτό όταν βλέπεις ότι όταν ένας ποδοσφαιριστής φεύγει από τη Λειβαδιά να πω τη Θήβα και θα πάει στην Αθήνα που έχει περισσότερο ανταγωνισμό. Εκεί χάνεται. Και λέμε αυτός χάθηκε. […] Ναι, δεν είχε Γρηγόρη μου, δεν είχε τις βάσεις αυτές ώστε να μπορέσει να ανταγωνιστεί αυτούς τους ποδοσφαιριστές τους άλλους που υπάρχουν. Αρα αυτό που θα πρέπει να κάνουμε σε μικρές ηλικίες πιστεύω ότι δε θα πρέπει να υπάρχει σε καμία περίπτωση η βαθμολογική πίεση της νίκης ακαδημίας στην ακαδημία. Να κερδίσουμε, να κάνουμε, αλλά μόνο το να βελτιώνουμε τα λάθη μας σε κάθε ποδοσφαιριστή για να μπορέσει να είναι καλύτερος στο αύριο.»

Ο κ. Καντάς αναφέρθηκε στο πως διαχειρίζεται στις παρεμβάσεις γονέων:

«Θα σας πω ότι ήμουν τυχερός. Πέρασα από την Κ17 του Λεβαδειακού, ένα πολύ μεγάλο σχολείο. Δεν δούλεψα σε ακαδημίες ακαδημίες που λέμε σε πιο μικρές ηλικίες, αλλά θα πω μόνο στην μεικτή Βοιωτίας. Θα πω μόνο ότι θα πρέπει να είσαι αληθινός απέναντι στους γονείς. Τους κρατάς σε απόσταση. Θα πρέπει για μένα το ιδανικότερο να μη βλέπουν καν την προπόνηση, να μην υπάρχει καν γονέας, ναι φυσικά. Να μην υπάρχει καν στο γήπεδο. Να αφήνει το παιδί του αυτός να αναλάβει όλες τις ευθύνες για το τι θα αντιμετωπίσει αύριο. Και εγώ το γιο μου που είχα σε ομάδες όπως π.χ. σε Λεβαδειακό, Λαμία κτλ δεν πήγαινα καν να δω την προπόνηση. Τον άφηνα στον προπονητή του. Και αυτό που θα πω είναι ότι να είσαι το λέω πάλι αληθινός. Έχει τύχει στο Λεβαδειακό που ήμουν να έρθει κάποιος γονείς να κάνει μια, να κάνω αξιολόγηση και να μου πει τι, πώς πάει ο γιος μου, τι γίνεται; Και η αλήθεια ήταν ότι του είπα ότι για μένα προσωπικά είναι πολύ πίσω και δεν μπορεί να φτάσει σε υψηλό επίπεδο. Αλλο το να κάνω ερασιτέχνης, να είμαι ερασιτέχνης και να παίζω ερασιτεχνικά και άλλο να πάω σε υψηλό επίπεδο. Θα σας πω μόνο το τελευταίο γιατί αυτό το παιδί ήρθε μετά από τέσσερα χρόνια και μου είπε Coach, με έσωσες. Πήγε και σπούδασε στην Πάτρα. Μηχανολόγος μηχανικός αν δεν κάνω λάθος και όπου με βλέπει με φιλάει. Και αυτή είναι η πραγματικότητα. Να είσαι αληθινός Γρηγόρη. Να είναι πραγματικά, να λες την αλήθεια στον γονιό δεν είναι κακό. Και εγώ έχω δει έναν από τους προπονητές αν το παιδί μου σε ένα άλλο άθλημα ήτανε τένις, μπάσκετ και μου έλεγε ότι δεν μπορεί να πάει σε υψηλό επίπεδο. Είναι η άποψή μου. Μπορεί να πάει σε έναν άλλο προπονητή και να πει ότι μπορεί να γίνει ο Μέσι. Πραγματικά, αυτή είναι η άποψή μου. Με τα κριτήρια τα οποία έχω εγώ.»

Ο Γιάννης Καντάς μοιράστηκε και μια προσωπική ιστορία από την εποχή που έπαιζε ποδόσφαιρο:

«Ναι, θα πω ότι στην ανώτερη κατηγορία που έχω αγωνιστεί είναι στη Δ Εθνική με τον Ερμιόνη Ελευθέρων. Πολύ λίγη, πολύ μικρή συμμετοχή γιατί τότε είχε και παίκτες πολύ καλύτερους από εμένα και το αναγνωρίζω και τώρα. Ο Δημήτρης ο Τσακανίκας, τα παιδιά όλα που ήταν. Η χρονιά αυτή που ήταν ο Ζαγαρίτης, πολύ καλύτεροι παίκτες πραγματικά. Θα πω όμως ότι αυτό που θα κρατήσω είναι από την ομάδα της Αράχωβας, τον Παρνασσό, όταν ανέβηκε από τη Β στην Α τη χρονιά όλη αυτή που ήταν ένα όνειρο για εμάς και θα τη θυμάμαι για πάντα.»

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε τη διαχείριση της κρίσης και των νεύρων κατά τη διάρκεια του αγώνα:

«Ναι, είναι ένα δύσκολο κομμάτι γιατί πάντα μιλάμε με το συναίσθημα. Και το συναίσθημα είναι αυτό το οποίο έχει μεταπτώσεις πάρα πολύ στον αγωνιστικό χώρο, ανάλογα το αποτέλεσμα, να το πω διαφορετικά. Αυτό το οποίο πάντα έχω, ειδικά από τους παίκτες, είναι ότι θα πρέπει να έχουν ηρεμία. Να μην τους καταβάλλει κανένα συναίσθημα, είτε θετικό είτε αρνητικό. Γιατί και το θετικό συναίσθημα μπορεί να έχει, να φέρει κάποια στιγμή τα ανάποδα αποτελέσματα. Και τι εννοώ με αυτό: μπορεί να είναι ένα μηδέν το σκορ και τους λέω "κάντε καθυστέρηση, χάνουμε ένα μηδέν, φάγαμε ένα γκολ, ξανακάντε πάλι καθυστέρηση." Και λέει "ρε κόουτς, καθυστερήσεις όταν χάνουμε ένα μηδέν;" Ναι, γιατί πέφτει το συναίσθημα της άλλης ομάδας που είναι υψηλό και μπορεί να δεχθείς ένα δεύτερο γκολ κατευθείαν. Αρα αυτό για μένα είναι κάτι το οποίο πάντα το δουλεύω και το δουλεύω πολύ σε σημαντικό κομμάτι. Ως το δικό μου προσπαθώ να είμαι ήρεμος. Ε, θα ξεφύγω μόνο εντός εισαγωγικών όταν θα βλέπω κάποιες βασικές αρχές, βασικά πράγματα τα οποία έχουμε δουλέψει και τα απαιτώ από τους ποδοσφαιριστές μου. Και δεν είναι κάτι το οποίο είναι να το διαπραγματευτώ, και ενώ λέμε θα κάνουμε το Α και ξαφνικά κάνουμε το Ω, είναι κάτι το οποίο πραγματικά εκεί θα το κοιτάξω και θα καταλάβει ότι μπορεί να τελειώσει για πάντα. Είμαι πολύ σκληρός σε κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Είμαι πάρα πολύ σκληρός. Αυτός είναι ο χαρακτήρας μου. Δεν θα βάλω ποτέ κάποιο ποδοσφαιριστή, όποιο όνομα και αν είναι αυτό, πάνω από την ομάδα. Και αυτό να συμπληρώσω και αυτό που είπαμε με Μηνά μου ότι στον Ελεώνα αυτό πετύχαμε. Ότι τους είπα την πρώτη μέρα ότι ο Ελεώνας δεν είναι ούτε ο Καπέλιος, που είναι ένας έμπειρος παίκτης, πολύ καλός. Ο Γιάννης ο Χρήστος, τα παιδιά, ο Κατσιφής που χρόνια είναι και ντόπιοι κτλ. Ο Ελεώνας είναι το χωριό. Αν δεν βάλετε πάνω από όλα το χωριό, το έμβλημα που φοράει, η φανέλα.Η διοίκηση, ο προπονητής και παίκτης. Αυτό αν δεν γίνει ένα είναι δύσκολο. Είμαι σκληρός. Ποδοσφαιριστής ο οποίος θα βάλει τον εγωισμό του, ε, εγώ είμαι σκληρός απέναντί του. Τον εγωισμό του βάλτον, βάλτον μέσα στον εγωιστικό χώρο και βγάλε αυτά που σχεδιάσαμε, αυτά που είμαστε μια ομάδα. Αν καταφέρεις και το κάνεις αυτό, έχεις και τα επιθυμητά αποτελέσματα. Διαφορετικά δεν μπορείς.»

