​Η τραγωδία στα Τέμπη ήταν ένα τεράστιο σοκ για όλους μας. Η οργή που έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους δεν ήταν απλά πολιτική, ήταν το ξέσπασμα μιας κοινωνίας που ένιωσε ότι η ζωή της δεν έχει καμία αξία για το κράτος. Μέσα σε όλο αυτό, η Μαρία Καρυστιανού βγήκε μπροστά και έγινε δικαιολογημένα, το σύμβολο αυτού του πόνου.

​Όμως, η πρόσφατη προσπάθεια να φτιαχτεί ένα επίσημο κίνημα με μια νέα διακήρυξη, φέρνει στην επιφάνεια τις ίδιες παλιές ασθένειες που έχουμε ζήσει ξανά και ξανά σε αυτόν τον τόπο.

​Από τις γεμάτες πλατείες, στις αίθουσες. Στον πολυκερματισμό και στην αποδυνάμωση της όποιας αρχικής και συντεταγμένης προσπάθειας.

​Η διαφορά ανάμεσα στις εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που διαδήλωναν πέρυσι και στους χίλιους όπως λένε, που πήγαν στην παρουσίαση του νέου κινήματος λέει πολλά.

​Όταν η ζωντανή οργή του κόσμου κλείνεται σε μια αίθουσα και μετατρέπεται σε ένα κείμενο γεμάτο γενικές ιδέες και ευχολόγια, με τα οποία προφανώς κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει, το παιχνίδι χάνεται.

Το κίνημα γίνεται ακίνδυνο για τους υπεύθυνους. Αντί για μια σκληρή απαίτηση για δικαιοσύνη, καταντάει μια απλή συζήτηση. Εύκολη να την διαχειριστεί το σύστημα.

​Το σύστημα ξέρει πώς να ξεφουσκώνει τις αντιδράσεις.

​Όσοι έχουν ζήσει την πολιτική ιστορία αυτής της χώρας, ξέρουν καλά πώς λειτουργεί το σύστημα. Δεν φοβάται τις επίσημες διακηρύξεις και τα σωματεία. Αντίθετα, πολλές φορές τα κανάλια και τα μεγάλα κέντρα τα προβάλλουν τόσο όσο. Γιατί λειτουργούν σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης.

​Το σύστημα προτιμά τον κόσμο κλεισμένο σε μια αίθουσα, παρά στους δρόμους να ζητάει ευθύνες. Είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να μηδενιστεί μια αντίδραση.

​Η βολική συνήθεια να περιμένουμε έναν Μεσσία.

​Εδώ εμφανίζεται η μόνιμη παθογένεια της κοινωνίας μας. ψάχνουμε πάντα έναν Σωτήρα για να κάνει τη δουλειά.

​Αυτό όμως είναι μια δικαιολογία για να μην κάνουμε τίποτα εμείς οι ίδιοι. Αν η προσπάθεια πετύχει, θα πούμε νικήσαμε. Αν όμως αποτύχει, ή αν μπουν μέσα καιροσκόποι και λαϊκιστές (όπως γίνεται πάντα), οι ίδιοι άνθρωποι που τη θεοποίησαν θα βγουν να την κατηγορήσουν ότι τους πρόδωσε. Χωρίς ποτέ να αναρωτηθούν τι έκαναν οι ίδιοι.

​Όποιος σκέφτεται, γίνεται εχθρός.

​Το πιο άσχημο από όλα είναι αυτό που γίνεται στα παρασκήνια και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όποιος τολμήσει σήμερα να εκφράσει επιφύλαξη, δέχεται αμέσως επίθεση. Τον βρίζουν, τον λένε αναίσθητο ή βαλτό, βολεμένο της κυβέρνησης.

​Ο λαϊκισμός θέλει τυφλούς οπαδούς που δεν κάνουν ερωτήσεις. Η καθαρή σκέψη θεωρείται προδοσία, γιατί χαλάει το αφήγημα όσων θέλουν εύκολες και απλές απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα. ​

​Η Μαρία Καρυστιανού περνάει έναν Γολγοθά και κανείς δεν μπορεί να της το αμφισβητήσει αυτό. Όμως, η εμπειρία μας μάς επιβάλλει να ξεχωρίζουμε τον άνθρωπο και τον πόνο του, από τα παιχνίδια που στήνονται γύρω του.

​Όσοι κυβερνούν αυτόν τον τόπο δεν φοβούνται τους στρατούς που ακολουθούν τυφλά έναν αρχηγό. Ξέρουν πώς να τους χειριστούν. Θέλουν απλά τυφλά να ανοίκουν κάπου. Φοβούνται όμως τους ανθρώπους που σκέφτονται, που έχουν ζήσει καταστάσεις, που δεν παρασύρονται από το συναίσθημα της στιγμής και αρνούνται να γίνουν θεατές σε άλλο ένα προδιαγεγραμμένο έργο.

Η δικαιοσύνη, η ασφάλεια και το οξυγόνο μας είναι αυτονόητα δικαιώματα και υποχρεώσεις του κράτους, όχι ύλη για κομματικές διακηρύξεις και επικοινωνιακά παιχνίδια με προδιαγεγραμμένο τέλος.