Αυτές τις ημέρες της Εορτής των Χριστουγέννων όλοι μας, πηγαίνοντας στο ναό αντικρίζουμε την εικόνα που στέκεται μπροστά μας, της Γεννήσεως του Κυρίου μας. Στη μέση διακρίνουμε την Παναγία μας σε στάση παρακλήσεως προς το θείο βρέφος στη φάτνη της Βηθλεέμ. Διακρίνουμε τους ποιμένες που μετά Αγγέλων δοξολογούσι, τους Μάγους που μετά αστέρος οδοιπορούσι. Στο κάτω μέρος, όμως της εικόνας παρατηρούμε κάτι αξιοσημείωτο. Εμφανίζεται ο Ιωσήφ, σκεπτικός για όλα όσα συμβαίνουν. Δίπλα του, μεταμφιεσμένος με τη μορφή γέροντα, ο διάβολος που προσπαθεί να σπείρει αμφιβολία στην ψυχή του Μνήστορος. Επιτείνει μάλιστα τις αμφιβολίες του Ιωσήφ για την παρθενία της Θεοτόκου μπήγοντας στη γη το ραβδί του και υπαινισσόμενος ότι όσο είναι δυνατόν το ξερό ραβδί να βλαστήσει, άλλο τόσο η Παναγία είναι δυνατόν να είναι Παρθένος. Όμως το ραβδί πετάει φύλλα, όπως και στην Παλαιά Διαθήκη το ραβδί που έδωσε ο Αβραάμ στο Λωτ και άνθισε, δίνοντάς του τη συγχώρεση. Τέλος, ο Ιωσήφ φαίνεται στην άκρη της εικόνας κι όχι μαζί με την Παναγία και το Χριστό γιατί δεν είναι πατέρας, αλλά μόνο προστάτης της οικογένειας. Είναι το ιερό πρόσωπο εκείνο που παρά τις προσβολές του διαβόλου στάθηκε δίπλα στο Χριστό μας και στην Παναγία μητέρα Του και κατόπιν εμφανίσεως Αγγέλου τους οδήγησε στην Αίγυπτο για να αποφύγουν τη σφαγή των νηπίων της Βηθλεέμ από τον Ηρώδη και τιμάται από την Εκκλησία μας σήμερα.

π. Νικόδημος Κάστιζας

Εφημέριος Ι. Ν. Αγίου Γεωργίου Θηβών