Ακόμη, ο κ. Καντάς μίλησε για την ανάπτυξη νεαρών ταλέντων και ποιο είναι το πλάνο του:

«Σίγουρα είναι ευχάριστο και τον κάθε προπονητή να βλέπεις ποδοσφαιριστές απ' ντόπιους και ειδικά σε μικρή ηλικία να αγωνίζονται. Θα φέρω ένα παράδειγμα γιατί ήμουν περισσότερο χρονικό διάστημα στο Μελισσοχώρι. Όταν πήγα, από την πρώτη μέρα έβαλα παιδάκια τα οποία δεν είχαν κλείσει καν το δεκατρία, δεκατέσσερα. Δεν μπορούσαν να αγωνιστούν. Να αγωνιστούν, ειδικά στα φιλικά. Όπως και έβαζα παιδιά τα οποία ήταν δεκαεπτά χρονών, δεκαέξι, που δεν μπορούσαν και τους έδινα την ευκαιρία να παίξουν. Θεωρώ ότι ο ποδοσφαιριστής ο οποίος είναι σε μικρή ηλικία πρέπει να του δίνουμε τη δυνατότητα να είναι πάντα σε υψηλό επίπεδο, να είναι δίπλα στους άλλους παίκτες που μπορεί να νομίζει ότι είναι οι παλιοί, οι μεγάλοι σε ηλικία, που βασίζεται μόνο ο προπονητής. Όχι, πρέπει να βασιζόμαστε σε αυτά τα νέα παιδιά, γιατί το μέλλον είναι τα νέα παιδιά. Εγώ χθες μίλησα, όταν μίλησα με τον Ελεώνα, είχα μια συγκέντρωση την μάλλον αυτήν την εβδομάδα. Μίλησα στα νέα παιδιά. Τους μάζεψα τα πέντε, έξι παιδάκια τα οποία τα έχει το χωριό και τους είπα ότι εγώ θέλω να είστε εσείς, το αύριο του Ελαιώνα είστε εσείς. Δεν είναι ούτε ο Καπέλιος, ούτε ο Κατσιφής, ούτε ο Γιάννης ο Χρήστος που είναι πιο μεγάλοι. Από αυτούς θα πάρετε τα θετικά, αλλά το μέλλον είστε εσείς και αυτό που θα πρέπει να δουλέψουμε και τη νέα χρονιά είναι και σε αυτά τα παιδιά ξεχωριστά. Φέτος δε μας δόθηκε η ευκαιρία γιατί θα θέλαμε κάθε παιχνίδι να το έχουμε και να παίρνουμε νίκη, νίκη, νίκη, νίκη για να μπορεί να πηγαίνει η ομάδα. Αλλά από τη νέα χρονιά θα πρέπει να χτίσουμε σε αυτά τα παιδιά. Και αυτό το πλάνο το δικό μου είναι ότι πρέπει να δουλεύουν οι προπονητές ανεξαρτήτως ομάδας και στους νέους. Και εγώ ο στόχος ο μεγάλος ο δικός μου είναι αυτό. Θα χαρώ πάρα πολύ βλέποντας ένα παιδί αύριο, μεθαύριο. Δεν είναι πάντα, φίλε Μηνά, Γρηγόρη, το να παίξεις στον Παναθηναϊκό, στον Ολυμπιακό. Είναι ωραίο να τον δεις να παίζει και στη Θήβα. Είναι ωραίο να δεις να παίζει και στην Αλίαρτο, να παίζει και στην Αράχωβα και στον Ελαιώνα και στο Μουρίκι. Αθλητισμός είναι. Θα πρέπει να σκεφτούμε όλοι ότι όλα αυτά τα παιδιά μετά βλέπουμε ότι έρχονται μερικά παιδιά που μου λένε και συγγνώμη τώρα, αλλά μου λένε ότι πώς μπορώ να παίξω στον Ολυμπιακό, στον Παναθηναϊκό; Δεν έχουν αναρωτηθεί το πού βρίσκονται. Πρέπει να δουλέψεις πολύ σε αυτό το κομμάτι. Εγώ είμαι από τους προπονητές για να ολοκληρώσω που θα δώσω όλα όλες τις γνώσεις που έχω για να μπορέσουν τα παιδιά να σταθούν αύριο στο ποδόσφαιρο γενικά Και ο καθένας αν έχει και την κατάλληλη τύχη που χρειάζεται στο ποδόσφαιρο να ανέβει όσο μπορεί.»

O κ. Καντάς μίλησε και για τον ρόλο του προπονητή, και για τους υπόλοιπους προπονητές, λέγοντας:

«Δε θα πω ότι είμαι κάτι διαφορετικό από τους άλλους προπονητές. Είμαι ακριβώς το ίδιο όπως είναι όλοι οι άλλοι προπονητές. Ο κάθε προπονητής έχει τις δικές του φιλοσοφίες, το δικό του πλάνο για το κάθε παιχνίδι, το πώς αντιμετωπίζει τον κόσμο, τη διοίκηση, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τους ποδοσφαιριστές του, μικρούς, μεγάλους και κρινόμαστε πάντα από το αποτέλεσμα το οποίο έχουμε. Είτε αυτό είναι οι ακαδημίες που βλέπεις κάποια παιδιά φεύγουν όπως έγινε στη Θήβα Σταμουλή, Χατζηχρονόγλου, όλα τα παιδιά τα οποία έχουν και πάνε σε παραπάνω κατηγορίες κλπ και κρίνονται από αυτό, από τη δουλειά τους. Έτσι και εμείς που είμαστε πιο άλλη κατηγορία κρινόμαστε από το αποτέλεσμα κατά κύριο λόγο. Δεν βλέπω ότι υπάρχει κάποια διαφορετικότητα. Είμαστε για μένα όλοι το ίδιο. Και επειδή είμαι και πρόεδρος προπονητών, δε θα μπορούσα ποτέ να πω ότι είμαι καλύτερος από κάποιον ή χειρότερος από κάποιον. Η πορεία μας θα κρίνει μετά από χρόνια που θα σταματήσουμε και εμείς, όπως και κάποιοι παλιοί συνάδελφοι Χάνιος, Ντίνος, Σοφός, Μελέτης που είχαν την καριέρα τους στο ποδόσφαιρο, κρίνονται μετά στο τέλος του τι δώσανε στο χώρο του ποδοσφαίρου.»

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε τις ομάδες που έχουν εξαφανιστεί από τη Βοιωτία, με τον κ. Καντά να σχολιάζει:

