Συμπληρώνονται φέτος 47 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τα οράματα και τα αιτήματά του μοιάζουν επίκαιρα όσο ποτέ. Σήμερα, λίγες μέρες πριν την επέτειο των 47 χρόνων από την εξέγερση του Νοέμβρη του ‘73, το σύνθημα ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ όχι μόνο παραμένει επίκαιρο, αλλά παίρνει και νέα χαρακτηριστικά.

Σήμερα, που υποκριτικά και προσχηματικά η κυβέρνηση επικαλείται την πανδημία για την περιστολή δημοκρατικών ελευθεριών ,όταν η ίδια εδώ και μήνες δεν πήρε κανένα ουσιαστικό μέτρο για να θωρακιστεί η υγεία του λαού μέσα από τις αναγκαίες προσλήψεις στο δημόσιο σύστημα υγείας , την ενίσχυση των ΜΕΘ , την επίταξη των ιδιωτικών κλινικών , όταν άφησε απροστάτευτους τους πολίτες στο συνωστισμό των ΜΜΜ και στα πετσοκομμένα πρωτόκολλα που οδηγούν σε έξαρση των κρουσμάτων σε νοσοκομεία ,οίκους ευγηρίας , εργοστάσια , σχολεία κ.ά, είναι η στιγμή να συνειδητοποιήσουμε ξανά το πνεύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και να το συνδέσουμε με τους μικρούς και μεγάλους αγώνες του λαού, από τις απεργίες, τις μάχες ενάντια στις απολύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις έως τις μαθητικές και φοιτητικές καταλήψεις, την πάλη ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό και κάθε κοινωνική αντίσταση, δίνοντας έμπνευση και προοπτική για το μέλλον.

Η επέτειος της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο και οι εκδηλώσεις που οργανώνονται στο πλαίσιό της δεν πρέπει να είναι απλώς άσκηση μνήμης , αλλά πυλώνας και σημείο αναφοράς του λαϊκού κινήματος με περιεχόμενο αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό , αντιφασιστικό-αντιεθνικιστικό / δημοκρατικό.

Συναδέλφισσες – οι , ως Σύλλογος εργαζομένων ΟΤΑ επαρχίας Λιβαδειάς θέλουμε να επικοινωνήσουμε παντού το μήνυμα της οργάνωσης, της αλληλεγγύης, της συλλογική διεκδίκησης, της συμμαχίας με όλη την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, στο δρόμο του αγώνα και της πάλης για μια νέα κοινωνία, δίκαιη , με πραγματικές ελευθερίες και δικαιώματα! Με όπλο την πείρα των αγώνων του χτες, προετοιμάζουμε τις αναμετρήσεις και τις συγκρούσεις του σήμερα.

Θα κλείσουμε με το «Μήνυμα του ετοιμοθάνατου ποιητή στη Νεολαία» ( Μπρεχτ ) :

« Γι’ αυτό σε μένα που τη ζωή μου έτσι σπατάλησα

?λλο δε μένει παρά να σας ζητήσω

Να μη δώσετε προσοχή σε λέξεις που βγαίνουν από το δικό μας σάπιο στόμα

Μήτε και συμβουλή καμιά να μη δεχτείτε

απ΄αυτούς που στάθηκαν τόσο ανίκανοι

Αλλά μόνοι σας να αποφασίσετε ποιο το καλό για σας

Και τι σας βοηθάει τον τόπο να χτίσετε

Που εμείς αφήσαμε να ρημάξει σαν την πανούκλα

Και να κάνετε τις πολιτείες κατοικήσιμες».

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ !

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !