Δυστυχώς φαίνεται πως η μεγέθυνση του κράτους αλλά και των κρατικών δαπανών είναι ένα φαινόμενο που εντοπίζεται σε όλο και περισσότερες χώρες στον κόσμο. Κάθε φορά που εγείρεται ένα νέο πρόβλημα ή οποιοδήποτε ζήτημα για να είμαστε ειλικρινείς, κυβερνητικοί φορείς, σε εθνικό ή τοπικό επίπεδο, διατυμπανίζουν πως η μοναδική λύση έγκειται σε ένα περίπλοκο, βαρύγδουπο και νωθρό κυβερνητικό πρόγραμμα, το οποίο βέβαια θα κοστίσει ακριβά στους φορολογούμενους. Ξανά και ξανά πολιτικοί, δημόσιοι υπηρέτες, προσπαθούν να πείσουν τους εκλογείς τους για την βαρύτατη σημασία του έργου, για τον τάδε και τον δείνα λόγο που θα τονώσει την οικονομία, υπόσχοντας σε πολλές περιπτώσεις πως θα δημιουργήσει και θέσεις εργασίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τόσο τα στάδια ποδοσφαίρου για τα παγκόσμια πρωταθλήματα, όσο και για τα στάδια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου οι πολιτικοί υποστηρίζουν, όπως και στην Ελλάδα, πως τα έργα αυτά θα τονώσουν την τοπική οικονομία, θα ενισχύσουν την επιχειρηματικότητα και θα στηρίξουν τον αθλητισμό. Στη πραγματικότητα, όπως έγινε και στην Ελλάδα, ο Έλληνας φορολογούμενος πλήρωσε εξωφρενικά ποσά για τα ολυμπιακά έργα, τα οποία μετά το πέρας των αγώνων αφέθηκαν στο έλεος του Θεού. Ξανά και ξανά ανακοινώνονται και πραγματοποιούνται μια σειρά από δημόσια έργα, τα οποία κοστίζουν υπέρογκα ποσά στους φορολογούμενους, τα οποία είτε δεν πρόκειται να αποφέρουν ποτέ κάποιο κέρδος, είτε δεν θα έχουν ποτέ καμία ουσιαστική χρήση.

Βέβαια, θα περίμενε κανείς πως οι πολίτες που χρηματοδοτούν μέσω των εισοδημάτων τους, ή των αποταμιεύσεων τους, τα κρατικά αυτά έργα, να ωρύονται με την κατασπατάληση των χρημάτων τους. Στη πραγματικότητα ελάχιστοι ενδιαφέρονται για τις δαπάνες του κράτους, ενός δήμου ή μιας περιφέρειας, καθώς θεωρούν πως τα χρήματα αυτά είναι κάποιου «άλλου». Παράλληλα, ένας πολιτικός, είτε σε τοπικό είτε σε εθνικό επίπεδο, μπορεί να επανεκλεγεί πολύ πιο εύκολα τάζοντας μεγαλεπήβολα έργα, βαρύνουσας σημασίας που θα αλλάξουν ριζικά τον τόπο, από ότι αν προαναγγείλει μειώσεις στο δημόσιο και στις ξέφρενες δαπάνες, και εν γένει εάν υιοθετήσει μια πιο υπεύθυνη στάση απέναντι στις κρατικές δαπάνες και τη διαχείριση των χρημάτων των φορολογούμενων.

Το κράτος θα βρίσκει πάντα μια δικαιολογία να μεγαλώσει, να αποκτήσει ακόμη περισσότερη εξουσία και επιρροή στις ζωές μας, συνήθως προαναγγέλλοντας «προσωρινά» κυβερνητικά προγράμματα, τα οποία χειροτερεύουν την κατάσταση.