«Θα ξεκινήσω αρχικά να πω ότι όταν υπήρχαν αυτές οι ομάδες είχε μια άλλη αίγλη το ποδόσφαιρο. Σίγουρα με λυπεί το γεγονός το οποίο δεν υπάρχουν. Δηλαδή δεν υπάρχει Δάφνη, δεν υπάρχει Ορχομενός σαν ομάδες. Σίγουρα με λυπεί. Όμως το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι και θα πρέπει να είμαστε σκληροί εμείς που είμαστε στο χώρο του ποδοσφαίρου, ότι ίσως κάτι δεν κάναμε καλά. Σε συνάρτηση ότι ανέβηκε το μπάσκετ. Σε συνάρτηση βλέπετε σε δήμους που παλιά η Λειβαδιά να πω παράδειγμα, είχε ένα γήπεδο μπάσκετ και δεν είχε καν. Η Αλιάρτος έχει δύο γήπεδα μπάσκετ, τρία. Η οικογένεια που η μαμά το παιδί να μην κρυώσει γιατί είναι σε έναν ανοιχτό χώρο ενώ στο γήπεδο του μπάσκετ είναι κλειστό. Η αντιμετώπιση όλων εμάς βέβαια τελευταίων που βάζουν την ευθύνη εμείς που ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο, το πώς οι ίδιοι περάσαμε κάποια μηνύματα προς τα έξω ότι κάτι δεν κάναμε καλά. Το ένα είναι στημένο, το άλλο είναι στημένο, το άλλο είναι στημένο. Το αποτέλεσμα αυτό είναι στημένο. Αυτός δεν έπαιξε. Έχασε ο Ολυμπιακός γιατί έπρεπε να κερδίσει ο Αρης. Και όλο αυτό η δυσφήμιση του ποδοσφαίρου έκανε να φύγουν κάποια παιδιά από το χώρο του ποδοσφαίρου που για μένα είναι ο βασιλιάς των σπορ και πήγαινε σε άλλα αθλήματα. Αυτό έκανε σε συνάρτηση με την οικονομική κρίση που περνάει η χώρα μας, έκανε τους παράγοντες να μην ασχοληθούν με τα χωριά τους, με τις ομάδες τους. Και είδαμε τώρα μια Δάφνη, ένας Ορχομενός που είχε δεκαχιλιάδες κόσμο να μην έχει έστω και μία ομάδα. Μιλάμε πάλι είναι πάρα πολλές ομάδες. Αυτό το οποίο με λυπεί πάλι το λέω, είναι ότι ασχολούνται με τις ομάδες μόνο αυτοί που έχουν τα παιδιά τους. Θα πρέπει ίσως και η κάθε δημοτική αρχή να δώσει τη βοήθεια που χρειάζεται ένας σύλλογος για να μπορέσουν να βοηθηθούν και γονείς και παράγοντες για να μπορέσουν οι ομάδες αυτές να επανέλθουν. Δηλαδή επειδή αφουγκράζομαι πολλούς παράγοντες και τις ιδιότητες που έχω της εφημερίδας από όλες τις ομάδες. Ένα Κυριάκι παλιά είχε τρεις ομάδες και τώρα έχει μία με το ζόρι. Δηλαδή θα μπορούσαμε πιστεύω να προσφέρουμε πολλά περισσότερα και να μη δυσφημούμε το ποδόσφαιρο για να μπορεί να είναι πιο κοντά παιδιά νέα. Θεωρώ και για μένα σε αυτό στα χωριά που δεν υπάρχουν ομάδες κακό έκαναν οι ακαδημίες. Οι ακαδημίες ναι μεν μπορεί να προσφέρουν περισσότερες γνώσεις στα παιδιά γιατί οι προπονητές τους, ειδικά τώρα με τα UEFA και γυμναστές που τελειώνουν ΤΕΦΑΑ, που βρίσκονται στις μεγάλες πόλεις κατά κύριο λόγο, να έχουνε, περισσότερη γνώση από κάποιους παράγοντες των χωριών. Αλλά θεωρώ ότι αν υπολογίσετε ότι η Λειβαδιά, να το πω διαφορετικά, που κατάγομαι από εκεί, έχουν οι ακαδημίες γύρω στα τετρακόσια παιδιά και τα εκατόν πενήντα μπορεί να είναι από τις γύρω περιοχές. Σκεφτείτε ότι εκατόν πενήντα παιδιά να ήτανε οι τριάντα στον Κυριάκι, είκοσι στον Στείρι, τριάντα στον Δίστομο, στη Δαύλεια στο Ορχομενό, όλα αυτά. Σίγουρα αυτές οι ομάδες τα παιδιά κάπου θα παίζανε, κάπου θα ήτανε, κανένας σύλλογος θα υπήρχε. Έκανε ένα κακό αυτό. Βέβαια, η ζωή προχωράει και βλέπετε ότι γίνονται ακαδημίες. Αύριο θα εμφανιστεί κάτι άλλο για το καλύτερο των αθλητών. Πιστεύω ότι θα πρέπει από μόνοι μας να βελτιώσουμε όλοι και η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βοιωτίας. Θεωρώ ο κύριος Μπαλόκας ότι έχουμε μια άριστη σχέση, να βελτιώσουμε όλο αυτό το κομμάτι, να μην έχουμε αυτά τα παράπονα, να μην είμαστε πάντα, φταίει πάντα ο άλλος και όχι εμείς. Θεωρώ ότι εμείς φταίμε πρώτοι. Εγώ είμαι προπονητής φταίω πρώτος για αυτό που παρουσιάζω. Γιατί μπορεί να μην είμαι αληθινός σε αυτά που λέγαμε στην αρχή. Και έτσι βήμα βήμα να προσπαθήσουμε να ξαναχτίσουμε πάλι αυτό το τοπικό, αυτό το ότι να τρέξουμε πάλι τις ομάδες. Γιατί αν εξαφανιστεί η γενιά η δικιά μας που είμαστε οι πιο μεγάλοι, λίγο πενηντάρηδες, τι θα γίνει αύριο; Δεν θα υπάρχει τίποτα. Θα υπάρχει μία Θήβα, ένας Αλίαρτος, άντε μία Λειβαδιά. Δηλαδή θα γίνει ένα περιφερειακό μετά. Αυτό πρέπει να το προλάβουμε και να κάνουμε κινήσεις τέτοιες. Ήδη εμείς σαν προπονητές, εμείς Γρηγόρη, θα αρχίσουμε τα σεμινάρια προπονητών. Νέα παιδιά να έρθουν να παρακολουθήσουν, να γίνονται σεμινάρια σε παράγοντες. Το πώς θα πρέπει να βλέπουν το ποδόσφαιρο αυτοί όλοι οι παράγοντες που ασχολούνται. Δεν είναι μόνο το ότι αν έχουν να πληρώσουν τον προπονητή, τους παίκτες, όλα τα έξοδα. Είναι το ότι να έχουν την κρίση σε αυτό το οποίο έχουμε να κάνουμε, σε αυτό το ποδόσφαιρο που βάζουμε σε εντός εισαγωγικών.»

Στη συνέχεια ο κ. Καντάς μίλησε για το αν υπάρξει στήριξη προς την ομάδα του Ελεώνα από τον Δήμο και την τοπική κοινότητα:

«Να πω ότι όλοι αυτοί οι παράγοντες που ασχολούνται με τις ομάδες είναι ήρωες για μένα. Αυτοί που παρατάνε τις οικογένειές τους, βάζουν χρήματα από τις τσέπες τους και τα λοιπά. Θεωρώ ότι δεν έχουν την απόλυτη στήριξη. Της κάθε δημοτικής αρχής. Και θα πω π.χ. για τον Ελεώνα αυτή τη στιγμή έχουμε ένα γήπεδο το οποίο είναι σε άθλια κατάσταση. Ένα γήπεδο που έχει αποδυτήρια τα οποία φοβάσαι να μπεις μέσα, θα βρεις κανένα φίδι. Ο φίλος μου ο Γιώργος ο Αναστασίου που είναι δήμαρχος, και κάθε δημοτική αρχή θα πρέπει να σκύψει λίγο πάνω στις ομάδες άμα θέλουν να διατηρήσουμε τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο σε χωριά όπως είναι ο Ελεώνας. Δηλαδή να μη διώξουμε και αυτούς τους ρομαντικούς παράγοντες που πληρώνουν. Αν έρθετε μια βόλτα και κάνετε, αν πάτε σε περισσότερα γήπεδα... Πήγαμε στο Νεοχωράκι, ο αγωνιστικός χώρος τραγικός. Πήγαμε στο Ύπατο, ο αγωνιστικός χώρος τραγικός. Θα πρέπει να γίνουν έργα. Θα πρέπει να βοηθήσουν γιατί αν φτιάξετε το γήπεδο του Ελεώνα που είναι τραγικό, τα αποδυτήρια είναι τραγικά, δεν μπορείς να κάνεις μπάνιο, ντρέπεσαι να βάλεις, δε χωράμε είκοσι άτομα, δε χωράμε.  μα θες μια ακαδημία θα πρέπει να βγει η ακαδημία έξω για να μπουν οι άλλοι μέσα. Δεν μπορείς να διοργανώσεις ένα τουρνουά. Δεν μπορείς να κάνεις, να έχεις μια αίθουσα, μια να μιλήσεις. Αν όλα αυτά καταφέρουνε και αγκαλιαστεί λίγο ο χώρος του ποδοσφαίρου και από τις δημοτικές αρχές, τότε θα είναι πιο εύκολο να έρθουν και τα παιδιά στο ποδόσφαιρο. Δηλαδή αυτό το βλέπω στον Ελεώνα τώρα και με λυπεί γιατί βλέπω ότι τα παιδιά κάνουν μια πολύ μεγάλη προσπάθεια, όλοι οι παράγοντες αυτοί. Και βλέπω ότι σκέφτονται φέτος να πάνε σε άλλο γήπεδο. Γιατί λέει ο αγωνιστικός χώρος που έχουμε είναι τραγικός. Και πραγματικά σαν προπονητής το επιβεβαιώνω αυτό. Πήγα και δεν κάναμε σε καμία φάση στους δύο μήνες καμία αερόβια. Δηλαδή να ασχοληθούμε καθόλου με αναερόβια. Προσπαθούμε μέσα στα παιχνίδια να μη βγάλουμε τραυματισμούς. Όταν δεν έχει καουτσούκ, όταν έχει φθαρθεί το χόρτο. Και εγώ σκέφτομαι να μην τραυματίσω τους παίκτες μου γιατί η ευθύνη είναι δικιά μου. Αρα ίσως θα πρέπει λίγο να το αγκαλιάσουμε λίγο περισσότερο όλοι αυτό το κομμάτι και να κάνουμε έργα πάνω σε αυτό. Δεν είναι μόνο οι πλατείες, δεν είναι μόνο το ο δρόμος. Όλα είναι αναγκαία και αυτό. Και είναι μια έκκληση προς τον Δήμαρχο Θήβας που ανήκει ο Ελεώνας, να προσπαθήσει να βοηθήσει αυτούς τους παράγοντες και τα χωριά, γιατί παραμένουν και τα παιδιά στο χωριό. Φανταστείτε αύριο να μην υπάρχει το γήπεδο του Ελαιώνα, να μην υπάρχει το γήπεδο στο Ύπατο, να μην υπάρχει γιατί θα καταστραφεί κάποια στιγμή. Τι θα κάνουν τα παιδιά; Πού θα πάνε; Θα φύγουν από εκεί όλα τα παιδιά. Φεύγοντας τα παιδιά από το χωριό τους και πάνε και μένουν στη Θήβα, κάποια στιγμή θα θέλουν να μείνουν στη Θήβα μέσα. Δεν θα θέλουν να μείνουν στο χωριό γιατί δε θα τους προσφέρει τίποτα. Εγώ που είμαι πατέρας και θέλω το παιδί μου που είναι παραδείγματος χάριν, ήταν έξι χρονών και δεν μπορώ να το πάω καν στο χωριό μου, θα αναγκαστώ να το πάω στη Θήβα. Σε όλα τα αθλήματα. Και δε λέω μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά αυτό που ζω αυτή τη στιγμή στον Ελεώνα είναι αυτό. Δηλαδή ένας γονιός γιατί να το πάει το παιδί του που ξέρει ότι θα τραυματιστεί στο γήπεδο του Ελεώνα; Κρατάει τα παιδάκια όλα, το χωριό. Γίνονται εκδηλώσεις. Είναι πολλά πράγματα ένα χωριό. Δεν είναι απλώς ένα γήπεδο και άντε μπείτε μέσα και παίξτε. Και κάνω έκκληση σε όλους τους φορείς που είναι αρμόδιοι για τους αθλητικούς χώρους να βοηθήσουν έτσι, όχι μόνο τον Ελεώνα. Σε όλα τα χωριά να υπάρχει ο αθλητισμός και σε όλα, σε όλους τους σε όλους τους φορείς του αθλητισμού. Το λέω αυτό όχι μόνο για το ποδόσφαιρο, αλλά και στο μπάσκετ, στο βόλεϊ και στο τένις. Σε όλα.

Ο προπονητής του Ελεώνα μίλησε και για τις Βοιωτικές ομάδες που είναι σε μεγαλύτερες κατηγορίες:  

«Μια ομάδα σαν τον Λεβαδειακό και με τον πληθυσμό που έχει κάθε πόλη. Γιατί αυτό πρέπει να συγκρίνουμε. Δεν μπορεί να συγκρίνουμε τον Λεβαδειακό ή τη με μια ομάδα σαν τη Λάρισα. Θα πρέπει να το συγκρίνεις με τα Γρεβενά. Θα πρέπει να το συγκρίνεις με τη Φωκίδα, θα πρέπει να το συγκρίνεις με πόλεις που έχουν τον ίδιο πληθυσμό. Έχει καταφέρει και ο πρόεδρος και ο κύριος Κομπότης, αλλάζοντας κατά πάρα, πάρα πολύ σίγουρα το λιθαράκι το έβαλε και ο κύριος Παπαδόπουλος και ο κύριος Καραμπετάκης που είναι ο βοηθός του και όλο το team και όσοι είναι από πίσω στον Λεβαδειακό. Γιατί έχω περάσει και έχω δει ότι δεν είναι μόνο ο πρόεδρος, είναι όλοι οι πίσω που δουλεύουν για να φτάσει σε αυτές τις επιτυχίες και ξεκινάω από τον Λεβαδειακό. Ότι έκανε την υπέρβαση γιατί είναι μια ομάδα στην ουσία Super League 2. Αυτή είναι η πραγματικότητα για τον πληθυσμό που έχουμε και ότι υπάρχει μια ομάδα σαν το Λεβαδειακό στην Super League 1 είναι επίτευγμα και τους αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και μακάρι να συνεχίσουν με αυτά τα οποία δουλεύει ο Λεβαδειακός. Να σε ενημερώσω μόνο ότι ο Λεβαδειακός αυτή τη στιγμή στις αθλητικές εγκαταστάσεις στον Αγιο Σπυρίδωνα έχει φυσικοθεραπευτήρια, έχει γυμναστήρια, έχει χώρους για playroom, έχει χώρους για φαγητό. Οι παίκτες πηγαίνουν εκεί και κάνουν οχτάωρο και δουλεύουν, πηγαίνουν, τρώνε, έχουν το πρωινό τους. Όλο αυτό και όλο αυτό που άλλαξε ο Λεβαδειακός είναι τα αποτελέσματα αυτά. Τα βλέπεις τα αποτελέσματα. Όταν έρχεται ο κάθε παίκτης, ο κάθε Βέρμπιτς που είναι ονόματα και βλέπετε ότι βλέπει κάτι το οποίο δεν είναι απλώς χωριό, είναι κάτι παραπάνω, ότι οργανώνεται και έτσι μπορεί να προσελκύσεις και άλλους ποδοσφαιριστές από Ευρώπη. Γι αυτό βλέπουμε αυτό το πράγμα και τους αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους που είναι σε αυτή την ομάδα. Θα πω για το Σχηματάρι και θα το πάρω ανά κατηγορία. Να δώσω πολλά συγχαρητήρια και στον φίλο μου τον Σωτήρη τον Παπαναστασίου. Ήταν πολύ μεγάλο το επίτευγμα να παραμείνει από την πρώτη χρονιά και σε μια ομάδα που δεν ξεκίνησε αρχικά καλά το πρωτάθλημα. Όμως τι είχαμε πει στην αρχή; Είχαν την υπομονή οι παράγοντες να κρατήσουν προπονητή τον κύριο Παπαναστασίου και αυτό έφερε το αποτέλεσμα που έφερε και έμεινε η ομάδα εκεί. Μια ομάδα σαν την Αναγέννηση Σχηματαρίου, η Θήβα, δε λογίζεται να είναι στο τοπικό πρωτάθλημα. Δε γίνεται αυτό. Δηλαδή δεν μπορεί η Θήβα να παίζει με την Αγία Τριάδα που λέμε και με το κάθε, με το Μουρίκι. Χωρίς να υποτιμήσω το κάθε χωριό, καταλαβαίνετε η αξία και η ιστορία κάποιας ομάδας δε σβήνεται ξαφνικά. Η Θήβα είναι Θήβα. Θήβα πρέπει να είναι μεταξύ Β, Γ, Δ αν υπήρχε επί των πιο παλιά. Εκεί πρέπει να είναι η Θήβα πάντα. Και συγχαρητήρια και στον Τάκη τον Πλατή που ανέβασε την ομάδα και στον πρόεδρο της Θήβας και όλο τον κόσμο που στήριξε αυτή την προσπάθεια. Θέλω να πιστεύω ότι οι ομάδες αυτές θα παραμείνουν στις κατηγορίες αυτές. Θα γίνεται η προσπάθεια. Θα προτείνω και θα τους θα έλεγα τη γνώμη μου ότι να κοιτάξουν τις ακαδημίες τους, να μην έχουμε αυτό το οποίο ήταν τα παλιότερα χρόνια. Μεταγραφές, μεταγραφές, μεταγραφές και αν ο στόχος δεν επιτευχθεί να παραμείνει στην κατηγορία, γιατί υπάρχει και αυτό, να πέσεις. Τουλάχιστον να μην είσαι στο χάος. Να υπάρχει μια βάση πίσω παιδιών από τη Θήβα, ταλέντα μικρά τα οποία αύριο θα ξαναμπούν στην ομάδα, θα ξανανέβει μετά από δύο τρία χρόνια πάλι η ομάδα, θα ξαναπέσει, θα ξανανέβει. Γιατί έτσι είναι ένα ρολόι, μια ρόδα είναι. Μια θα είσαι ψηλά, μία θα πέφτεις, μία θα ανεβαίνεις. Αυτό είναι ο αθλητισμός. Δεν είναι μόνο όπως και ο Λεβαδειακός. Ήταν Super League, ξαναέπεσε, ξανανέβηκε, έπεσε Δ' Εθνική, ξανανέβηκε πάλι. Καλώς ή κακώς ο πληθυσμός κάθε πόλης και αυτό το οποίο αντιμετωπίζουμε, γιατί άλλο είναι η στήριξη στον Πανσερραϊκό. Γιατί μιλάω με κόσμο πάνω και έχει τρεις χιλιάδες εταιρείες επάνω, το οποίο μπορεί να βοηθήσει η κάθε μία και άλλο είναι να υπάρχει ένας πρόεδρος εδώ και να προσπαθεί να πληρώσει από την τσέπη του και με το δεκάευρω πεντάευρω που θα δώσει ο κάθε πολίτης να μπορέσει να βγάλει όλη τη χρονιά τη Θήβας πχ οικονομικά. Γι' αυτό θα πρέπει και οι παράγοντες να μην έχουν μόνο στο μυαλό τους ότι πρέπει να πληρώσουμε, θα πω τον Γιάννη τον Καντά, τον ποδοσφαιριστή δεκαπέντε χιλιάρικα για να 'ρθει. Όχι, ας μην έρθει. Ας μην έρθει. Ας πάμε το παιδί το οποίο είναι το ταλέντο της Θήβας, τον Γιάννη τον Καντά, το ταλέντο το δεκαεξάχρονο, δεκαεφτάχρονο, εικοσάχρονο να το βάλουμε να παίξει. Να δούμε τι γίνεται το αύριο πού πάει αυτή η ομάδα μόνο έτσι θα συρρικνωθεί. Το να βάλεις κάποια χρόνια θα βάλεις χρήματα για ένα χρόνο, δύο μετά;»